Syl's blog

Een Keukenmeidenroman

2012-01-21T21:28:00.001+01:00

Vroeger waren er moeders van schoolvriendinnetjes die vragen stelden als “doen jullie dat thuis ook zo?” met de nadruk op “jullie” en niet op “zo”. En die zomaar aannamen, en ik snap tot op vandaag niet waarom, dat “wij” meer van katten hielden dan van honden, en meer van thee dan van koffie. Die “jullie” en “wij” waren “de” Indische mensen waarvan ik er dus eentje ben. Het waren niet echt nare ervaringen maar ze gaven me wel het gevoel er niet helemaal bij te horen en dat vond ik, als kind en later als puber, niet fijn, helemaal nièt fijn. Om de een of andere manier was aangeduid worden als “dat zwartje” of “die blauwe”, hoe pijnlijk soms, toch minder erg.

Alleen al in mijn directe kringetje weet ik van ergere voorvallen en hoewel ik die van mij niet wil bagatelliseren, waren ze niet echt traumatisch gelukkig. Het heeft wel tot gevolg gehad dat ik nog steeds moeite heb met films en boeken die over rassendiscriminatie gaan. Ze grijpen mij bijna letterlijk naar de keel. Waarom ik toch “Een Keukenmeidenroman” van Kathryn Stockett mee naar huis nam, weet ik daarom niet goed. Het zou zomaar vanwege de opvallende titel geweest kunnen zijn; had ik de originele versie “The Help” in handen gehad, dan was dit misschien niet gebeurd. (Soms doe ik dingen om een reden, die amper het woord “reden” waard zijn.)

Het boek:

Het is 1962 en de 23-jarige Eugenia, door iedereen Skeeter genoemd, besluit een carrière als schrijfster na te jagen. Naar een onderwerp hoeft ze niet ver te zoeken, als op een dag haar vriendin Hilly vertelt over haar missie in alle huizen van blanke gezinnen een apart toilet te installeren voor de zwarte hulp. Hoe meer Hilly gebrand is op deze vorm van segregatie, hoe meer Skeeter twijfelt aan de ‘gewone’ manier van doen. Ze begint de verhalen te verzamelen van zwarte vrouwen die als hulp in de huishouding werken. De eerste die haar verhaal aan Skeeter durft te vertellen is Aibileen. Ze heeft als hulp al zeventien blanke kinderen opgevoed, maar als haar eigen zoon Treelore verongelukt op zijn werk, kijken de blanke bazen de andere kant uit. Aibileen haalt ook haar vriendin Minny over om Skeeter in vertrouwen te nemen. Minny is al vaker ontslagen dan ze kan tellen, omdat ze haar werkgevers altijd van repliek dient. Het boek dat de drie vrouwen schrijven wordt een ontroerend relaas, met schokkende maar ook warme verhalen, met scherpte, humor en hoop. Hoop voor de zwarte gemeenschap, maar ook hoop voor Skeeter, Aibileen en Minny dat hun dromen niet zo onbereikbaar zijn als ze vreesden. (Boekmeter)

Ik ben heel blij dat ik dit boek toch meegenomen en gelezen heb. Ik ben heel blij dat de vertaler er zo’n, in mijn ogen, pakkende(r) titel aan gegeven heeft. Ondanks mijn moeite met het trieste onderwerp kon ik “Een Keukenmeidenroman” amper wegleggen, de verhalen van de drie vrouwen werden zo boeiend door “henzelf”, door Abileen, Minny en Skeeter verteld. Ik hóórde gewoon de stemmen van vooral de eerste twee. De wat gelaten stem van Abileen, de brutale van Minny, en beide met dat Zuidelijke accent. Kathryn Stockett’s boek gaat niet alleen over rassenscheiding, vooroordelen en hoop, het gaat ook over er niet bij horen maar je er weinig van aantrekken en over het lef hebben om dingen te willen veranderen. Toen ik het boek uit had, heb ik het met een diepe, diepe zucht weggelegd en ik had op dat moment geen idee dat er een film van zou komen. Hoe dol ik ook op films ben, verfilmde boeken zie ik altijd met enig argwaan tegemoet. Kunnen de beelden mijn fantasie overtreffen, op z’n minst evenaren? De verfilming van dit boek kon dat. Ruimschoots. Natuurlijk zijn er dingen weggelaten, dat kan niet anders, maar de ziel van het boek, de sfeer, is overeind gebleven. Net als, en dit klinkt nu misschien lichtelijk onvoorstelbaar, het feel good-effect aan het eind.

Boek en film: lezen en kijken dus! Bij voorkeur in die volgorde. Of alleen het boek, of alleen de film. Maar één van beide op z'n minst. Echt, je zult me dankbaar zijn voor deze tip.

(O, en laat daarna even weten of ~~dat~~ ik gelijk heb...)

Blunder

2012-01-09T11:32:00.002+01:00

Vriendin had me net over haar blunder in een restaurant verteld. Ze had zich zo geschaamd zei ze, dat ze er pas de volgende dag om kon lachen. “Ach joh, dat is zo’n klassieke vergissing,” troostte ik. Maar wel met een dikke grijns op mijn gezicht.

“Als je het maar niet aan iedereen vertelt!” waarschuwde zij, “Ik ken je blog wel, zet daar je eigen blunders maar op! Als je durft!”

Als-je-durft.... Hmm... Nou, oké dan:

Op kerstavond zaten Peter en ik niet gewoon thuis maar in een restaurant in Maastricht. Er werd een speciaal kerstmenu geserveerd. Zo’n menu waar de lekkerste dingen op stonden. “U kunt kiezen tussen drie en vier gangen, en bij elke gang tussen twee gerechten” zei de ober. De eerste keus was snel gemaakt, daarna werd het moeilijker.

“Eh... drie?”
“Vier! Vier gangen natuurlijk!”
“Wildpaté of garnalencocktail?”
“Ja!”
“Ossenstaartbouillon of bouillon met forel?”
“Is goed!”
“Vistrio of kalfslende?”
“Lekker!”
“Péééét!”
“Ja, nou...”

Uiteindelijk zijn we eruit gekomen, maar hoeveel lol we er zelf ook om hadden, ik besloot om de ober onze meligheid te besparen en gewoon zo kort en bondig mogelijk onze keuzes door te geven. Er zullen weinig mensen zijn die dit kunnen geloven, maar zo kan ik ook wel zijn: kort en bondig. Dus ik zei:

“We willen allebei vier gangen en allebei hetzelfde, alleen voor hem de bouillon met forel en voor mij die van ossenstaart graag.”

Zo. Daar deed ik de ober vast een plezier mee. Gewoon kort en bondig zonder overbodige en daarom onduidelijke opmerkingen. En stiekem was ik heel voldaan over mijn aanpak. Alleen bleef het wat stil zo schuin achter mij en toen ik me half omdraaide zag ik geen dankbare maar een wat verbijsterde blik. Een blik die ik pas begreep toen Peter mijn zo kort en bondige bestelling met een grijns overnam en zei:

“En dan zal ìk nu maar vertellen wàt wij allebei hetzelfde willen...”

Vriendin lag in een deuk: “O, dit is wel echt iets voor jou! Ik zie dat gezicht van je gewoon voor me!” Nee, van haar kon ik geen troostend woord verwachten, zelfs niet in combinatie met een grijns.

“Dus als ik dit op mijn blog zet, mag ik ook dat van jou vertellen?”
“Nee!”
“Niet over dat je geen aperitief wilde omdat je eerst wat wilde drinken?”
“Nee!”
“Flauw, hoor...”

Eindelijk

2011-12-29T16:25:00.001+01:00

Ruim tien maanden was Paul weg. Weg, als in: in-een-heel-ver-buitenland-weg. Dat is lang. Dat is heel lang om je kind niet even te kunnen vasthouden, niet te zien hoe hij zo vertrouwd in zijn boek verdiept kan zitten, om niet te voelen dat hij onverwacht achter je staat als je met een huishoudelijk karweitje bezig bent, om niet samen spontaan in de lach te kunnen schieten om iets wat alleen jullie schijnt op te vallen. Dat is heel lang om niet dat fijne geluid van zijn sleutel in de voordeur te horen, om niet een dagje bij hem langs te kunnen gaan, om niet samen even door zijn stad te lopen en dat je dan telkens door je enkel zwikt omdat je hakken te smal zijn voor de klinkertjes en dat hij je dan bij je arm pakt, zo zorgzaam en zo lief.

Skype maakt een hoop goed en hij woont al een aantal jaren niet meer thuis; ik was ook heus niet constant aan het missen en het lijden. Nee, ach nee, dat zou niet goed zijn, niet voor hem, niet voor mij en ook niet voor Peter. Maar er waren momenten... nou ja, er waren wel wat moeilijke momenten. Momenten waarop ik me blindelings had willen opgeven voor een “Beam me up, Scotty!”-experiment. Momenten die steeds vaker voorkwamen naarmate het aftellen naar zijn thuiskomst vorderde. "Straal me alsjeblieft, desnóóds voor maar eventjes over naar Seoel..."

Gelukkig werd het ook zonder Scotty eindelijk, ein-de-lijk tweede kerstdag. De dag waarop hij eindelijk, ein-de-lijk thuis zou komen. Zijn vliegtuig had zo’n twaalf minuten vertraging en tussen de mededelingen “landed” en “bagage on belt” zat, zoals gebruikelijk, ook nog behoorlijk wat tijd. We boften want het had allemaal zomaar veel langer kunnen duren maar op de een of andere manier duurden al die minuten samen bijna minstens zo lang als tien maanden. En al die tijd zat er iets raars in mijn buik. Iets wat hol en tegelijk zwaar aanvoelde, en wat ook nog kon fladderen.

Ik liep heen en weer, ik keek naar thuis- en aankomers, en naar afhalers. Ik zag een thuiskomende vrouw blij naar haar hond duiken waardoor haar man bijna in het luchtledige greep, ik zag grootouders op hun kleinkinderen afschieten, verliefde paartjes elkaar platknuffelen. Ik zag het met vertederde ogen aan terwijl de gedachte “GA OPZIJ! GA WEG BIJ DIE DEUREN!” weinig teder door mijn hoofd stuiterde. Ik keek naar het mededelingenbord, naar de schuifdeuren en naar Peter. Hij stond er rustig bij. Heel rustig, zo op het oog en op de foto, maar ik voelde zijn spanning en als die foto een filmpje was, had je zijn handen zien bewegen-bewegen-bewegen... Net als zijn ogen; die schoten ook van schuifdeuren naar mededelingenbord naar schuifdeuren. Ik plakte mijn ogen weer terug op die deuren en toen...

Toen eindelijk... Eindelijk... Ein-de-lijk!

Kerstgedachten

2011-12-15T10:53:00.001+01:00

Buiten mijn raam wordt het ’s ochtends steeds later licht en is het ’s middags al vroeg donker. Dit zijn de donkere dagen. Maar, wat mij betreft, alleen buiten. Hier binnen is het licht. Waxinelichtjes-kerstboomlichtjes-licht. En vooral leuke-dingen-in-het-vooruitzicht-licht.  

Ik denk, nee, ik ben er zéker van dat de dagen rond deze aanstaande kerst heel, heel fijne dagen zullen worden. Er staan zulke leuke dingen op de agenda! En, en, en... ik ben vrij tussen kerst en de jaarwisseling! Eerst was het een praktisch dingetje (ik had teveel overuren), nu is het een verheugdingetje. Ding. Verheugding.

Ik ben dankbaar dat ik, met de jaren, geleerd heb om van voorpret te genieten. Vroeger was ik zo’n puber die dacht dat als je je maar nergens op verheugt, de dingen ook niet kunnen tegenvallen. En wat vond ik mezelf wijs! Maar ja, ik dacht toen wel meer rare dingen. Dat een verkering na twee weken zijn houdbaarheidsdatum voorbij was, dat ik er mooi uit zag met heel veel zwart rond mijn ogen, dat ik niet van champignons hield en dat mensen boven de veertig stokoud waren. Nu weet ik gelukkig dat als je geniet van voorpret, je in ieder geval die lol gehad hebt als het daarna toch wat tegenvalt.

Ik leer elke dag weer. Gelukkig maar. Misschien leer ik zelfs ooit om zonder al teveel ge$%#@*&doe lichtjes in een kerstboom te hangen. Ik schijn niet de enige te zijn die hier problemen mee heeft en, geloof me, het maakt niet uit of die boom mini of mega is.

In de keuken staan onze mini-kerstboompjes. Dit is de achtste kerst dat wij geen echte, grote boom hebben staan. Deze boompjes zijn ervoor in de plaats gekomen. Het is goed zo en ze staan op de juiste plek. Onder die foto.

Ik draag, straks als er sneeuw ligt, mijn nieuwe snowboots. Na twee winters met steeds nattere en koudere voeten door de sneeuw gebanjerd te hebben, heb ik ze eindelijk gekocht. Was ik nu tenminste op tijd. Ik had, heel slim, een extra paar sokken meegenomen omdat ik, heel slim, weet dat je zulke laarzen niet met pantykousen aan moet passen. Helaas was ik niet zo slim om die extra sokken na de aankoop uit te trekken. Het gevolg was dat ik daarna met steeds warmere voeten door het dorp liep. Me afvragend of ik wel snowboots nodig had: de laarzen die ik aanhad waren kennelijk meer dan warm genoeg. (Mensen boven de veertig zijn niet oud maar wel wat vergeetachtig.)

Ik ga voor de kerst nog een paar dagen naar Maastricht. Samen met Peter natuurlijk. We zaten zondagmiddag op de bank te genieten van een glaasje port en de kersverse kerstversiering, toen hij opeens zei: “Wat dacht je ervan als...” Een klein uurtje later hadden we een hotel geboekt en nu zijn we een verheugje rijker.

Ik verbaas me erover dat ik pas een dag later en maar gedurende twee tellen heb gedacht dat de kerstboodschappen daardoor een klein logistiek probleempje zouden kunnen zijn. Twee tellen zijn kort. Twee tellen zijn superkort voor iemand die haar zaakjes graag goed en op tijd voor elkaar wil hebben. *Steekt hierbij een klein vingertje op* Maar na die twee korte tellen dacht ik: “Jaahaa! We gaan weer naar Maastricht!!!” Maastricht in december is zó ontzettend leuk!

Ik hoop dat Joris Linssen op tweede kerstdag geen opnames aan het maken is voor Hello Goodbye. Op die dag landt onze oudste op Schiphol na tien maanden in Zuid Korea gestudeerd te hebben en als ik dan toch een keer op tv kom, dan graag naar aanleiding van iets heldhaftigs en niet omdat ik met een idioot blije grijns in de afhaalhal sta te springen. Stel je toch voor dat ik zomaar voor ikweetniethoeveel kijkers het hele levensverhaal van zoonlief vertel, met alle punten en komma’s en over de top geromantiseerd. Die Joris kan zoiets uit een mens trekken...

Mijn gedachten gaan steeds vaker naar de toekomst van onze oudste zoon uit. Hij voelt zich erg thuis in Seoel. Het is zijn droom om daar een bestaan op te bouwen en hij werkt er hard aan om zijn droom waar te maken. Zijn geluk en zijn toekomst zijn ons heel, heel veel waard en we steunen hem waar we maar kunnen. Ook al ligt Zuid Korea achtduizendzevenhonderdvijftien kilometer van Amsterdam verwijderd. Ruim achtduizendzevenhonderdvijftien kilometer. En er is een tijdsverschil van zeven uur, in de winter zelfs acht uur. Waarom ik dat tijdsverschil er nou bij noem, weet ik zelf niet goed. Misschien omdat het daardoor nog verder weg voelt dan het al is.

Een van mijn favoriete dingen is Skype. Dit zal ik niet hoeven uitleggen.

De rest van de week ga ik boodschappenlijstjes maken, maaltijden verzinnen, het huis schoonmaken en opruimen. Ondertussen, sorry buren, alle kerstliedjes zingend die ik ken of denk te kennen. De rest van de week ga ik me meer en meer verheugen op de dagen rond kerst en het aller-aller-allermeest op tweede kerstdag.

Fijne dagen, allemaal!

Chocoladecake

2011-12-07T21:11:00.002+01:00

Een poosje geleden was ik in een winkel waar ze allerlei Aparte Lekkere Dingen verkopen. Je kent het vast wel. Smaken thee waar je nog nooit van gehoord hebt. Jams die geen jam heten maar con-fi-tu-re en die in potjes zitten, die té mooi zijn om in de kast op te bergen. Ontelbare soorten gemalen en vooral ongemalen koffie, met een geur... zó heerlijk dat míjn ogen er spontaan van dichtgaan.

In zo’n winkel, in die winkel waar ik dus was, verkopen ze ook Speciale Bakmixen, zoals deze: Chocolate Orange Cakemix. Een goudkleurig pak met de foto van een gezellig lachende oma erop en met ook nog (toppunt van gemak!) een bakvorm erin. Ik kon ‘m niet laten staan!

Thuis ben ik aan de slag gegaan. Volgens de aanwijzingen van oma op de zijkant van het pak. In het Engels, want oma is eigenlijk Granny. Nee, dat is echt niet moeilijk, dat is een piece of cake. Butter is gewoon boter en into a smooth mass stirren houdt in dat je het moet mixen totdat je de massa van de gardes af zou ~~willen~~ kunnen likken. Daarna de eieren en de mix erbij mengen, waarbij je moet oppassen dat het niet dispersed. Ik had wat moeite met dat woord, ik wist zo gauw niet wat “disperse” betekende. Ik kwam erachter toen de cakemix mij om de oren stoof. En, nádat ik mijn brillenglazen schoon had gepoetst, toen mijn oog op de achterkant van de doos viel. Stuiven! “Disperse” is “stuiven” en de Nederlandse vertaling staat op de achterkant. Oh well. Ach ja.

Toen ik uiteindelijk de mix en de eieren goed en stevig door de smooth mass geroerd had, kwam er een belangrijk moment: de bijgevoegde chocoladedrups (lees je hier ook “chocolade rups”?) moesten door het beslag. Dat deed ik uiterst voorzichtig; er bleken namelijk heel weinig drups in het zakje te zitten. Nou zit er gauw te weinig chocola in een cake, maar, echt, het is maar goed dat drups niet kunnen dispersen: er was dan niks van overgebleven! Ze kunnen wel opgesnoept worden, maar ik heb me ingehouden. Totdat de cake in de oven stond. Op precies de juiste temperatuur en met de kookwekker op de aangegeven tijd. Daar ben ik heel precies in als het om bakken gaat. Daarna mocht ik een beetje los gaan van mezelf.

Het beslag smaakte veelbelovend heerlijk en bij de geur die uit de oven kwam zag ik in gedachten al verschillende engeltjes hun fietsjes uit de stalling halen. Ik houd van chocola, van pure chocola. Ik houd zelfs van het woord chocola en ik houd van chocoladecake. Chocoladecake is zo zacht, het kruimelt al als je alleen al die heerlijke geur opsnuift. Chocoladecake is zo smeuïg, zo op de tong smelterig, zo vingerlikkend lekker, zo moeilijk om op te wachten als het in de oven staat te bakken. Zo òp, ook.

Ja? Zie je het voor je, kan je je die geur voorstellen? Loopt het water je nou ook al door de tanden, staan er bij jou ook al fietsende engeltjes klaar en sta je nu op het punt om ook deze mix te halen?

Laat maar! Doe maar niet! Bespaar je de moeite! Of koop een andere mix. Of mix zelf cakebeslag en cacao en chocoladedrups en zo. Koop desnoods een kant-en-klare chocoladecake.

Maar. Koop. Niet. Déze. Mix!

Tenzij je natuurlijk zo’n chocolaliefhebber bent dat je desnoods een chocolade sinaasappelcake wilt eten, die droog is en smaakt alsof je hem twee weken geleden hebt gebakken en onverpakt tussen de aardappels bewaard hebt. Ìk heb mijn grenzen.

O man, wat was dìt een treurig leermoment!

5 december

2011-12-02T21:47:00.000+01:00

ik hoor de verzuchtingen door de bomen
over het wel en wee van deze tijd
nu pakjesavond er ras aan zit te komen
en menigeen onder het rijmen en knutselen lijdt

“wat nu te kopen, te dichten, te maken

hellup, ik krijg het nooit op tijd af
liever zou ik in een tentje willen staken
deze periode voelt als een stráf”

o, ik herken deze gevoelens zo
ook ik begon elke jaar weer veel te laat
zocht op vier december nog naar dat ene cadeau
maakte me last minute op het plakband onredelijk kwaad

wij vieren al jaren niet meer sint
hoewel het wel altijd leuk is geweest
onze jongens veranderden in puber van kind
en hadden geen zin meer in dit feest

de pakjes legden we daarna onder de boom
zonder gedicht, gefröbel en vooral gestress
de tijd die ik overhield was als een zoete droom
maar less bleek niet more, het voelde als... less

opeens wist ik in oktober al de leukste surprises te verzinnen
opeens dacht ik ruim vóór december al aan ~~speculaas~~ sinterklaas
er schoten mij bijna constant de fraaiste rijmwoorden te binnen
zullen we nog één keertje, vroeg ik, maar helaas

inmiddels ben ik het gemis ruimschoots te boven
vooral als ik denk aan dat nippertjegedoe en gelijm
aan overvolle winkels en surprises stoven
het enige wat ik nog steeds mis is... het gerijm

Wordfeud dus, voor tussendoor

2011-11-27T22:55:00.000+01:00

Opeens was er Wordfeud. En ook opeens leek bijna iedereen om mij heen het te spelen.

Even een korte uitleg (voor zover het nog nodig is): Wordfeud is een digitale vorm van Scrabble. Je speelt het op je smartphone of iets als een iPad. Op internet dus. Inmiddels heeft Wordfeud bijna net zoveel tegen- als (fanatieke) voorstanders. De tegenstanders gebruiken argumenten als “asociaal”, “het-echte-spel-is-en-blijft-leuker” en “verslaving”, maar daar zet ik dan weer: “sms’en-in-gezelschap-is-ook-asociaal”, “waarom-zou-je-kiezen?” en “oh?” tegenover.
(Wordfeud was bovendien kanshebber om woord van het jaar 2011 te worden; het heeft het afgelegd tegen "weigerambtenaar". Ik bedoel maar... Noemde er iemand Wordfeud asociaal?)

Om een bekende reden, ja, ja, mijn mateloosheid, heb ik wat om de app heen gedraaid. Met heel veel moeite want ik ben dol op Scrabble. Ik win graag en gelukkig ook vaak, en ik wil daarbij mooie woorden leggen. Mooie, zo lang mogelijke woorden, met uiteraard zoveel mogelijk punten. Het feit dat ik daar af en toe (af en toe-hoe!) wat ruim de tijd voor neem, maakt me niet geliefd bij mijn medespelers. Dat geven zij tenminste als argument om niet meer met mij te willen spelen, persoonlijk verdenk ik hen ervan slechte verliezers te zijn. Ik bedoel maar, het was echt niet èlke keer mijn schuld dat die zandloper telkens omviel. Kom op, zeg!

Hoe dan ook... Ik heb het draaien niet erg lang volgehouden en sinds een poosje wordfeud ik op mijn iPhone. In het begin nog tegen vrienden en collega's maar al snel ook tegen door het spel uitgezochte willekeurige, en dus onbekende, spelers. Een paar van die onbekende tegenspelers en ik zijn aan elkaar blijven hangen; we bleken aan elkaar gewaagd wat betreft fraaie woorden, goed gevonden plekken en hoge scores. We begonnen wat opmerkingen over en weer uit te wisselen via het chatvenster, er volgden wat grapjes en inmiddels heb ik het gevoel tegen een stel huisvrienden te spelen. Nou ja, misschien is huisvrienden wat overdreven, maar het zijn beslist geen onbekenden meer en ik “spreek” ze bijna elke dag wel even.

We chatten tijdens het spelen over onze woorden, over onze verliezen en winsten, over ons werk en andere dingetjes-van-de-dag. We huilen bij elkaar uit als we wéér van die ene sterke speler-wiens-naam-wij-daarom-niet-meer-willen-noemen verliezen en moedigen elkaar aan als één van ons op winst staat bij diezelfde persoon. We drinken niet gelijktijdig hetzelfde uit dezelfde koelkast en we hebben elkaar nog nooit ontmoet, maar verder is het net alsof we bij elkaar aan tafel zitten. Alsof we heel gezellig en heel regelmatig samen een potje Scrabble spelen. Gewoon bij elkaar thuis. Maar dan zónder per-ongeluk-omvallende-zandloper.

Wordfeud dus. Lekker woordjes leggen tussen de bedrijven door. Ja echt, tússen de vele andere bedrijven door.
Tussendoor: 16 punten. Enkele woordwaarde.

(G)een praatje

2011-11-23T10:16:00.003+01:00

“En een doosje oscillococcinum graag.”

Terwijl ik na het afrekenen mijn aankoop bij de netjes mandarijnen in mijn tas stopte, stond een oudere dame naar mij te kijken. “U zegt het meteen goed!” zei ze bewonderend. En toen ik haar verbaasd aanstaarde: “Dat ozzie, eh, ozzielo... Dat wat u net kocht. U zegt het zomaar! Ozzieko.. lo.., hoe heet het?”

Ik had een zere keel, een hoofd vol watten en ik voelde me hopeloos beroerd. Zo beroerd dat ik een paar minuten eerder in de supermarkt tot twee keer toe een totaal verkeerde pincode ingetoetst had. Net toen ik dacht dat mijn pas door de pinautomaat opgevroten zou worden, was mij de goede code te binnen geschoten, maar ik had het er nog warm van. Het laatste wat ik dus wilde, was een gezellig praatje met een onbekende. Maar dat was net waar deze dame wèl zin in had.

Praatjes met onbekenden, zomaar even op straat of in een winkel. De meeste mensen hebben er weleens behoefte aan; even contact met een ander, met een vriendelijk gezicht. Ik ook, mij doet het ook vaak goed. Het kleurt míjn dag vaak ook. Alleen die dag dus niet.

Ik wilde naar huis, ik was moe en tegenover mij stond iemand die over dat middel met die vreselijke naam wilde praten. Ik voorzag vele, hopeloze pogingen om die lettergrepen in de juiste volgorde te krijgen. “Oscillo...” begon ik, “Oscico... eh... sorry!” Een pijnlijke hoestbui maakte mij het verder praten onmogelijk.

En toen. Toen zei die mevrouw van wie ik dacht dat ze tussen mij en mijn bed in stond, zomaar heel lief: “Kind, ga jij ’s heel gauw onder de wol! Eet je mandarijnen en vergeet die oscillococcinum niet in te nemen; het schijnt te helpen!” En, terwijl ik dankbaar de drogist uit liep: “Nou ja, zeg ik het zomaar zelf ook goed!” Bijna had ik me omgedraaid om haar nog even toe te lachen. Bijna. Want toen hoorde ik, net op tijd: “Oskoli.. ossolo..”

En toen. Toen begon ik te rennen.

De gewone, zwarte sandalen

2011-11-10T20:10:00.000+01:00

Er was eens een gewoon vrouwtje. Een gewoon, nuchter vrouwtje. Ze woonde niet in een groot kasteel en ze had geen zolder met een oud spinnenwiel, haar appels kocht ze gewoon bij de Appie of op de markt en haar huishouden deelde ze met één lange man en niet met zeven heel kleine. Ze hield veel van sprookjes maar ze vond die hoofdpersonen een beetje simpel van geest. Stel je voor: die hadden bijvoorbeeld een petemoei met paranormale gaven en dan nog hadden zij een prins nodig om hen te redden. Of ze kregen waarschuwingen en deadlines van goede feeën mee – maar eraan denken, ho maar. Onnozele mutsen! Nee, zij was veel slimmer en veel verstandiger dan die sprookjesprinsesfiguren.
Het enige wat zij zich wenste waren de voeten van Assepoester. Assepoester kon immers zonder een centje pijn een hele avond op glazen muiltjes rondlopen, terwijl zij... zij met háár voeten... Haar voeten waren namelijk haar grote probleem: ze had, zacht gezegd, nogal gevoelige voeten. Als een schoen ook maar even knelde, als een bandje iets te strak was, de zool niet soepel genoeg, dan voelde het alsof ze inderdaad glazen muilen aan had. Kapòtte glazen muilen. Kapotte glazen muilen waarvan de scherven diep in haar voeten prikten.

Op een mooie zomerdag liep het vrouwtje met de gevoelige voeten door een naburig dorp. Ze had haar meest gemakkelijke slippers aangetrokken, maar was, al dwalende langs de winkels, toch verder gelopen dan zij op haar slippers aan kon. Toen haar voetzolen weer eens begonnen te branden, mompelde ze zachtjes doch wanhopig en ondanks haar nuchtere geest: “Och, bestond er maar een goede, goede schoenenfee!” (Met dit twee keer “goede” bedoelde het vrouwtje met de gevoelige voeten niet zomaar een goede fee, maar een fee met een goed karakter die daarnaast ook in goede schoenen deed. Dankzij de sprookjes wist zij wel beter om zomaar iets of iemand te wensen.) Blijkbaar werd haar verzuchting gehoord want opeens klonk er een wooeesshh (alsof er een deur openging, zeg maar), was er een flits van leer en hakken en gespjes in allerlei kleuren en maten, en stond het vrouwtje in iets wat verdacht veel op een schoenenwinkel leek.

Er kwam een verkoopster naar haar toe. Deze zwaaide wat met een soort staf (of was het een schoenlepel?) en had een grote doos onder haar arm. “Dit”, zei de goede, goede schoenenfee (want dat was ze natuurlijk),“Dit zijn dé perfecte sandalen voor jou, vrouwtje met de gevoelige voeten! Op deze sandalen loop je van Scandinavië naar Italië en zowel in steden als door wouden.” Het vrouwtje met de gevoelige voeten sloot haar opengevallen mond en pakte voorzichtig de doos aan. Waar tot haar lichte teleurstelling een paar gewone, zwarte sandalen in zat. Huh? Was haar zorgvuldig geformuleerde wens toch niet waterdicht genoeg geweest? Had ze zich beter een goede fee die in goede, elegánte schoenen deed moeten wensen? Omdat ze deze feekoopster niet voor het hoofd wilde stoten, deed ze de sandalen toch maar aan haar gevoelige voeten. Tot haar verbazing voelde het alsof ze de meest comfortabele pantoffeltjes aan had, haar tenen begonnen meteen te krullen van plezier en haar zolen kreunden zachtjes van genot. Wat een zachte bandjes! Wat een heerlijk verende zool! Wat een perfecte pasvorm! Dit waren geen gewone, zwarte sandalen! Dit waren heel bijzondere gewone, zwarte sandalen!

De goede, goede schoenenfee glimlachte. “Ze zijn voor jou, vrouwtje met de gevoelige voeten. Maar er is natuurlijk wel één waarschuwing. Duh, er bestaan immers geen sprookjes en vervulde wensen zonder kleine lettertjes. Je mag ze hoogstens tien jaar lang dragen, daarna zullen ze versleten zijn. Denk er goed aan dat je ruim op tijd andere zoekt. Anders zullen ze als kruimels van je voeten vallen.” Ze zwaaide nog eens met haar schoenlepel/staf. “Denk eraan: tien jaar! O, en daar is de kassa.” Het vrouwtje met de gevoelige voeten hield de gewone, zwarte sandalen aan tijdens het afrekenen en liep blij een extra rondje door het naburige dorp. En daarna nog een. Ze liep erop in Scandinavië en in Italië, ze liep erop door steden en door wouden. Ze liep en liep en liep en kreeg geen enkele blaar. (Ook geen complimentjes, helaas, want de sandalen zaten dan wel lekker, echt elegant waren ze niet.)

Na jaren, een stuk of tien, was het vrouwtje aan het stadswandelen in Barcelona. De eerste dagen liep ze nog op gympen en andere schoenen maar toen haar gevoelige voeten begonnen te protesteren, haalde ze de gewone, zwarte sandalen uit haar koffer. Zij verheugde zich al op de zachte bandjes en de heerlijk verende zool. Haar voeten zakten er meteen diep in weg. Alleen een stuk dieper dan zij zich kon herinneren en zelfs dieper dan prettig was... Het vrouwtje met de gevoelige voeten staarde naar beneden en zag allemaal zwarte kruimeltjes liggen. Kruimeltjes? Was zij plots in een ander sprookje beland? Ze trok haar sandalen uit, bekeek de onderkant en zag barsten in de zolen! Grote barsten waar het rubber uitkruimelde.

“Kijk nou dan toch!”, riep ze verdrietig naar haar lange man, “Mijn heerlijke, gewone, zwarte sandalen... Ze zijn versleten! Helemaal versleten! En ze kruimelen!” “Tja...”, zei haar lange man die ook te nuchter was om een sprookjesprins te (willen) zijn. En toen herinnerde ze zich de waarschuwing van de goede, goede schoenenfee. Ze had allang andere schoenen moeten zoeken. Ze begreep hoe dom ze was geweest om daar niet beter aan te denken. En ze herinnerde zich ook hoe ze altijd had neergekeken op die sprookjesvrouwen die heel kortzichtig zomaar gratis appels hadden aangenomen of die op glazen muiltjes gingen feesten zonder aan de tijd te denken. Toen zag ze in dat ze misschien wel een gewoon, nuchter vrouwtje was zonder de voor- of nadelen van een tochtig kasteel, een fruitverkoopster aan de deur of stofzuigende dwergen, maar dat ze in wezen niet veel verstandiger was dan die nièt zo gewone vrouwtjes.

Barcelona, deel 2

2011-10-29T23:34:00.001+02:00

Vorig jaar waren we in de herfstvakantie in Barcelona en nog voordat we terug naar huis vlogen, wisten we het al: volgend jaar gaan we wéér. Er was nog zoveel waar we niet aan toe waren gekomen, er was nog zoveel stad om van te genieten. We begonnen ons er al maanden vantevoren op te verheugen. We verheugden ons zo erg, dat ik blij was dat ìk die stad niet was, want hoe, o hoe, maak je dat nou waar?

Nou... Laat dat maar aan Barcelona over. Dat doet Barcelona moeiteloos. Dat deed Barcelona gelukkig ook afgelopen zondag moeiteloos. We stapten uit het vliegtuig, pikten onze koffers op en.... kwamen rechtstreeks in een tangovoorstelling terecht. Zomaar midden in de hal van het vliegveld. Alsof de stad “Hartelijk welkom!” zei. “Hartelijk welkom, fijn dat jullie er weer zijn!”

We hebben ons meteen in die stad gestort. In vijf dagen tijds hebben we vier musea bezocht. Min of meer toevallig allemaal musea met moderne kunst. En, wat minder toevallig, stuk voor stuk prachtige gebouwen. Er mocht niet overal gefotografeerd worden; dat was heel vaak jammer maar soms ook niet. Wat Peter mooi vond, vond ik soms wat minder en waar ik stil bij bleef staan, daar kon hij aan voorbij lopen. Kunst is en blijft een kwestie van smaak.

(En voor sommigen ook een kwestie van geduld...)

We zijn hoog de lucht in geweest met twee verschillende kabelbanen en we hebben de stad vanaf grote hoogte bewonderd. We hebben gelopen, gelopen, gelopen en natuurlijk ook vaak de metro gepakt. We hebben tapas gegeten, de meest verrukkelijke (verse!) vruchtensappen gedronken en ons zelfs een keertje in een fietskar laten rijden. Ik vond dat altijd het ultieme toeristending, ergens net onder meerijden met zo’n sightsee-dubbeldekker-open-dak-bus, maar het is heerlijk om er in vervoerd te worden als je benen dringend aan een time-out toe zijn en het strand dan net iets te ver weg is.

We zijn in de botanische tuin geweest. Om eerlijk te zijn had ik vantevoren weinig idee wat ik ervan kon verwachten en ik werd zeer, zeer aangenaam verrast. Ondanks dat er niet veel (meer) bloeide, was het erg de moeite waard. We hebben er veel foto’s gemaakt maar de geuren konden we natuurlijk niet vangen. De frisse geur van naaldbomen, de wat zompige van moerasplanten. Soms liep je als het ware een zeepwolk in en in de buurt van bepaalde planten waande je je in een keuken waar nog een lichte etensgeur van de avond ervoor hing.

En natuurlijk was er Gaudí. Al zou ik maar één dag in Barcelona mogen doorbrengen en maar één ding mogen bezoeken, dan zou ik zo voor Gaudí kiezen. Zonder enige twijfel. Afgelopen week waren we in Casa Batllo. In dit huis waan je je in de zee. De met mozaïek bedekte voorgevel, de golvende vormen, het verloop van de blauwtinten van de tegels in het trappenhuis, het effect als je kijkt door het glas van de balustrades; het doet allemaal denken aan onder water zijn. Aan onder water zijn en langzaam naar de oppervlakte drijven. Zo adembenemend. Zo imposant. Zo sprookjesachtig omstilvanteworden-mooi.

Het was een heerlijke herfstvakantie. We waren er zo aan toe en we hadden ons er lang vantevoren al op verheugd. We hadden ons er zó op verheugd dat het bijna alleen maar kon tegenvallen. Bijna... maar dat deed het niet.

O nee! Dat. Deed het. Beslist nièt!

Start to Run

2011-10-20T13:09:00.001+02:00

Zo'n vijf weken geleden liep ik voor het eerst door dit hek van de atletiekvereniging. Ik had me opgegeven voor het programma Start to Run. Niet vanwege het einddoel (ik kon al ruim drie kilometer zonder wandelpauzes lopen) maar om dat blessurevrij en ook graag iets sneller te kunnen doen. Ik zou me op snelheid focussen, op snelheid en op techniek. Het lopen, het volhouden van dat kleine half uurtje, zou een makkie zijn. A piece of cake. Een eitje.

Dat. Pakte iets anders uit...

De eerste twee trainingen leek het inderdaad fluitend te gaan. We renden één minuutje, wandelden er twee en deden dat een paar keer achter elkaar. Het kostte me iets meer moeite dan ik had verwacht maar ik liep dan ook voor het eerst in een groep en op een heel andere ondergrond dan ik gewend was. Ik was gewend aan vlakke wegen en fietspaden, aan hooguit een enkele verkeersdrempel. Met Start to Run liepen we in het bos, op paden met boomwortels, stenen, mul zand en hellingen. Lopen in het bos is zwaarder dan lopen op straat. Als je met gemak drie keer een kwartier op straat kan lopen, kan je toch in het bos na drie keer vijf minuten het gevoel hebben dat de vlammen uit je bovenbenen en schenen slaan, en dat er een kanonskogel van tien kilo met een touw aan je middel hangt. Zeker als je halverwege een helling bent. (De eerste lettergreep van helling is niet voor niets “hel”!)

De volgende trainingen waren, zacht gezegd, veel zwaarder. “Er is niks mooiers dan lopen in een bos!” zei één van de trainers een keer toen ik bijna op mijn knieën naar boven ploeterde en ik kon met moeite de neiging onderdrukken om hem pootje te haken en van die heuvel af te schoppen. Zijn timing was wat beroerd, maar hij had, heeft, wel gelijk. Dat weet ik nu. Na een dieptepunt waarbij ik alleen maar “Zuur-stof... zuur-stof... zuur-stof...” kon denken bij elke pas die ik met veel moeite zette, ging het bergopwaarts. (Sinds die avond gebruik ik deze uitdrukking overigens zeer zorgvuldig.)

Ik kreeg de techniek van met-klèine-klèine-pasjes-omhoog te pakken en leerde mijn krachten steeds beter te verdelen. Ik begon me zelfs thuis te voelen in het bos en op die paden. Ik ging steeds meer genieten van die frisse boslucht, de schittering van de zon door de bomen, het kraken van takken en eikeltjes onder mijn schoenen, van het op vleugeltjes van die hellingen afrennen, van het immens trotse gevoel als ik, zonder te wandelen, de top van dat ellendige, met stenen bezaaide steile pad haal en daarna toch door kan gaan. Kunnen lópen is heel fijn - steeds béter kunnen lopen is dansjesomdetafel-fijn!

Ik heb de testloop gehaald en het ging behoorlijk soepel. Het was niet helemaal ’n makkie, a piece of cake, een eitje, maar het kwam goed genoeg in de buurt. Ik heb in drieëntwintig minuten drie kilometer door dat bos met boomwortels, stenen, mul zand èn hellingen gehold. Dat is nog steeds niet snel maar dat komt nog wel. Of niet. Het maakt me niet zoveel meer uit. Het is mooi zoals het gaat. Heel mooi. Dansjesomdetafel-mooi.

Als een avondmens wakker wordt

2011-10-04T13:56:00.002+02:00

Ik ben een avondmens. Heerlijk, die rust die er dan in huis hangt, dat gevoel dat de tijd steeds meer van mij is. De dingen die gedaan moeten worden lukken opeens zoveel beter, het boek dat ik lees is dan nog boeiender, mijn goede voornemens worden overmoediger en de moeheid die een paar uur eerder nog in mijn lijf zat, lijkt weggestroomd.

De maatschappij houdt echter geen rekening met avondmensen. Zeker niet met degenen die daarnaast hechten aan zeker zes, zeven uurtjes slaap. Er moet gewoon op tijd opgestaan worden voor school, werk en gezin. En het liefst ook nog opgewekt... Maar “op tijd” betekent voor mij vaak zeker een uur te vroeg, hier is dus weinig “gewoon” aan. Om over “opgewekt” maar lang, lang te zwijgen!

Met de jaren heb ik geleerd, heb ik móeten leren, om hiermee om te gaan. Zoveel mogelijk op de niet-denken-maar-doen-manier en nog veel meer op de NIET-TEGEN-MIJ-PRATEN-manier. Echt, het is nièt verstandig om tijdens mijn eerste uur van de dag tegen mij te praten.

En, weet je, ondanks dat ik nog steeds niet tegen gepraat kan zo ’s ochtends vroeg, ondanks dat ik liever ná negen uur ’s avonds dan vóór negen uur ’s ochtends van alles doe, ondanks dat alles heb ik de vroege ochtend wel leren waarderen. Het haalt het niet bij de avond en nacht, maar toch, die vroege ochtenduurtjes hebben ook wel wat.

Het is met het hardlopen begonnen. Avondmens of niet; ik loop het liefste ’s ochtends. Als ik ’s ochtends langs de bermen, sloten en vijvers loop, als ik mijn longen volzuig, de konijntjes zie rennen, de vogels hoor fluiten en de fraaie luchten zie, dan is dat de beste start van mijn dag.

Ik zou die uitzichten op de foto moeten zetten, dacht ik vaak, maar dan liep ik net zo lekker... Ik moet morgen weer vroeg-op en dan niet om te lopen maar om foto’s te maken, maar morgen is een looprustdag en mag ik juist wat langer blijven liggen... Ik zou dan naar het bos toe moeten of naar de hei, maar...

Ho! Stop! Niks maar! "Als we nou eens", zei ik tegen Peter, "als we nou eens zondagochtend vroeg naar de hei en het bos rijden om te wandelen en foto’s te maken. Vroeg, als in: uurtje of half acht. Vóór het ontbijt-vroeg." Hij viel nog net niet van zijn stoel maar vond het snel een prima idee.

We hebben het nou al twee keer ~~voor elkaar gekregen~~ gedaan. De wekker gaat, we drinken een kop koffie/thee, schieten in de kleren en stappen met fototoestel in de auto. Bijna zonder één woord te wisselen en toch, daarom, heel harmonieus. De tweede keer zelfs iets vroeger dan de eerste keer omdat de zon toen toch iets eerder op was dan wij waren. Beide zondagen zijn we naar verschillende plekken gereden; wat bos en hei betreft wonen we hier op de Veluwe natuurlijk schitterend!

We willen dit veel vaker gaan doen. Vanwege de frisse start, de mooie foto’s en het ontbijt dat daarna zo heerlijk smaakt. We willen de hei en het bos straks in herfstkleuren zien en daarna in de sneeuw.

En mocht het toch niet lukken, mocht de avondmens in mij op zondagochtend toch haar hoofd diep in het kussen drukken en zich niet door Peter het bed uit laten trekken, dan hebben we in ieder geval de foto’s nog.

Verjaardagstaart

2011-09-26T10:59:00.000+02:00

Er was eens een verjaardagstaart in Ee
Die was meer gebakken voor het idee
Want de jarige zit in een heel ander land
Via Skype is er dan wel een feestelijke band
Maar taart kan je zo niet delen, nee

Er woont nog steeds een zoon in Seoel
Hij studeert daar met een groot toekomstdoel
Helaas is dat niet voor slechts een paar weken
Als hij straks terugkomt zijn er tien maanden verstreken
Dat is een stevig Fisherman‘s Friend-gevoel

Er wonen twee ouders in Ee
Zij leven met hun zoon erg mee
Zij zijn op hem trotser dan apen
Maar steeds meer nachten voor het slapen
Is hun gedachte: nog maar een maand of één plus twee

Simpele zinnetjes

2011-09-13T15:22:00.000+02:00

Buiten mijn raam zie ik de top van onze larix. Het lijkt zo kort geleden dat Peter en ik wat bloeiend spul voor onze achtertuin aan het uitzoeken waren. Tussen de potten en bakken liepen we “zomaar” tegen een ieniemini-larix op. We knielden erbij neer, keken elkaar aan en het volgende moment stonden we ermee bij de kassa. Het aparte van een larix is dat hij zijn zachte (!) naalden verliest in de herfst. In de lente komen er dan nieuwe frisgroene voor terug. Nu is hij bepaald niet ieniemini meer; ik zit voor het raam op de eerste verdieping en dan nog moet ik helemaal omhoog kijken.

Ik denk lekker aan bijna helemaal niks als ik aan het hardlopen ben. Ik luister naar mijn muziek en vraag me hooguit af of ik links, rechts of rechtdoor zal gaan.

Ik ben dankbaar. Dat klopt. Waarschijnlijk nooit genoeg, maar ik besef heel goed wat ik heb, wat ik nog heb. En daar ben ik ook dankbaar voor, dat ik dat besef.

Ik leer steeds beter om op tijd “nee” te zeggen. “Nee, dat voelt niet goed, nee, dat wil ik niet doen.” Nou nog wat vaker hardop ;)

In de keuken stond een volle schaal met druiven. Nu is meer dan de helft op. Ik kan nu eenmaal niet van druiven afblijven. Het is net als met een legpuzzel op tafel, daar kan ik ook niet aan voorbij lopen zonder “even” een stukje te leggen. Nog één druifje...

Ik draag de “oortjes” van mijn iPhone in mijn oren als ik aan het huishouden ben en dan luister ik naar een luisterboek. Het was mijn ontdekking van de eeuw. Tijdens een heel spannend boek heb ik zo ooit de luxaflex in de keuken een goede beurt gegeven. Ik bedoel maar...

Ik maak komend weekend de traditionele verjaardagstaart. Met chocoladevlokken, een laag aardbeientova en roze slagroom. En natuurlijk versierd met felgekleurde spikkels. Ondanks dat de jarige ver, ver weg is. Dan doen we maar iets langer met die taart.

Ik ga vandaag echt wat aan die immense strijkberg doen. Echt waar. Hoe krijgen twee mensen het voor elkaar om zo’n grote mand vol te krijgen? En hoe krijgt een bepaald mens (ja, ik dus) het voor elkaar om die klus zo lang uit te stellen? El. Ke. Keer. Weer.

Ik verbaas me een beetje dat ik deze zinnetjes afmaak. Ik las erover in wat blogs en toen vond ik de site waar het vandaan komt: The simple woman's daybook. Het is zo onder-moeders-vleugels-achtig. Maar ik heb er meer lol in dan ik dacht; het voelt gewoon goed om even stil te staan bij waar je mee bezig bent. Daarbij: “Onder moeder’s vleugels” is een van mijn lievelingsjeugdboeken. En wat is er mis met simpel?!

Ik lees al een flinke poos de blog van Stukje-bij-beetje-Francine. Zij schrijft leuk en goed en grappig en mooi! En haar foto’s zijn gewoon prachtig! Sinds kort hebben we via Twitter wat “persoonlijker” contact. Laatst stuurde ik haar wat toe en toen schreef ze erover in een lijstje als deze. Dat inspireerde me. Zoals ze wel vaker doet.

Ik hoop op een mooie herfst. Zo’n zachte, mooie Indian Summer. De herfst is misschien wel mijn meest favoriete seizoen.

Ik hoor mijn strijkmand steeds harder kreunen. Ja, ik kom eraan! Nog een paar regeltjes tikken. Nee, dit is geen StrijkOntwijkendGedrag! Pfff, hoe kom je erbij?

Om ’t huis spinnen nu steeds meer spinnen hun webben. Prachtig om te zien, maar gruwelijk om er met je hoofd in terecht te komen. Het idee dat zo’n spin zich dan in mijn haar nestelt is nog enger dan die megaspin laatst in onze slaapkamer! Nou ja, bijna enger.

Mijn gedachten zijn bij onze oudste zoon die nu al een paar maanden voor zijn studie in Seoel zit. En bij onze jongste zoon. Altijd.

Een van mijn favoriete dingen is toch wel thuiskomen. Na vakanties, dagjes uit, maar ook na een dag werken. Thuiskomen en dat Peter er dan al is.

De rest van de week zal druk zijn. Werken met invallers omdat mijn vaste collega’s er even uit zijn, looptrainingen in groepsverband, dagje met moeder... Maar ook een wijnproefavond en een etentje-uit.
O ja, en die strijk dus...

Een leestip

2011-08-28T23:30:00.001+02:00

Collega-vriendin P. raadt me regelmatig boeken aan. Dan begint ze erover te vertellen, zo boeiend en beeldend dat ik op zo'n moment de neiging heb om mijn benen onder mij te krullen en mijn duim in mijn mond te steken. Of ze draagt er een gedicht uit voor en dan ben ik er òf stil van òf ik krijg spontaan de slappe lach. Het zijn dierbare, gouden momenten. Negen van de tien keer leen en lees ik dan haar leestip en tot dusver heb ik daar nog geen spijt van gehad.

Laatst legde zij een prentenboek voor mijn neus: “Ken je dit al?” en ik begon te lezen. Het heette "Moet dat nou zo??!" van Peter Schössow en het ging over een boos meisje.

Zij slofte kwaad met haar tasje rond en ze ging tekeer tegen iedereen die zij tegenkwam. “Moet dat nou zo??!” schreeuwde ze dan. Het meisje was boos, vreselijk boos, op de hele wereld.

Maar de hele wereld begreep er niks van. Er werden schouders opgehaald en verbaasd gekeken.

Gelukkig was er een groepje dat niet alleen verbaasd de schouders ophaalde maar dat wilde weten wat er aan de hand was en dat, ondanks haar vreselijke boosheid en dus heel dapper, ook durfde te vragen: "Meisje, wat is er dan mis?"...

Toen eindelijk kon het meisje over haar dode vriendje vertellen, toen kon ze verdrietig zijn in plaats van boos. Toen kon zij zich laten troosten door het meelevende groepje en door haar eigen mooie herinneringen. Toen kon zij afscheid nemen.

En toen stonden de tranen in mijn ogen. Om het gemis, de troost en het begrip. Om de herkenning, de mooie tekeningen en ook om de humor. Ik had er stilletjes verschillende tranen van.

Boeken kunnen dat met je doen. Soms raakt een boek je recht in je hart en blijft het je bij. Dit prentenboek deed dat met mij. Ik heb het boek die dag gelezen en daarna in de kast teruggezet. De week erna heb ik het weer gepakt en nog eens gelezen. En nog eens. Het is een boek met weinig woorden en meer inhoud dan je op het eerste gezicht zou denken.

Er zou alleen een zakdoekje bij moeten zitten.

"Nou ja, zeg!"

2011-08-21T14:34:00.000+02:00

“Wat zie jij er fris uit!”

Leners en lenertjes geven wel vaker complimentjes, maar deze opmerking uit de mond van een volwassen mannelijke bibliotheekbezoeker viel zachtgezegd toch behoorlijk op. Mijn hand ging onwillekeurig richting de wat lage hals van mijn shirt en ik voelde de collega naast mij verstijven. Toen herkende ik de man die voor ons aan de balie stond en ik lachte hem blij toe.

Ach, wist mijn collega veel dat de “vrijpostige” lener tegenover haar net als ik regelmatig hardloopt en dat wij elkaar die ochtend tegen waren gekomen. Wist de vrouw in de rij achter hem veel dat hij op onze frisse start van de dag doelde. Dan had zij vast niet met een hartgrondige “Nou ja, zeg!”-blik naar hem gekeken. En daarna naar mij toen ik enthousiast reageerde:

“Ja! Wat was het héérlijk, hè, vanochtend!”

De Posbank

2011-08-16T22:33:00.001+02:00

Het was één van onze laatste zomervakantiedagen en we wilden er nog even tussenuit. Nog even, tussen de buien door, iets leuks doen, iets moois zien.

Iets niet te ver weg, vanwege die buien, maar wel iets anders dan anders. Iets anders dan een ritje langs de rijn of een wandeling door het Edese bos.

We besloten naar de Posbank te rijden. We waren er zo lang niet geweest dat we niet eens meer wisten of we er ooit wel sámen geweest waren.

Die fout, dat heel lang wegblijven van dat mooie stukje natuur op krap een half uurtje rijden van onze woonplaats, die fout zullen we niet gauw meer maken.

Het is er namelijk zó prachtig! Dat uitzicht, die bomen, die hei... Die hei die zo vol overtuiging stond te bloeien... Adembenemend mooi!

Er was niks anders te horen dan de wind, af en toe een voorbij rijdende auto of een wielrenner. En het gezoem van bijen, de bijen die van de heide snoepten.

We verbaasden ons dat er zo weinig toeristen rondliepen en we besloten om er veel vaker naar toe te rijden. In elk seizoen minstens één keer. Hoe moet dit er wel niet in de sneeuw uitzien? Kan je er dan wel komen?

We zullen het wel zien. We zullen het beslist wel vaker zien.

Zó ontzettend mooi... En zo dichtbij ook nog...

Lopen

2011-08-09T12:52:00.002+02:00

Ik ging al een tijdje niet meer naar de sportschool. Ik had ooit een vaste woensdagochtendles en een wat vrijblijvend fitnessuurtje. Dat fitnessuurtje verdween als eerste uit beeld en langzaam maar zeker ook de steeds minder vaste woensdagochtendles. Ik was druk-druk-druk met opeens zoveel andere dingen. Dringender, leukere dingen dan naar de sportschool gaan. Vond ik.

Helaas dachten mijn conditie en de weegschaal daar anders over. Er moest dus wat gebeuren. Op bewegingsgebied. Iets wat ik zou kunnen doen op de tijd dat het mij uitkomt. Waar geen werkoverleggen, bijkletsochtenden, uitverkopen, kappersbezoeken en andere afspraken tussendoor konden fietsen. Waar ik niet nèt te laat voor zou kunnen zijn zodat ik maar beter thuis kon blijven. De conclusie lag erg, heel erg, voor de hand: ik moest maar weer gaan hardlopen...

Hardlopen dus. Net als ruim zeven jaar geleden. Langzaam opbouwen met een schema en dan deze keer volhouden. Volhouden en niet stoppen als het doel, een half uur achtereen lopen, gehaald is. Ik geef het toe: ik heb dit idee een poos voor me gehouden. Ik heb naar mijn oude schoenen gekeken (bijna kapot), naar dat schema gezocht (niet gevonden) en gezucht (diep). En toen opeens, tijdens een gesprek over van alles en niks met zusje B., toen flapte ik het eruit: “Ik ga, denk ik, maar weer eens, eh, hardlopen...” En B. reageerde heel verrassend.

Inmiddels zijn we ruim zes weken verder en lopen we drie keer in de week samen een half uur over het kantorenterrein naast mijn wijk. Mijn oude schoenen zijn vervangen door nieuwe en het niet te vinden papieren schema door een cool programmaatje op mijn iPhone. Een vriendelijke stem vertelt ons wanneer we “moeten” lopen en wanneer we “mogen” wandelen. En aan het eind van elke training krijgen we een welgemeend complimentje “Well done!” (Dat kreeg ik van mijn papieren schema niet..)

We doen het ook heel erg “well”. Soms vinden we het de deur uitstappen moeilijker dan het lopen zelf. Soms lopen we meer op doorzettingsvermogen dan op onze nieuw opgebouwde conditie. Soms lijkt het meer op sjokken dan op joggen, maar we doèn het wel. Door weer en wind en desnoods in de stromende regen. Drie keer in de week. ’s Ochtends. We hebben zelfs tijdens onze gezamenlijke week op Ameland gelopen!

Het gaat steeds beter en het voèlt ook steeds beter. Onze lichamen lijken er steeds meer aan te wennen en we voelen ons energieker. Onze hoofden zijn er het meest blij mee; het is namelijk niet mogelijk om te piekeren tijdens het lopen. Het is wèl mogelijk om onderweg te lachen, te kletsen, te genieten van bloeiende bermen en brutale konijntjes. En als we daarna weer terug zijn, als we bezweet en met rode wangen onze schoenen hebben uitgetrokken, dan tintelt dat voldane gevoel nog lang na het douchen na. Kom maar op dag!

O. Ik. Wil. Dit. Echt. Volhouden!

Geen Amelandverslag

2011-08-07T13:26:00.000+02:00

Mijn eerste vakantieweek zit erop en we zijn net terug van good ol' Ameland. Normaalgesproken vertel ik dan hier hoe onze week daar was en dan plaats ik er foto’s bij. Maar toen ik dat vorig jaar deed, toen ik vorig jaar enthousiast vertelde over hoe fijn we het weer op dat eiland gehad hadden, toen viel dat bij iemand niet in goede aarde. Mijn verhaal werd totaal verkeerd opgepakt en ik kreeg de wind van voren.

Ik heb gereageerd en me er daarna niks meer van aangetrokken, maar een herhaling van zetten wil ik graag voorkomen. Zeker na zo’n relaxte week. Ik ga er dus weinig over vertellen. Ik zal hier niet uitweiden over het prachtige weer dat wij troffen, de beste week van de zomer tot dusver. Over hoe vaak wij het woord "boffen" gebruikt hebben, over dat heerlijke gevoel van warm strandzand tussen je tenen en fris zeewater rond je enkels terwijl de meeuwen over je hoofd scheren.

Ik ga niet vertellen hoe gezellig het was dat (schoon)zusje B. deze keer mee was; hoe leuk het was om haar “ons” eiland te laten zien. Haar te zien genieten maakte deze week extra speciaal.

Deze keer dus geen enthousiast verhaal over onze strand- en boswandelingen en over de fietstochtjes. Niets over het mooie, luxe huisje, de rust, de leuke kleren die B. en ik “zomaar” in de uitverkoop vonden en de boeken die we lui liggend in de zon lazen, als we tenminste niet in slaap vielen... Geen woord, geen letter over lekkere tapas en verfrissende drankjes, waar je de lekkerste appeltaart (met een topping van rozijnen en rum!) kan eten en de grote lol die we met ons drietjes hadden. Niks, nada, noppes. Ik kijk wel uit :p

In plaats daarvan enkel wat foto’s. En de opmerking dat we genoten hebben! ~~Op dat heerlijke eiland waar de tijd wel stil lijkt te staan.~~
Oeps...

Paarlen voor de zwijnen

2011-07-16T10:28:00.000+02:00

Omdat onze wasmachine niet meer op eigen kracht zijn programma’s kon afmaken en bij steeds meer stappen door mij begeleid moest worden, hadden wij een nieuwe besteld bij “Hèt Online Warenhuis” W. te Z. Dat was gemakkelijker en dat ging sneller dan de lokale winkels af te lopen. Online warenhuis W. zou ons een mail sturen wanneer de machine geleverd kon worden waarop wij dan konden reageren met “Oké” of met een voorstel voor een andere afspraak . De avond voor de levering zouden we bovendien een sms’je krijgen met het tijdstip waarop de vervoerders dachten voor de deur te staan. Prima service: niet alleen gemakkelijk en snel, maar ook nog heel attent en zorgvuldig. Dachten wij...

Tja, en dan volgen nu de zinnen met “jammer”, “heel jammer”, “vervelend” en “spuugirritant”:

Het was jammer dat online warenhuis W. dat attente mailtje nièt verstuurde.
Het was heel jammer dat wij wèl het sms’je kregen.
Het was vervelend dat wij daardoor op maandagavond half tien (!) een sms-bericht ontvingen met de boodschap dat de volgende ochtend (!) de nieuwe wasmachine gebracht zou worden.
Het was spuugirritant dat ik daarom die avond, terwijl ik net uitgeblust van een dag hard werken in een warm en benauwd filiaal op bed lag, het washok uit moest ruimen.

Als ik iets spuugirritant vind terwijl ik ook nog moe ben, dan ben ik helaas geen aangenaam gezelschap. Peter hield zich dus wijselijk stil terwijl ik met wasmanden, wasrekken en onfatsoenlijke krachttermen begon te smijten. Mijn ultieme ontlading bestond uit een stevige schop tegen een lege wasmiddelendoos. (Jammer dat-ie niet helemaal leeg was en dus een spoor van zeeppoeder op de trap achterliet...) Daarna ben ik woest gaan slapen. En dat zag er vast belachelijk uit met een Garfieldnachthemd aan.

De volgende ochtend werd ik in een volwassener stemming wakker. Het was immers zoals het was en de bezorgers die over een paar uur met de nieuwe wasmachine zouden komen, konden er ook niks aan doen. Redelijk en rustig blijven was mijn motto terwijl ik de resultaten van mijn driftbui van de trap zoog.
Helaas bleken de vervoerders niet de beleefde en vriendelijke mensen te zijn die je als klant mag verwachten. Ze kwamen nors en chagrijnig binnen en dat werd alleen maar erger toen ze hoorden dat de oude wasmachine nog van boven gehaald moest worden. Dat was “niet volgens de voorwaarden” en “tegen de voorschriften”, zeiden ze. Rustige en redelijke ik stelde voor om de zaak dan maar af te blazen, dan maar geen nieuwe wasmachine (van online warenhuis W.); ik voelde namelijk al wat barstjes in mijn volwassen stemming komen. Kennelijk, helaas, waren de “voorwaarden” en “voorschriften” nogal ruim opgesteld (of ter plekke verzonnen), want de mannen besloten de apparaten toch om te wisselen. Zo mogelijk nog chagrijniger dan ik de avond tevoren was, maar gelukkig (voor hen en online warenhuis W.) wel zonder het gooi- en smijtwerk.

Ik ben onder dit alles zo rustig en redelijk mogelijk gebleven. Ik heb niet sarcastisch gevraagd of die onverstaanbare grauw “Nee, bedankt” betekende, toen ik een schaar voor het openen van de verpakking aanbood. Ik heb mijn “Ooo?” niet al te lang aangehouden toen de ene “Draai eerst een spoelprogramma voor het fabrieksvuil!” over zijn schouder riep. Ik heb de vieze moddersporen en het verpakkingsmateriaal dat zij nonchalant achterlieten genegeerd en zorgvuldig niet laten merken dat ik de “heren” met liefde, net als de zeepdoos, van de trap af wilde schoppen. Ik heb zelfs de voordeur achter hun @#$!&%achterwerken op een kalme manier dichtgedaan.

Man, wat ben ik rustig en redelijk gebleven! Maar, o, wat was dat moeilijk!

Paarlen voor de zwijnen en bijna letterlijk ook nog.

Bijkletsdagje in Amsterdam

2011-07-13T20:19:00.001+02:00

Vriendin J. en ik zijn al héél lang vriendinnen. Als we nog dertien waren, hadden we onszelf vast BFF’s (Best Friends Forever) genoemd en dan hadden we een vooruitziende blik gehad, want bijna veertig jaar vriendschap komt toch aardig in de buurt van Forever. Sinds de middelbare school zijn we beiden ongeveer even vaak verhuisd, alleen pakte zij het iets drastischer aan dan ik; zij ging via Utrecht en Friesland naar Groningen, en ik bleef op de Veluwe. En al is Nederland niet echt groot; even snel samen een bakkie doen zit er voor ons niet in. Daarom prikken we met zekere regelmaat een dag en een stad, en pakken we daar de draad van ons gesprek van een paar maanden geleden moeiteloos op.

Afgelopen donderdag hadden we weer zo’n bijkletsdagje. In Amsterdam deze keer. En met goed weer ook nog, tot onze zeer aangename verrassing. We wilden de Negen Straatjes aflopen, misschien naar de Albert Cuyp en verder zouden we wel zien. Zien en vooral bijkletsen. De dag begon natuurlijk met koffie en de eerste “hoe-is-het-met”- en “heb-je-uiteindelijk-nog”-vragen. Daarna wandelden we over de straatjes en langs de grachten, en aten we Italiaanse crostini’s op wat wij een smal stoepje zouden noemen en de Amsterdammers een terras. We verbaasden ons meerdere malen over het goede weer, hoe het mogelijk was dat we tijdens dit zomeruitje niet onder een plu hoefde te lopen. Dat hadden we weleens anders meegemaakt.

En toen we de tram naar de Albert Cuyp niet konden vinden, toen we daarom besloten om terug naar de Dam te lopen, toen we daarbij weer langs Madame Tussauds kwamen en zagen dat de rij wachtenden niet eens zo lang was... toen besloten we die markt maar over te slaan en de ultieme toerist uit te hangen. We kwamen er per slot van rekening van ver genoeg voor.

Ik heb er veel foto’s gemaakt. Eerst dacht ik dat het niet mocht; er stond een imponerende (niet-wassen) portier naast de ingang en ik kende verhalen van mensen die stiekem met een beroemdheid op de foto wilden en die vervolgens bruut weggestuurd werden. Kennelijk was dat steeds onbegonnener werk (en waren het verhalen van héél vroeger) want nu worden bezoekers letterlijk uitgedaagd om naast hun idool te poseren. Bij Bob Marley hangt, eerlijk waar, een rastamutsje inclusief dreadlocks klaar, bij Michael Jackson witte colbertjasjes en naast Lance Armstrong staat een extra fiets. Je kan meepresenteren met Edwin Evers en achter de draaitafel van DJ Tiësto aan de knoppen draaien. Robbie Williams ligt onweerstaanbaar uitnodigend op een breed bed en George.... (zucht)... ach George...

Ik zou mijn hoofd er bijna (echt) bij verliezen...

Eh... waar was ik?

O ja, bijkletsdag. Gezellige bijkletsdag met als afsluiting een lekker etentje bij een Tibetaans restaurant. Daarna treinden we weer naar huis. J. in ruim tweeënhalf uur naar haar Hoge Noorden en ik in een uurtje naar de Veluwe.

Dankjewel mooi zomerweer. Dankjewel Amsterdam. Dankjewel George en natuurlijk: dankjewel lieve J. Het was een heerlijke dag! Een dag met een heleboel sterren.

Een grijze week

2011-06-26T15:49:00.000+02:00

Het was een grijze, wat grauwe week. En dat lag niet aan de regen. Ik mopper soms wel op het weer, maar het heeft zelden een negatieve invloed op mijn humeur. Omdat ik van nature een zonnig karakter heb, zou ik graag willen zeggen, maar het feit dat ik een auto voor de deur heb, komt dichter bij de waarheid.

Afgelopen week ging het niet zo lekker. Er was wat frustratie maar er was vooral veel verdriet. We moesten weer eens afscheid nemen van iemand die we nog lang niet wilden missen. Iemand die haar man en kinderen nog lang niet wilden missen. Toen ik hun pijn en hun tranen zag, besefte ik weer: ik heb nog zoveel over.

Het is me gelukt om niet in een gat te vallen. Ik heb vrolijke muziek opgezet en een leuk boek uitgelezen, ik heb mijn huis schoongemaakt en ik ben gaan sporten. Het is niet gemakkelijk en soms ontbreekt de energie, maar het doet mij meestal goed: om me heen blijven kijken en lichamelijk bezig zijn.

En fleurige bloemen kopen. Omdat tegen een grijze achtergrond kleuren extra mooi uitkomen.

Als het maar goed met ze gaat

2011-06-19T13:54:00.002+02:00

Zij praatten over hun baby’s. Wij waren toen nog zo klein en zij waren onze kersverse ouders. Zij hadden het over dingen als nachtvoedingen, tandjes krijgen en is-die-van-jou-al-zindelijk? Zij waren blij met hun kindjes maar gaven toe dat wij soms best moeilijk konden zijn. Zij volgden onze vorderingen en zagen hoe onze wereld steeds groter werd. Zij begrepen onze onmacht als wij beslist iets zèlf wilden doen en het lukte toch niet, glimlachten (achteraf) om onze woedeuitbarstingen en leerden ons brabbeltaaltje te verstaan. Zij leerden ons hoe wij onze veters moesten strikken en hoe wij moeten oversteken. Zij deelden hun ervaringen en gaven elkaar tips door. Zij vonden elkaar moeiteloos bij het consultatiebureau, in de speeltuintjes en wandelend achter de kinderwagen.

Hun kinderen... zij droomden over onze toekomst en hoopten: als het maar goed met ze gaat.

We praten over onze ouders, over onze alleen achtergebleven moeder of vader. Zij zijn inmiddels behoorlijk op leeftijd of ronduit oud en wij zijn bezorgde kinderen. We hebben het over hun kwalen en kwaaltjes, over uitslagen en verandert-die-van-jou-ook-zo? We zijn blij dat ze er nog zijn maar moeten toegeven dat het steeds moeilijker voor hen, voor ons wordt. We zien dat ze steeds minder dingen zelf kunnen doen en dat de wereld te groot voor ze wordt. Wij begrijpen hun frustraties, proberen hun woedeuitbarstingen niet persoonlijk op te vatten en luisteren naar de zinnen die zij steeds minder vaak (kunnen) afmaken. We nemen hun administratie over en koken extra ovenschoteltjes. We delen onze ervaringen en geven elkaar tips door. We vinden elkaar steeds moeitelozer in de wachtkamer van de huisarts, in het verzorgingstehuis en wandelend naast de rollator.

Onze ouders... wij denken aan hun toestand en hopen: als het maar goed met ze gaat.

Een kikker op mijn pad

2011-06-09T21:42:00.000+02:00

Sinds kort blogt Peter ook over alledaagse dingen. Hoewel ik dit leuk vind, vond ik het toch prettiger toen hij het nog alleen over digitale onderwerpen had. Hij pikt namelijk net iets te vaak “mijn” onderwerpen in, hij steelt dan mijn wind om het zo maar eens te zeggen. Zijn wij weer eens uit geweest, hebben we iets opmerkelijks meegemaakt; nauwelijks thuis schuift hij achter zijn Mac en even later staat er weer een verslagje inclusief foto’s op “Mijn verzamelingen”. Terwijl ìk nog lekker achterover zit na te denken wat en hoe en òf ik erover zal schrijven. In een poging om mijn stukjes niet een herhaling van de zijne te laten zijn, voel ik me daarom genoodzaakt om er een sausje van fantasie gemixt met lichte overdrijvingskunst over te gieten. (Met het gevolg dat ik soms iets te serieus word genomen als ik dat net even niet ben.)

Het leven is er wat krampachtiger door geworden. We wijzen elkaar niet meer spontaan op grappige voorvalletjes, we onderhandelen over onderwerpen en we waarschuwdreigen met “Pas op, ik zet dit op mijn blog!” En vanwege dat laatste heb ik nu besloten om zèlf het voorval met de kikker in onze tuin te vertellen. Het zal wel aan imagozelfmoord grenzen maar in Peter’s versie zou de nadruk vast en zeker op mijn angst komen te liggen terwijl ik persoonlijk vind dat mijn snelle en vooral atletische reactie veel meer aandacht verdient. Lees en huiver:

Het was een warme zondagmiddag en Peet en ik zaten lekker op de veranda van ons tuinhuisje te lezen en te praten. (Dit was dus nog in ons pre-blogtijdperk.) Toen het begon te regenen en de regen door de wind onder ons afdak sloeg, zijn we met onze stoelen in het tuinhuisje geschoven. Beide openslaande deuren wijd open en zo zaten we nog steeds buiten maar toch droog. Tijdens het gezellig doorkletsen zat ik wat speurend ons terras af te kijken: toen ik tijdens een vorige regenbui van huisje naar huis rende, bleek een bruin blaadje een onverwacht springende kikker en dat was een kleine schrik. (Oké, een grote schrik; ik vind kikkers nogal eng, met name als ze bewegen of de indruk wekken elk moment te kunnen bewegen. Dan vind ik ze heel erg eng.) Maar alle blaadjes waren echt blaadjes en ik liet mijn waakzaamheid varen en mijn blik zakte af naar beneden, naar de poot van mijn stoel.... En toen zat daar

DIE KIKKER!!!

Ik geef het ronduit toe: de paniek was enorm. Ik ben normaal al niet stijf, maar nu gingen mijn benen onder het slaken van een angstkreet zowat om Peter's nek. Dankzij die gymnastische houding kon hij zien wat mij zo'n schrik aanjoeg, maar voordat hij kon reageren, sprong ik de stromende regen in. De kikker, die op zijn beurt van mij schrok, sprong mij achterna en zo werd die zondag een bijzonder leuke dag voor Peet. Vanachter het veilige glas van onze woonkamer zag ik, druipend en wel, hoe hij dubbel sloeg van het lachen. Het moet ook wel een fraai schouwspel zijn: een echtgenote en een kikker die voor en langs elkaar heen hopten.

Zó is dus het verhaal en niet anders. En zeg nou zelf: krijg jìj zomaar je benen in nek? Reageer jìj net zo snel in geval van nood? Ik bedoel maar!

(En kom nou niet aan met opmerkingen als: ach-zo’n-klein-beestje en hij-is-banger-voor-jou-dan-jij-voor-hem; jij bent vast ook wel ergens bang voor. Geef het maar toe :-p)

Prima weer om te fietsen

2011-06-06T11:12:00.010+02:00

Stel, je bent iemand die houdt van zijn vrouw maar iets minder van de dingen die zij zo leuk vindt om samen te doen. De hele winter heb je je van het ene museum naar het andere cultureel verantwoorde uitje laten slepen. Omdat je haar er veel plezier mee doet en omdat zij, als het straks beter weer wordt, op haar beurt vast ook graag mee wil wandelen en fietsen. Daar houd jij namelijk zo van. Lekker kilometers maken en genieten van de natuur.

Dan breekt er eindelijk zo’n mooie dag aan. “Prima weer om te fietsen!” zeg jij al wrijvend in je handen en je kijkt verwachtingsvol naar je vrouw. “Ja! Laten we over de Ginkel rijden!” reageert zij, en hoewel het enthousiaster klinkt dan je had verwacht, verdiep je je hier niet in. Je pompt fluitend de banden nog eens extra op en ziet daardoor niet dat zij haar fototoestel in haar tas propt.

Als ze de eerste keer wilt stoppen om een foto te maken, denk je nog “Ach... jammer, maar het is ook wel erg mooi...”

De tweede keer verbaas je je over de stenen die wat misplaatst in het landschap lijken te liggen. Daarna zie je steeds meer van die dingen en elke keer stapt ze wéér af! Met haar camera in de hand. Langzaam maar zeker begin je wat nattigheid te voelen en het is niet alleen het zweet op je rug. En dan, dan dringt het tot je door...

Je rijdt, potdomme, een kúnstroute! Ze heeft je erin geluisd met haar laten-we-over-de-Ginkel-rijden-blije-reactie! Het is niet zomaar lekker fietsen, het is een kunstroute en ze wil elke steen zien, er zelfs een stukje voor terugrijden als ze er eentje gemist heeft en ook nog fotograferen! Wel.... potdòmme!

Maar ja, je bent een man wiens sterkste krachtterm “potdomme” is, en dan ook nog eens zachtjes gemompeld, dus je laat niet merken dat je boos bent en je gaat niet schreeuwen dat je gewoon wilt fietsen. Stel dat je zo'n man bent, hè, stel... dan pers je er begripvol en meegaand als altijd uit: “Fijn schat, maak jij je foto’s maar, ik ga gewoon ergens lekker in het zonnetje zitten wachten. Maak jij maar mooie foto’s van die, eh, interessante stenen.” en dan laat je je kunstminnende vrouw en al die andere potdòmmese stenenfotografeerders zien hoe geduldig je bent.

En hoe fotogeniek.

Over een opdracht, een gesprek en een kersenkraam

2011-05-26T12:22:00.000+02:00

Gisterochtend had ik een gesprek op mijn werk. Samen met collega-vriendin T. Zij en ik hadden (weer) een speciale opdracht gekregen en daar mochten we samen aan werken. Dat zijn minstens twee leuke dingen bij elkaar.

Ten eerste: het is niet alleen een speciale opdracht, het is ook een heel leuke opdracht. Wìj vinden het in ieder geval erg leuk en we zijn ook erg blij dat wij ervoor gevraagd zijn. Ik zal er hier niet al te diep op ingaan, maar de kernwoorden zijn website, opmaak en een, voor ons, nieuw systeem. Voor degenen die nou met knipperende ogen of een niet te onderdrukken geeuw zitten, denk: chocola, een onverwachte vrije dag en iemand die voor je strijkt. En nee, wij zijn géén nerds, wij hebben gewoon ook andere interesses ;-)

Het tweede leuke ding is dat wij het sámen mogen doen. Wij zijn er namelijk achtergekomen dat wij niet alleen heel goed, maar ook heel prettig kunnen samenwerken. We hebben aan één woord genoeg, we denken volgens dezelfde lijnen, vullen elkaar goed aan en hebben allebei geen idee wat "van negen tot vijf werken" inhoudt. Aan dat laatste moeten we nog wat doen...

Hoewel... hoe later op de avond, hoe beter onze ideeën worden lijkt het wel. Op zo’n avond bedachten wij namelijk een wat andere, ruimere invulling van onze opdracht. Eentje waar wij beter mee uit de voeten zouden kunnen. Gisteren hebben wij dit mogen bespreken en tot onze grote opluchting, blijdschap is het goed ontvangen. Héél goed ontvangen. Beter dan we hadden durven hopen. Na het gesprek stonden we buiten met vleugeltjes onder onze voeten blij te zijn.

“Zorg dat je werk geen hobby wordt!”, waarschuwde iemand-die-het-weten-kan. Zij bedoelde hiermee dat je ervoor moet waken dat je je er niet in verliest, dat het niet (teveel) van je privétijd in beslag neemt. Zij heeft ongetwijfeld gelijk, zeker als je naast je werk al een vol leven hebt. Maar ik ben toch erg blij dat ik mijn werk zo leuk vind dat het bijna een hobby is. Dan heeft die man van de kersenkraam onderaan de Grebbeberg het toch een stuk vervelender. Toen ik likkebaardend voor de kratten kersen, aardbeien en pruimen stond en zei dat het er allemaal zo lekker uitzag, antwoordde hij hartgrondig: “Ik zou het niet weten, ik heb er he-le-maal niks mee. Met al dat fruit!”

Die arme man. Je zal er dan maar moeten staan. In zo’n vrolijk versierde kraam langs de weg.

Een oorwurm

2011-05-16T22:16:00.003+02:00

Me and mr., mr. Jones, mr. Jones, mr. Jones!

Sorry, ik heb weer eens een oorwurm in mijn hoofd. Een superirritante oorwurm en ik kom er maar niet vanaf. Even denk ik dat-ie weg is, eindelijk weg en dan opeens, op de raarste, ongelegenste momenten duikt-ie weer op.

We got a tea going on. Mr., mr. Jones. Mr. Joooooones, mr. Jones....

En ik kan er niks, helemaal niks aan doen. Ik weet niet eens hoe ik eraan kom. Aan uitgerekend deze oorwurm.

We both know that it’s wrong, mr. Jones, mr. Jones....

Eh, wacht even. Jullie weten toch wel wat een oorwurm is, hè? Ik heb het dus over een liedje dat zich zomaar in je hoofd kan nestelen en waar je maar niet vanaf komt. Soms, meestal, een liedje dat je niet eens leuk vindt en waarvan je de tekst niet goed weet, zodat je maar wat verzint. Zoiets noemt men namelijk een oorwurm.

Me-e-e-e, me and mr., mr. Jones, mr. Jones, mr. Jones, we got a tea going on....

Ja, dat je dus niet denkt dat er echt een béést in mijn hoofd zit! Ieuw, de gedachte alleen al, zo’n eng kriebelig béést! In mijn oor! Mijn hoofd! O, bah, bah, bah!

Mr. Jones, mr. Jones, mr. Joooooones....

Daarmee vergeleken is een liedje, zelfs dit liedje, zo erg nog niet. Al wil ik er wel graag vanaf. Nogmaals, ik heb geen idee hoe ik aan uitgerekend dit nummer kom, dit liedje waarvan ik bovendien de juiste woorden niet weet. Echt. Geen. Enkel. Idee. Ik had niet eens muziek opstaan. Ik zat gewoon lekker een kop thee te drinken. In alle rust.

Een lekkere kop thee.

Me and mr., mr. Jones! We got a tea going on, going on, going on. So wrong....

Het animatieteam

2011-05-13T21:45:00.003+02:00

"Do you want to play darts?"

Als je mij badend in het angstzweet wakker wil laten worden, moet je deze zin in mijn oor fluisteren wanneer ik slaap. Het was een heerlijke vakantie daar op Kreta, maar een klein trauma heb ik toch mee naar huis genomen. Dat komt door het animatieteam van ons hotel. Door dat supergedreven animatieteam.

De leden van dat team hadden veel moeite om enthousiastelingen onder ons, hotelgasten, te vinden voor de activiteiten die zij zo zorgvuldig bedacht hadden. Helaas voor hen vonden wij het prima om lui bij het zwembad te liggen en meer dan een paar slagen in het water als het wat al te warm werd, kon er bij ons niet af. Met regelmatige tussenpozen werden wij echter via een megafoon opgeroepen om aan iets onverstaanbaars mee te doen, hierop reageerden wij dan slechts met een sloom “Huh, wat zei-ie nou?”, meestal gevolgd door een simpele doch afwijzende hoofdbeweging. Het team besloot daarop ons persoonlijk op onze ligbedden te benaderen waarna wij moesten uitleggen wat de reden van onze weigering was. Lekker willen relaxen en gebrek aan zin vonden zij hierbij geen argumenten.

Het resultaat hiervan was dat er af en toe wat nep-fanatiekelingen uiteindelijk overstag gingen en halfslachtig meededen aan iets als stretchen. Volleyballen trok, na nog wat steviger aandringen, ook een paar deelnemers en er was een keer een handjevol kinderen dat, onder indruk van die grote jongens in hun uniformachtige poloshirts, gehoorzaam in het bad sprong voor een partijtje waterpolo. Het darten, daarentegen, bleef op ferme weerstand te stuiten. Om de een of andere reden bleven zelfs de zwaksten onder ons pertinent weigeren om deelname aan dit spel ook maar te overwegen. Dit tot grote, grote frustratie van het animatieteam. En geloof me, een gefrustreerd animatieteam is niet iets wat je op je vakantie wilt tegenkomen.

Toen begon er bij ons langzaam maar zeker iets ondergronds te broeden, een soort collectieve boycot zonder dat we het afgesproken hadden. Bijna elke zonnebader bleek opeens in diepe slaap als er een animatieteamlid naderde en degenen die te laat hun ogen dicht deden, vertikten het om ook maar op te staan. Maar tegenover elke afwijzende reactie van onze kant stond een steeds verbetener teamlid. “Nee dank je!” in welke taal dan ook, werd opgevat als “Haal me over, alsjeblieft, haal me over!” De houten tent met geluidsinstallatie en het programma-van-de-dag werd verplaatst van wat achteraf op het terras naar een plek pontificaal tussen de zonnende dwarsliggers, de animators begonnen in tweetallen te opereren en de lezers onder ons kregen de strenge vermaning dat het zwembadgebied geen bibliotheek was: "Hey joe peoplez wiz a book! Ziz iz not! A! Library!" De toestand werd grimmiger en grimmiger.

Eén activiteitenweigeraar heeft nog geprobeerd wat humor in de strijd te gooien. Toen hij te laat was om weg te duiken voor de vraag, de opdracht, om mee te doen met darten, had hij geantwoord met “Ehmm, eh...” en pas toen het animatieteamlid begon te kwijlen van overwinningsplezier had hij zijn antwoord afgemaakt: “Eh.... NEE!” Zijn dappere actie had misschien nog met een sisser af kunnen lopen ware het niet dat hij daarna in een onbedaarlijke lachbui was uitgebarsten. We hebben deze jongeman de rest van de vakantie niet meer teruggezien. (Hoewel het feit dat wij een paar uur later terug naar Nederland vertrokken daar hopelijk ook iets mee te maken heeft gehad.)

"Do you want to play darts?" - "Nee! Nein! No! No no no no no no........"

Net als in de film

2011-05-09T12:48:00.001+02:00

Je hebt vast wel eens zo’n film, zo’n feel good-film, gezien waarin een stel met vakantie gaat. Ze zijn er echt aan toe, ze hebben van die bleke vermoeide gezichten en gaan dan lekker weg. Natuurlijk naar een of ander zonnig eiland. En als ze de eerste ochtend daar wakker worden, in zo’n fijn hotel met alles erop en eraan: een mooie kamer, lekker eten, meerdere zwembaden, drankjes die je zomaar kan bestellen, als ze daar dan wakker worden, hè, dan schijnt gewoon ècht de zon en dan is het water ècht zo stralend blauw.

Het stel gaat natuurlijk meteen op een ligbed bij het zwembad liggen. Lekker languit, ogen dicht en je ziet als het ware de vermoeidheid uit die lijven wegvloeien. Uit die steeds bruiner wordende lijven. Ze hebben een auto gehuurd, zo’n klein compact ding, ideaal om mee over bergweggetjes en door pittoreske dorpjes te kunnen tuffen, en ze maken er van die ontspannen ritjes mee. Ramen open uiteraard, want de temperatuur is heerlijk, net als de geur van al die bloemen, struiken en kruiden in de velden. Je ziet ze snuiven en dan zeggen ze: "Ah, ruik je dat? Heerlijk, hè, die mimosa, munt, tijm, olijvenbomen...", want hoewel ze geen idee hebben wat er zo lekker ruikt, ze genieten er wel van. En als ze van zo'n rit bij het hotel terugkomen, relaxen ze weer bij het zwembad en dan nemen ze zelfs een duik. In april, ja.

Ze lopen door straatjes, langs haventjes, over trappetjes. Ze eten in het hotel maar soms ook in gezellige tavernes, waar de eigenaren heel vriendelijk en gastvrij bij de ingang de menukaart staan aan te prijzen. "Kalimera! How are you? Something to eat? To drink?" Ze eten de overheerlijke Griekse salade met tomaten die naar de zomer smaken, terwijl het toch nog voorjaar is want alles bloeit zo fris en en er zijn nog geen hordes toeristen te zien. Ze drinken frappé, verse vruchtensappen, wijntjes en cocktails op zonnige terrasjes of juist in de schaduw onder vrolijk wapperende parasols. Ze genieten, genieten, genieten. Van de zon, de natuur, al het lekkers en van elkaar. En van dat zwembad, elke vakantiedag weer.

Je kent zulke films toch wel? Ja, toch? Het zou zo gemakkelijk zijn namelijk, want als je zou willen weten hoe onze vakantie was, daar op Kreta, dan hoef ik in dat geval alleen maar te zeggen: "Je hebt vast weleens zo'n film gezien, zo'n feel good-film, waarin een stel met vakantie gaat..."

Zo'n vakantie was het namelijk. Zo'n heerlijke net-als-in-de-film-vakantie. En wij waren de hoofdrolspelers, dus laat maar doorkomen, die Oscars!

Moederdag

2011-05-08T12:13:00.005+02:00

Moederdag is aan mij niet besteed. Ik heb er nooit wat mee gehad, als kind niet (sorry mam!) en ook als moeder niet. Vroeger toen de jongens nog klein waren en op school cadeautjes maakten, was dat iets anders, al vond ik hun (tevergeefse) pogingen om geheim te houden wat ik zou krijgen veel leuker dan de tekeningen en knutsels zelf.

Dit jaar valt moederdag bovendien wat ongelukkig (om het mild te zeggen) en net toen ik vanochtend bedacht dat het maar goed is dat we daar nooit wat aan deden, kreeg ik een heel lief berichtje. Lieve woorden die de tranen in mijn ogen deden springen. Van iemand die ooit een soort kind van mij is geweest, iemand voor wie ik altijd een zacht plekje in mijn hart zal houden, iemand voor wie moederdag een speciale lading heeft bovendien. Zij denkt vandaag aan mij, aan ons, en zij gaf mij vandaag een heel, heel mooi cadeau. Op deze (moeder)dag.

Lief. Zo ontzettend lief.

Voorzichtig op vakantie

2011-05-06T17:37:00.002+02:00

Ik was er een poosje niet. Ik was met vakantie maar ik durfde het hier niet te zeggen, zo openbaar op internet. Want je weet maar nooit wie er mee leest en stel je voor dat er iemand met slechte ideeën tussen zit en ons huis zou leegroven terwijl wij... Vreselijk! Stel je voor!

Jaren geleden kampeerden wij in Zweden waar op een paar plaatsen bij ons vandaan een ander Nederlands gezin stond. Het was nog in het pre-mobieltjestijdperk en op een avond liep de vader met zijn twee kinderen langs onze tent naar de telefooncel bij het strandje. Een kwartiertje later kwam het drietal terug; vader en dochter met bedrukte gezichten en zoontjelief opgewonden huppelend. "Mamaaa!" riep hij al van ver, "Mam-maaa, hoor-es.... Er is bij ons ingebroken!! Opa zegt dat er bij ons gestólen is!"

Natuurlijk brak er meteen een hele zenuwentoestand los. De moeder en de vader liepen geagiteerd en druk pratend heen en weer. Tent in, tent uit, richting de telefooncel en halverwege toch weer terug. Haar stem begon steeds hoger en luider te klinken en hij kon alleen maar herhalen dat hij het allemaal ook niet precies wist en dat het nu eenmaal gebeurd was. Hun dochtertje wilde steeds hysterischer weten wat er van haar weg was, terwijl haar broertje bleef vragen of de voordeur "heel erg kapot" was. Ik geef het ronduit toe: ik was schaamteloos aan het luisteren. Ik heb Peter er zelfs bij gehaald. De opwinding was zo besmettelijk dat wij aan het "stel-je-voren" sloegen: stel je voor dat het bij ons zou gebeuren, stel je voor dat onze sloten niet stevig genoeg zouden zijn, stel je voor... En toen we hoorden dat zìj meteen naar huis wilde en dat hìj dat onzin vond omdat opa en oma alles al geregeld hadden, kregen wìj ook (bijna) ruzie omdat ìk aan háár kant stond en Peter aan die van haar man.

Ik ben er nooit achter gekomen wat het gezin uiteindelijk gedaan heeft, of zij wel of niet de volgende dag naar Nederland teruggereisd zijn. Hun nare ervaring heeft me wel lang beziggehouden. Vreselijk toch, als er bij je wordt ingebroken! Helemaal als dat tijdens je vakantie gebeurt. En als je dan tot overmaat van ramp bijna (?) geweld moet gebruiken om je man zover te krijgen direct terug naar huis te gaan... Stel je voor!

Ze zijn leuk, hoor, die berichtjes op Facebook, Hyves en Twitter, over vakantiebestemmingen, koffers die niet dicht kunnen, paspoorten die "even" niet te vinden zijn, nog-zoveel-dagen-uren-werken en "We staan nu op het vliegveld". Ik leef en lach mee maar ik huiver dan tegelijk ook: vertel dat toch niet zo open en bloot voor iedereen te lezen! Wees toch voorzichtig! Want stel je voor...

De herinrichting

2011-04-20T00:55:00.003+02:00

Op maandagavond stond alles nog min of meer op zijn plaats, op die driekwart oppervlakte die we overgehouden hadden na de verbouwing. Onze leners waren nog aan het wennen aan de nieuwe kleuren die de week ervoor op de muren, deuren en pilaren geschilderd waren, terwijl wij, mijn collega's en ik, ons opmaakten voor een paar intensieve dagen.

En toen... drie dagen later, drie dagen van heel, heel hard werken later...

twee van zulke grote containers en vele liters koffie later....

vierhonderdvijftig meterbakken en acht stevige verhuizers met handige karren later...

... hadden meer dan honderd kasten met ruim achttienduizend boeken een andere plek gekregen. Echt een totaal andere plek! De romans voor volwassenen staan waar de peuterhoek was. De prentenboeken staan waar de tijdschriften stonden. Zelfs die ene kast die wel mocht blijven staan, is 180 graden omgedraaid. Metamorfoser kan het bijna niet.

En nu is het dus zoeken geblazen voor onze leners. Zoeken en wennen en vooral bewonderen. Want het is MOOI geworden!

Mooi, gezellig en ruim.

Zo ruim dat er leners zijn die nu vragen of er erg veel meters zijn bijgekomen!

Knap, hè, van zo'n architect! En van die verhuizers. En van ons ;-)

Laarsjes

2011-04-12T20:30:00.002+02:00

Een tijdje geleden nestelde een niet te negeren gedachte zich in mijn hoofd: "Wat zou mijn leven iets completer zijn als ik grijze laarsjes had". Ik weet het, het is vreselijk oppervlakkig maar die kant heb ik nu eenmaal ook en als je vandaag iets diepgaanders had willen lezen, dan moet je nu maar een krant of een boek pakken. Toe maar, ik merk het toch niet. Veel serieus plezier ermee, ondertussen ga ik hier even door.

Zoals elke vrouw (die een beetje van kleding en schoenen houdt) weet is het een hels karwei om iets te vinden wat in je hoofd zit. In mijn hoofd zaten dus grijze laarsjes, enkelhoog en met een niet te lage, niet te hoge hak. Maar wat ik overal tegenkwam waren zwarte, beige, bruine enkelhoge laarzen, grijze kniehoge laarzen en bijna allemaal met platte zolen, of juist van die torenhoge. En schoenen. Heel veel schoenen. In allerlei kleuren en met allerlei hakhoogtes.

Maar ik wilde geen schoenen; ik wilde laarsjes! Grij-ijze! Enkelho-oog! Met een ha-ak! Je. Hak-je. Ik mag dan oppervlakkig zijn, ik ben ook zeer vasthoudend. Als het op winkelen aankomt, hè, dat oppervlakkige dan.

Ik begon water bij de wijn te doen. Oftewel, ik stelde mijn budget met vijf euro per winkelsessie bij. Na dit een keer of vier gedaan te hebben vond ik de juiste laarsjes! Wat de juiste laarsjes léken. Ze hadden de perfecte hoogte, de juiste hak èn ze zaten heerlijk. Ze hadden alleen een, eh, een wat vreemde kleur grijs. Toen ik ze bij daglicht bekeek bleken ze niet lichtgrijs maar een soort van beige/taupe te zijn... Een kleur die gewoon vloekte bij mijn grijze broeken. O, o nee.

Nog meer water bij de wijn. Grijs mocht ook blauw zijn en toen dat niet hielp: blauwachtig grijs. Of grijsachtig blauw. Inmiddels werd het steeds meer lente en ik kreeg ook steeds warmere voeten. Zeerdere voeten ook, van al dat geloop en gepas. Ik kon bijna geen schoenenwinkel meer zien (bijna). En toen en toen, en toen eindelijk... vond ik de perfecte combi van laars en schoen, van grijs en blauw. Enkelhoog en met een goede hak. Voor de prijs van mijn oorspronkelijke budget plus slechts anderhalve winkelsessie!

En zodra de blaren op mijn voeten van het aflopen van al die winkels genezen zijn, kan ik ze ook nog aan.

Blij!

Namen

2011-04-11T01:33:00.002+02:00

Ik zou op visite gaan bij een vriendin, maar door omstandigheden moest ik de afspraak verzetten. Gelukkig kon zij ook op een andere dag. Alleen dan niet bij haar thuis want daar zou op dat moment haar werkster bezig zijn en dat kletst niet zo lekker. "Laten we daarom koffie drinken bij Effe Anders," mailde ze en even dacht ik dat "effe anders" een uitdrukking was voor "ergens anders". Toen zag ik de hoofdletters en ik herinnerde me in de krant gelezen te hebben dat het een nieuwe koffiegelegenheid in het centrum was. Ik wist het nog omdat ik toen dacht: wie verzint nou zo'n naam?

Eet- en drinkgelegenheden hebben wel vaker van die aparte namen. Zo was er een jaar of wat geleden een restaurant met de tongbrekende naam: "8th". Een leuke tent met goed eten en een gezellig terras waar je ook nog heerlijke cocktails kon krijgen. Alleen gleed iedereen, ook zonder aan de mojito's gezeten te hebben, uit over de naam: "Eeetff...". Echt, wie verzint nou zo'n naam? Het spetterde in je gezicht en het was niet eens hun huisnummer! "8th" had als zuster-restaurant "Tante Loes", op Ameland hebben we afgelopen zomer geluncht bij "Tante An" en hier in de buurt komen we nogal eens bij de "Lunterse Boer". Namen die misschien wel gezellig klinken, maar die ook voor verwarring kunnen zorgen.

Een kennis kwam er laatst bij toeval achter het slachtoffer te zijn geweest van een dergelijke verwarring. We waren elkaar op het marktplein tegengekomen en tijdens ons praatje keek zij even om zich heen. Ik zag haar opeens even staren en meteen daarop in een aanstekelijke slappe lach schieten. Haar verhaal kwam er onder veel gehik uit: eerder die week had ze op bijna dezelfde plek een collega ontmoet. Of ze zin had in een kopje thee, had die collega gevraagd, een kopje thee bij de buurvrouw. Kennis vond het een wat rare uitnodiging en had geantwoord dat zij geen tijd had maar dat bovendien toch niet zomaar kon doen; zij kende die buurvrouw immers niet. Haar collega had niet aangedrongen maar haar wel bevreemd aangekeken en nu pas snapte ze waarom: we stonden op dat moment op een paar meter afstand van een lunchroom... die "De Buurvrouw" heette. "Wie verzint nou zo'n naam?!" lachhuilde ze.

Maar goed; vriendin en ik waren donderdagochtend dus bij "Effe Anders" in plaats van in haar woonkamer. We zaten in leren fauteuiltjes bij een brandende houtkachel, we kletsten vijf kwartier in een uur en we hoefden onze verhalen niet eens te onderbreken om koffie te zetten. Het was er erg gezellig en ik zal er beslist vaker komen. Maar ik vroeg het me weer af: wie verzint nou zo'n naam??

Er kwam wat tussen

2011-03-29T20:15:00.002+02:00

Deze week wordt, is al, een drukke week. Een week met heel veel extra dingen en dingetjes, voornamelijk op mijn werk.

Zo’n week waarin mijn tempo ook nog bepaald wordt door leners en leveranciers, en waar anderen tussen kunnen komen met agenda's die niet helemaal synchroon lopen met de mijne.

Dat is niet erg, dat hoort bij mijn baan en mijn functie, maar als het in een week gebeurt waarin ik zo’n beetje het dubbele aantal uren moet werken dan normaal, dan wil mijn hoofd wat te vol aanvoelen.

Wat dan helpt is om de zondag voor zo’n week even rustig aan mijn bureau lijstjes te maken met dingen-die-ik-moet-doen, dingen-om-vooral-niet-te-vergeten, dingen-die-ik-nog-moet-doorgeven... Lange, uitgebreide dingenlijstjes. Want alles wat ik op een lijstje zet, zit dan niet meer in mijn hoofd.

Het was daarom mijn heilig voornemen om afgelopen zondag daarmee aan de gang te gaan en ik ben die dag braaf aan mijn bureau gaan zitten. Ik heb mijn stapel papieren uit mijn tas gepakt en de computer aangedaan. Maar toen... toen wierp ik een blik naar buiten en zag dat er wat tussen kwam.

Er kwam een mooie lentedag tussen. Een mooie lentedag met een agenda die niet helemaal synchroon liep met de mijne.

Tja. Dan maar geen lijstjes ;-)

Schrijfworkshop

2011-03-24T11:04:00.002+01:00

In de serie “Zeggen Dat Ik Aan Iets Mee Zal Doen En Me Vervolgens Afvragen Wat Me In Vredesnaam Bezielde” was er vorige week de schrijfworkshop. Ik heb namelijk altijd beweerd dat zoiets waarschijnlijk wel leerzaam maar toch niks voor mij was. Omdat ik schrijven leuk vind, maar alleen in mijn eentje en zonder dat iemand zegt waarover het moet gaan en wanneer het af moet zijn. Omdat ik denk onder andere omstandigheden totaal te blokkeren. En omdat het dan met een geblokkeerde ik niet gezellig koffie drinken is.

Maar ja, tegenover al die goede argumenten stonden nieuwsgierigheid, overmoed en de belofte dat collega-vriendin P. ook zou komen. En dus zat ik daar in de kring. Met klamme handjes. Mijn nieuwsgierigheid en overmoed stilletjes te vervloeken. Me af te vragen hoe ik die tweeënhalve uur traumaloos door zou komen. Terwijl P. nergens te bekennen was. En we pas in de pauze koffie zouden krijgen.

Het was een workshop “Autobiografisch schrijven”; we moesten dus iets over onszelf vertellen. Over toen we nog kind waren. Over een persoon die in die periode belangrijk voor ons was, en dan een bepaald aspect van die persoon. We moesten in de tegenwoordige tijd schrijven en ook nog zintuigelijk. In zeven minuten. Zeven (7!) minuten! We moesten gewoon beginnen en dan blijven doorgaan, we mochten onze pen daarbij niet van het papier afhalen. We moesten opeens zoveel dat ik prompt de behoefte kreeg om in een plastic zakje te ademen. Het enige lichtpuntje was dat het met de nazorg wel goed zou komen omdat P. toch nog was komen opdagen.

Ik besloot over mijn vader te schrijven. Over mijn herinnering aan een bepaald fietstochtje. Ik had het zo vaak verteld: we waren samen aan het fietsen, ik zat voor op de fietsstang, ik leunde tegen zijn arm, hij stak zijn arm uit bij het afslaan, ik viel achterover en hij greep me net op tijd. Een verhaaltje van ha-ha-typisch-papa-hij-dacht-niet-na-maar-reageerde-op-tijd-en-het-liep-goed-af. Een vertrouwd, bekend verhaaltje dat ik vast wel op papier kon zetten. Hopelijk inclusief dat “bepaalde aspect” en in die “zintuigelijke” vorm.

En ik begon te schrijven. En te schrijven en te schrijven. De woorden stroomden op papier en niet alleen omdat ik mijn pen er niet vanaf mocht halen. Tot mijn eigen verbazing kwam er meer te staan dan enkel die bijna-valpartij. Er kwamen nog meer herinneringen bij, duidelijker herinneringen zelfs. Ik voelde me weer het kind dat voor op die fiets zat. Het kind dat met haar ogen halfdicht vanwege de zon lekker tegen haar vaders arm leunde. Dat haar vader alle kennissen die zij tegenkwamen vrolijk hoorde groeten. Het kind dat zei: "Wat ken je toch veel mensen, pap" en zijn wang tegen haar achterhoofd voelde. Het achterover vallen was opeens iets terloops, iets wat amper iets voorstelde. Omdat het compleet in het niet viel tegenover dat enorme gevoel van warmte, geborgenheid en van samen met papa op de fiets.

Ik schreef het zomaar allemaal op.
Binnen zeven minuten.
Zonder te blokkeren.
En de rest van die tweeënhalve uur waren net zo aangenaam verrassend. En leerzaam. En inspirerend. Absoluut traumaloos. Gewoon een totaal onverwacht mooie ervaring.

Ik zat er dus weer eens naast, vorige week. Naaster dan naast. Een schrijfworkshop is wèl iets voor mij. Soms is het zo heerlijk om nieuwsgierig en overmoedig te zijn, en om het zo mis te hebben.

En om gezellig en ongeblokkeerd aan de koffie te kunnen.
(Ja toch, P.?)

Vage kennis

2011-03-09T20:46:00.002+01:00

Mijn portemonnee was dus terecht en ik had weer een afspraak op het politiebureau. Deze keer voor "wijziging van aangifte" zoals dat officieel heet. Het miezerde, ik was aan de late kant en tot overmaat van ramp kwam ik op het parkeerterrein een kennis tegen. Een vage kennis, eentje die ik liever niet tegenkom. Zij weet namelijk altijd alles van iedereen en daar zitten zelden leuke dingen tussen. "Je gelooft het niet," is haar standaardreactie als ze merkt dat ik dat inderdaad niet doe, "maar het is ècht waar. En... Ik heb het ALTIJD wel van haar gedacht!" Na zo'n gesprekje heb ìk altijd de behoefte om lang onder de douche te staan.

"Zo, jou heb ik een tijd niet gezien!"

"Eh, hallo, sorry, ik moét doorlopen, ik heb haast..."

"O?"

"Ja, ik moet weer naar de politie en ik ben al laat."

"Politie??? Jij??!"

Huh? O, jee. Had ik echt "politie" gezegd? Had ik ook echt "weer" gezegd? Tegen uitgerekend haar? Voordat ik het bureau in liep, draaide ik me nog even om. Ze stond me na te kijken. Begon toen langzaam te knikken. En leek helemaal niet verbaasd te zijn. Niet meer tenminste.

Waarschijnlijk had ze het ALTIJD wel van mij gedacht.

Terug!

2011-03-07T21:58:00.002+01:00

Hallo, daar ben ik weer. Nog maar een beetje boos, maar niet zo erg meer als donderdag. (En, oké, vrijdagochtend ook nog.) Lang niet meer zo ontzettend met hoofdletters en heel veel uitroeptekens boos.

Dat komt dankzij Peter, die zonder wit paard maar wel in zijn grijze auto, die bewuste middag meteen naar Ede kwam scheuren met zijn troostende aanwezigheid en, niet onbelangrijk, zijn geld om mij en mijn auto uit de parkeergarage te verlossen. (Leermoment: zonder parkeerkaart en zeker zonder geld laat Q-Park je echt, echt niet uitrijden. Wat je reden ook is. Nee zeg, stel je voor! Ik noem het nou ook niet meer Q-Park, ik noem het K... nou ja, anders dus.)

Dat komt ook door jullie, lieve bloglezers. Dankzij jullie lieve meelevende, van de weeromstuit ook geschrokken en solidair verontwaardigde reacties. Ik zat met een hoge, lelijke berg boosheid, vernedering en verslagenheid, en jullie gaven me schepjes om 'm af te graven. Ik ben nog bezig maar de berg is al een overzichtelijk heuveltje geworden. (Het spijt me wel dat bij een paar van jullie nu vervelende herinneringen naar boven zijn gekomen - ik kan er weinig aan doen, maar toch: sorry! Sorry en sterkte!)

En het komt omdat ik mijn portemonnee terug heb. Mijn roze portemonnee. Zonder geld, uiteraard, natuurlijk, ik had niet anders verwacht, maar wel met mijn rijbewijs en alle pasjes er nog in. Het blokkeren en opnieuw aanvragen is nu beperkt gebleven tot mijn bankpassen. Ik kan en wil in dit verband het woord "gelukkig" niet gebruiken maar het scheelt natuurlijk veel dat ik geen nieuw rijbewijs hoef te kopen.

Het zou overigens ook veel gescheeld hebben als de mevrouw van mijn zorgverzekeraar de naam van de winkel waar mijn portemonnee gevonden is, had genoteerd. De mededeling dat er iemand van een kledingzaak met een "wat buitenlandse naam" had gebeld was toch wat summier. Ondanks dat Peter aan de ene kant van het centrum begonnen was om bij elke kledingzaak te vragen of daar een portemonnee gevonden was, en ik aan de andere kant, duurde het toch nog lang voordat we de juiste winkel (het was de allerlaatste, zal je altijd zien) te pakken hadden. (Leermoment: een lerenjassenwinkel is géén kledingzaak, o nee, het is een Leder.Speciaal.Zaak! Peter werd zo fors terecht gewezen dat hij bijna beduusd weer naar buiten kwam. Christine Leduc had ik uit mezelf al overgeslagen, dat leek me meer een òn-kledingzaak.)

Ik heb dus mijn portemonnee weer terug en ik wacht nu op mijn nieuwe bankpassen. Dan pas kan ik weer winkelen. Met mijn tas voor op mijn buik, twee handen op de ritsen en alles van waarde heel diep onder muizenvalletjes verstopt. Of onder snotzakdoeken. Mocht je me tegenkomen, laat me dan niet schrikken, het zou zomaar kunnen gebeuren dat je een onbedoelde maar welgemikte dreun op je neus krijgt. Want een béétje boos ben ik nog wel...

Boos

2011-03-03T21:32:00.002+01:00

Het liefst plaats ik hier alleen maar leuke verhaaltjes. Over een vakantie, een boek dat ik net gelezen of geluisterd heb, over wat ik in de bieb meegemaakt heb, zoiets. En dan met een eigen foto erbij, minstens één. Maar soms wil ik iets delen wat niet zo leuk is. Iets ontroerends, iets wat mij erg dwars zit, waar ik verdrietig over ben. Of iets waar ik ontzettend boos over ben. Zoals nu. Ik ben nu namelijk heel boos. Stevig balend boos. Tot lelijk vloekens aan toe boos. BOOS! Boosboosboosboos!

De dag begon zo mooi. Met een afspraak bij de kapper. Die ene waar ze zo goed knippen en zo heerlijk masseren tijdens het wassen. Waar ze je parkeerschijf voor je verzetten en waar ze kapmantels hebben met mouwen. (Dit laatste is prettiger dan je misschien zou denken. Geloof me: kapmantels met mouwen zijn FIJN!) Na de kapper ging ik het centrum in. Even iets afgeven bij de opticien. En passant op zoek naar blauwe oorknopjes en daar ook nog in slagen. Daarna naar mijn favoriete kledingzaak, waar ik een mooie broek vond die mij zomaar paste en stond. Tot op dat moment was ik opgewekt en vrolijk en blij. Ik was opgewekt en vrolijk en blij tot op het moment van afrekenen. Want toen ontdekte ik dat mijn portemonnee niet meer in mijn tas zat...

Ik kreeg het warm en koud en ik ben op een hol de winkels afgegaan waar ik geweest was. "Heeft u gevonden.... heb ik hier laten liggen..... een roze portemonnee.....?" Het was allemaal tevergeefs en tegen beter weten in; ik stop mijn portemonnee altijd goed achter de rits van mijn tas weg, ik ben daar heel zorgvuldig in. Er was maar één conclusie: ik was heel ordinair, heel brutaal gerold! Gezakkenrold! Getassenrold! Ge!!%#&$@rold!

"Ze" hadden mijn portemonnee, mijn hardroze portemonnee met mijn rijbewijs, mijn net gepinde geld, mijn bankpasjes en die andere achthonderdenachtentachtig pasjes heel brutaal uit mijn tas gerold. Uit de tas die ik nota bene om mijn schouder met mijn arm over de ritsen heen draag. Die ik nergens, ook niet even, op de grond had gezet. En ik heb niets gemerkt. He-le-maal niets. Zonder dat ik ook maar iets gemerkt had, ben ik zomaar de hele mikmak kwijt en een hele toestand van blokkeren, opnieuw aanvragen en extra kosten rijker. Bovendien zal ik niet snel meer onbezorgd winkelen. Als ik weer pasjes en geld heb...

En daarom ben ik nu zo boos. En daarom is dit geen leuk of ontroerend of zelfs verdrietig stukje. Het enige dat klopt is dat er een eigen foto bij zit. Een boze foto.

Adreswijziging

2011-03-02T21:31:00.002+01:00

Ik ben dol op boeken maar het leukste van mijn baan vind ik de contacten met "mijn" leners. De bonus van werken op een filiaal is dat die contacten persoonlijker zijn, kùnnen zijn, dan op de grote(re) centrale vestiging. Er is meer tijd, gelegenheid, voor een vriendelijk praatje over het weer, nieuwe boektitels, een pasgeboren baby, toch een ander onderwerp voor een werkstuk, een andere schrijver als iemand "uitgelezen" is. De meeste leners stellen dit erg op prijs, er zijn er zelfs bij die daarom speciaal naar een filiaal komen. Maar natuurlijk zijn er uitzonderingen. Zoals de vrouw die laatst een adreswijziging wilde doorgeven. Zo leek het tenminste...

Ze had zich op de stoel voor mijn balie laten zakken. Wat van me afgekeerd en met een stuurs gezicht. Ik voelde op mijn klompen aan dat een gezellig babbeltje hier niet op zijn plaats zou zijn.

"Om hoeveel pasjes gaat het?"
" Drie. Of vier... zoiets... Kunt u dat dan niet zien?”

Nee, beslist geen persoonlijk, gezellig babbeltje met deze mevrouw. Ik besloot haar niet met onnodige vragen lastig te vallen, noteerde het nieuwe adres en noemde de initialen van leners met dezelfde achternaam als de hare.

"Geldt dit adres ook voor M.A.?"
"Ja. En T. ook."
"Voor H.?"
"Nee, die woont allang niet meer thuis."
'K.L.?"
"Die ook niet."
"A.?"
"Mijn man... die... uh... ja... uh..."

Haar laatste antwoord klonk zo vreemd aarzelend dat, voor ik er erg in had, er een verbaasd "O??" uit mijn mond floepte. Wij schrokken er allebei van en ik probeerde het nog goed te maken door er "Kééé!" achter te plakken: "Okééé, dan weet ik nou genoeg. Ik bedoel... ik heb nou genoeg gegevens. Dankuwel! Eh, ja, dank u!"

Het kon amper sneuer, ik had misschien nog beter rechtstreeks kunnen vragen hoe het tussen haar en haar man zat, maar ze reageerde tot mijn verrassing niet boos of zelfs geïrriteerd. Ze keek me voor het eerst recht aan en ze begon langzaam te knikken. Toen stond ze op uit haar stoel en zei: "Dank ú!" met de nadruk op "u". Daarna nog een keer: "Dank ú en tot ziens." en ze was weg. Mij wat onthutst achterlatend met het gevoel dat er niet alleen een adreswijziging was doorgegeven maar ook een stevige knoop doorgehakt.

Afscheid op Schiphol

2011-02-20T11:50:00.004+01:00

Ik dacht: dat doe ik wel even. Ik help, zonodig, met de voorbereidingen voor zijn reis en zwaai hem uit op Schiphol. Gewoon van "Dag lievie, pas op jezelf en geniet!".

Hij gaat maar voor een paar maanden en Korea is wel ver, maar gelukkig kunnen we mailen en skypen. Korte, snelle contactjes leggen via Facebook. Ach, de wereld is zo groot niet meer. En die maanden vliegen vast om. Toch?

Daarbij: Peter en ik, wij zijn ongelooflijk trots op hem. Hij kijkt letterlijk en figuurlijk over grenzen heen. Hij droomt niet alleen zijn dromen, hij maakt ze ook waar. Hij doet het toch maar mooi. En zelf.

Ik heb hem uitgezwaaid en heel lang nagekeken. Hem en daarna zijn toestel. Maar ik deed dit niet "even", ik deed dit alles met een hol en tegelijk zwaar gevoel in mijn maag. Heel hol en heel zwaar.

Een gevoel dat pas begon af te nemen toen een dag later zijn mailtje binnenkwam: "Touchdown!".
Touchdown. Veilig en wel en heel en gezond. Pffff...

Voetbalplaatjes

2011-02-09T12:04:00.002+01:00

"Mama, mama, mamaaaa, Sylvie heeft weer VOETBALPLAATJES!!!"

Ik heb niet zoveel met voetbal. Als Oranje meespeelt kijk ik wel naar het E- en/of WK, maar zodra ze eruit liggen, is mijn belangstelling ook meteen weg. Dat ik mezelf hierboven in een FC Heereveen-shirt geplakt heb, heeft alleen met het blauw-wit en de hartjes te maken. Misschien was dit wel een foute zet, misschien speelt de club wel allerbelabberdst. Geen flauw benul.

"WOOOOW!!! Wat een boel!!!"

Ik heb wel veel met de voetbalplaatjes van Albert Heijn. Zodra ik er lucht van krijg dat ze weer te sparen zijn, wil ik ze hebben. Zoveel mogelijk! Ik ben zelfs geneigd om er meer boodschappen voor in mijn kar te mikken dan op mijn lijst staat. Desnoods een paar extra flessen wijn. Desnoods, hè.

"Kijk papa, kijk, die had ik nog niet!!! O, en deze, JEEEE!!!"

Waarom ik zo verzot ben op deze actie? Vanwege dat ene jongetje in het huis naast het onze. Hij is helemaal weg van voetbal, voetbalspelers en dus ook van voetbalplaatjes. Normaalgesproken is (doet) hij groot en stoer, bijna net zo groot en stoer als zijn oudere broers. En bij groot en stoer hoort een coole, nonchalante blik. Maar nu, in deze voetbalplaatjestijd, lukt het hem niet om cool en nonchalant te kijken. Ik hoef maar op het keukenraam te tikken of zijn naam te roepen en hij stuitert mij al met stralende ogen tegemoet.

"Ja??? Heb je weer PLAATJES? Wooow!!! YES!!!"

Daarom dus.
Heeft er iemand nog wat voetbalplaatjes voor mij? Eh, voor hem?

Vogels op mijn iPhone

2011-02-06T21:50:00.002+01:00

Collega-vriendin H. en ik zaten gezellig een avondje bij elkaar. Om bij te praten en om onze smartphones te vergelijken.

(Voor wie niet weet wat een smartphone is of wat je er in vredesnaam mee zou moeten: Met een smartphone kan je naar muziek en naar luisterboeken luisteren. Het is ook je agenda plus adressenlijst en als je niet meer weet hoe je ook alweer naar de ene vriendin moet rijden, dan wijst die smartphone de weg. Het is boodschappenlijst, weerbericht, krant, rekenmachine, wekker, zaklamp, spoorboekje, encyclopedie, fototoestel en -album tegelijk. Je kan kijken wat er in de bonus bij de Albert Heijn is en bij welk restaurant je goed kan eten (en waar niet). Je kan er ontzettend veel handige, leuke en (on)zinnige dingen mee doen. Je kan er zelfs mee mailen, FaceBook'en, Hyven, twitteren en, o ja, bellen en sms-en. Ik zou niet meer zonder mijn iPhone kunnen en willen. Mijn handtas is, sinds ik dat apparaatje heb, zeker een kilo lichter.)

H. liet mij op haar telefoon Angry Birds zien. Ik had er al over gelezen: een razend populair en heel verslavend spelletje. Iets met vogels die wraak willen nemen op varkens die hun eieren hadden gestolen. Ik zou dit eigenlijk niet moeten uitleggen. Net zoals ik ook niet moet vertellen dat ik maanden op mijn telefoon vissen heb gevoerd, een kledingzaak heb gerund en een onbewoond eiland tot een vakantieresort heb omgeturnd... Had ik al gezegd dat je op een smartphone ook leuk spelletjes kan spelen?

Maar goed, die boze vogels: ik wist dus dat het verslavend was en ik weet dat (dergelijke) verslavingen en ik geen goede match zijn. Echt. Geen. Goede. Match. Ik lijd namelijk aan een ernstige vorm van mateloosheid; ik ga door tot veeltelangenveeltelaat. Ik wilde dus niet aan die vogels. Dus ja, op het moment dat zij mij het spelletje liet zien en vertelde dat het zo eenvoudig niet was maar wel erg leuk en jeblijftmaardoorgaan, zei ik vol overtuiging dat ik dat niet op mijn telefoon zou zetten. Echt. Niet. Dat zou zeer, zeer Onverstandig zijn. En ik probeer zoveel mogelijk Verstandig te zijn. En Standvastig. Dat vooral. Standvastigheid versus Mateloosheid. Yee Standvastigheid! Boeh Mateloosheid!

Mijn standvastigheid heb ik krap een dag volgehouden. Sindsdien lanceer ik met een katapult vogels die gewoon en vogels die extra snel kunnen vliegen, vogels die zich kunnen vermenigvuldigen tijdens hun vlucht, vogels die bommen kunnen droppen, die zelf bommen zijn en vogels die als een boemerang van richting kunnen veranderen. Ik schiet ze op die criminele varkens die zich verschanst hebben in soms wankele, maar veel vaker (te) stevige bouwwerken, varkens met helmpjes op, varkens die zo vreselijk irritant triomfantelijk knorren als ik ze niet raak met mijn kamikazevogels. En dat doe ik bijna de godganse dag. Het is zo erg. Leuk. Erg leuk. Erg, vooral eigenlijk.

Mijn naam is Sylvie en ik ben een Angry Bird-o-holic.

De laatste winterdag (in het Openlucht Museum)

2011-01-23T22:03:00.001+01:00

Afgelopen zondag zouden we samen een kamer uit- en een andere inruimen. Maar... afgelopen zondag was het ook de laatste dag van het winterprogramma van het Openlucht Museum. Dilemma, dilemma.

Nou, nee dus. Niet voor ons, weinig plichtsgevoelig als wij zijn. Wij vonden dat we er net op tijd bij waren. Of net wat te laat, want er lag geen sneeuw meer. Het is maar hoe je het bekijkt. Mèt sneeuw zal het er ongetwijfeld (iets) mooier uitgezien hebben.

Maar dan was het ook wat glibberiger geweest. Gevaarlijker misschien zelfs.

En zònder sneeuw was het ook heel gezellig.

Kon er toch ook geschaatst worden.

Door anderen, hoor. Wij schaatsten niet - wij wandelden, keken rond en maakten foto's. Wij dachten al heel gauw nauwelijks meer aan kamers die in- en uitgeruimd moesten worden. Aan ons voornemen om dat nog voor het eten te doen.

Kamers? Wat nou kamers?

(Plichtsgevoeliger worden staat niet hoog op mijn wensenlijstje.)

De eend

2011-01-12T22:39:00.001+01:00

"Khebeeneenddoodgereden."
"Hè, wat zeg je?"
"Ik. Heb. Een eend doodgereden!"
"En je bent niet gestopt?"
"Nee, dat kon niet! En wat had ik dan moeten doen?! Ik kon er echt niks aan doen!"

Het was een moeilijke bekentenis en dat op een dag die zo normaal begon. Zo bijna normaal. Ik was vrij, het huis kon wel een schoonmaakbeurt gebruiken en ik had een boeiend luisterboek op mijn iPhone. Om eerlijk te zijn is dit een combinatie die wel vaker voorkomt en dan doe ik toch andere (vaak minder nuttige) dingen, maar, zoals ik al zei, het was een bijna normale dag en ik ben dus flink aan de slag gegaan.

Had ik het hier nou maar bij gelaten. Had ik nou maar alleen schoongemaakt en had ik nou maar niet gevonden dat de verse bloemen die bij een schoon huis horen, meteen gehaald moesten worden. Maar helaas, na het poetsen stapte ik in de auto en ik reed met een kalm gangetje naar het winkelcentrum. En daarna met bloemen en andere boodschappen weer net zo kalm terug. Ik nam een bocht, stuurde om een rijtje geparkeerde auto's heen en zag opeens vanuit het niets een fladderende eend voor mij opduiken!

Gedurende een tel scheen de wereld stil te staan. Een tel waarin de eend en ik elkaar dodelijk geschrokken door de voorruit aanstaarden. Een tel waarin ik niet remde. Toen was er weer wanhopig gefladder en kwam het geluid terug.

"Waaah!"
BOINK!!!
"Nee toch, hè, neeeee..."

Ik dook in elkaar en gluurde in mijn spiegel: "Wat deed de chauffeur achter mij? Stopte hij? Nee! Kon ìk stoppen? Wat moest ik doén als ik kon stoppen? Hoe reanimeer je een eend? O, jakkes die eend!"

Eenmaal thuis ben ik voorzichtig uitgestapt en heb ik aarzelend onder mijn auto gekeken. Vraag me niet waarom. De "boink" was duidelijk genoeg geweest en stel je voor dat er iets te zien was bij de wielen... Maar ik zag niets gelukkig. Geen veertjes, geen... Nou ja, niets dus. Ik heb stilletjes de bloemen in het water gezet en ik ben gaan koken. Ik heb geprobeerd niet meer aan de eend en de boink te denken. Ik heb geprobeerd mij niet schuldig te voelen. Maar dat lukte niet zo goed.

Ik heb nu besloten om deze week een extra vleesloze dag in te lassen. Het is magertjes, maar ik moet toch wat. Uit respect voor de eend, om van dat schuldgevoel af te komen en bovendien, vooral, omdat Peter zijn vraag niet uit verontwaardiging stelde, maar vanwege de conclusie die hij meende te moeten trekken:

"Hmm, niet gestopt... Dus daarom eten we vandaag tòch kip."

Januari

2011-01-06T12:48:00.002+01:00

"Laten we er iets moois van maken!" was de kreet onder mijn nieuwjaarswensen en het was de bedoeling dat het vrolijk klonk. Gezien de reacties (we gaan het in ieder geval probéren, dat is toch ook goed?) ben ik daar beter in geslaagd dan ik had verwacht en ik voelde me even als een overdreven enthousiaste coach. Ik heb me namelijk veel optimistischer en positiever voorgedaan dan ik me voelde. Dan ik me in de maand januari voel.

Januari is niet mijn favoriete maand. Ik vind het een lange, saaie maand. Teveel koude en donkere dagen na die feestelijke december vol lichtjes. Teveel klusjes die zijn blijven liggen omdat er in december geen tijd voor was. Januari is een maand die een fast forward-knop zou moeten hebben. Ooit was er een verjaardag in januari waardoor er toch iets was om naar uit te kijken, maar deze verjaardag kan al een paar jaar niet meer gevierd worden, niet zoals het zou moeten. Januari is nièt mijn favoriete maand.

Mijn blije kreet was ook meer om mezelf moed in te spreken. Want dit jaar zou januari bovendien beginnen met een uitslag waar veel vanaf zou hangen. Een uitslag waarvan ik bijna zeker was dat het een negatieve zou zijn. Dan zou ik een slechte boodschap moeten overbrengen, moeilijke telefoontjes moeten plegen en een bezwaarschrift moeten indienen. En dat allemaal in januari. De maand die mij normaal al veel, soms teveel, energie kost. Mijn nièt-favoriete maand.

Maar toen ging op 3 januari de telefoon: "We hebben de indicatie binnengekregen dat uw moeder bij ons mag komen wonen. Zij staat nu bij ons op de wachtlijst." Ik was eerst stil en stuiterde daarna van ongeloof naar verbijstering naar blijdschap en weer terug:

Hè?!
Maar...
Toch?
Yes! Yes? Yesyesyesyes!!!
Pffff... Jeetje...

Zo'n keer of ikweetnietmeerhoeveel. Het duurde lang voordat ik blij-zonder-verbijstering kon zijn. Het duurde wat sms'jes, telefoontjes, veel opgewonden verhalen en reacties die veel op de mijne leken. Januari zal nooit mijn favoriete maand worden, maar nu ben ik toch heel blij. Blij, maar vooral erg, erg opgelucht. Want het blijft wel januari. Nog steeds een donkere maand, al is het dit jaar met een heel licht randje.

Voor 2011

2011-01-02T23:32:00.001+01:00

wens ik jullie allemaal heel veel:

Laten we er iets moois van maken!

Een barre tocht

2010-12-24T12:13:00.002+01:00

Pre-kerstdagen in Maastricht doorbrengen: het klinkt wel heel leuk, maar je moet er wel zien te komen met dit weer, in deze sneeuw. Vantevoren, ruim vantevoren, hadden we bedacht met de trein te gaan. Dat zou leuker, relaxed en vooral voordeliger zijn. Ja, we wisten het zeker: we zouden treinen naar Maastricht!

En toen begon het dus te sneeuwen. En te sneeuwen, te sneeuwen, te... enzovoort. De NS kwam met een "aangepaste dienstregeling" en de ANWB met verkeersalarmen. Maar we wilden nog steeds naar Maastricht.

Twijfelen, dubben, naar buiten kijken, spelletje op de pc doen, "Wat denk jij?", knoop doorhakken, weer een spelletje doen, o ja koffer inpakken, toch van mening veranderen.

Uiteindelijk besloten we met de auto te gaan. Op hoop van zegen en zeer goed voorbereid. Oftewel: met een tas vol mandarijnen, flesjes drinken, chocolaatjes, extra handschoenen en mutsen, een deken in de kofferbak en het voornemen om bij elk benzinestation naar het toilet te gaan en warme koffie te drinken voor het geval we vast zouden komen te zitten en stel-je-voor!

We trokken de voordeur achter ons dicht en stapten in de auto. En reden in krap twee uur over schone wegen zonder opstoppingen linea recta naar Maastricht.

Zal je altijd zien...

Nori

2010-12-19T18:16:00.001+01:00

Dit is Nori. Nori is een telg van de familie Norovirus. En Nori, of een van haar familieleden, kan je maar beter niet op bezoek hebben. Zij is opgevoed door haar grootvader Norm en zij doet haar stinkende best om hem trots te laten zijn. Hoe ver zij daarin gaat, weet ik nu helaas uit eigen ervaring.

Afgelopen woensdagavond stond Nori mij in een hinderlaag op te wachten. Ik was moe maar argeloos thuisgekomen, ik had een kop soep opgewarmd en de laatste hap was amper doorgeslikt of Nori stond achter mij en greep mij bij mijn nek. Ik heb nog geprobeerd om weerstand te bieden, heb snel een kop warme thee gezet maar ze was te sterk.

Nori duwde mij met mijn hoofd in de toiletpot en ik kon niet anders dan me overgeven. Daarna gaf ze me een paar flinke stoten in mijn maag, bond een knellende band om mijn hoofd en deed ze nog iets waardoor mijn lichaamstemperatuur binnen krap een uur tijd de pan uit vloog. Al was een pan, of iets anders wat met eten te maken heeft, het laatste waar ik nog aan wilde denken, want ze had me ook nog misselijk gemaakt. Van het draaimolenmetcentrifugekrachtsoort misselijk.

Nori schijnt bliksembezoekjes af te leggen. Langer dan een dag of vier blijft ze doorgaans niet. Maar als ze er is, kan je niks, helemaal niks tegen haar beginnen. Ik heb Nori zoveel mogelijk geprobeerd te negeren. Ik ben in bed gaan liggen, heb mijn ogen dichtgedaan en me vervolgens niet meer verroerd. Niet dat dit een weloverwogen strategie was - na haar komst kon ik niks meer overwegen, laat staan wèl - het was puur instinct. Instinct en overlevingsdrift.

Na anderhalve dag van bijna alleen maar slapen durfde ik het aan om uit bed te komen. Heel voorzichtig en heel wiebelig. Vandaag is het vier dagen geleden dat ze me aanviel; ik vermoed dat ze nu weg is. Misschien waren die droge crackertjes en slokjes lauwe thee te flauw voor haar. Gisteren schijnt ze niet gemerkt te hebben dat ik even naar buiten was. En dat ik daarna zowaar een boterham heb gegeten.

Ik hoop zo dat ze echt weg is, dat ze niet voor Peter terugkomt. En dat ik er snel achter kom waar ze mijn eetlust en smaak verstopt heeft.

Op de bouwplaats

2010-12-05T20:04:00.004+01:00

Ken je dat reclamefilmpje nog? Met die bouwvakker die tijdens zijn pauze een blikje coca cola drinkt?

Zijn bouwplaats staat pal naast een kantoor waar allemaal vrouwen werken en tijdens de cola-pauze staan al deze vrouwen zich voor het raam te verlekkeren aan die ene bouwvakker.

Want niet alleen is het een zeer smakelijke man, hij trekt ook nog zijn t-shirt uit voordat hij zijn blikje leegdrinkt!

Ik ben niet goed in het onthouden van reclames, ik weet meestal nog voor het afgelopen is niet meer om wat voor product het gaat, maar van deze kan ik me alles nog haarfijn herinneren. Ook de muziek.

Op dit moment is bijna de helft van mijn filiaal een bouwplaats. Uiteraard inclusief bouwvakkers. Om die mannen te zien hoef ik niet uit een raam te kijken; ze hebben een stofwand tussen hun werkplek en de mijne geplaatst.

Een doorzichtige stofwand.

We kunnen elkaar dus zomaar zien. Tijdens het werk en tijdens de pauzes.

Wat het verband is tussen dat reclamefilmpje en deze situatie? Er is geen verband.

Echt geen enkel verband.
Tsja.

Sneeuw

2010-12-03T00:06:00.006+01:00

Het is winter. We hadden elkaar sinds de zomer niet meer gezien en gesproken. We waren allebei stevig aan relaxen toe. Voor ons is dit een optelsom met maar één uitkomst: badderen in het Sanadome! Ik verheugde me er al weken op: uitgebreid bijkletsen in heerlijk warm water. In lavendelbad, dennengeurbad, zoutwaterbad, bubbeltjesbad... Mmm, bubbeltjesbad...

Lekker op woestijnzand liggen. Ogen dicht. Genieten van de geur en de behaaglijke warmte. Luisteren naar zachte muziek. Voelen dat je gedachten moeiteloos uit je hoofd wegvloeien. Vergeten dat het een doordeweekse dag is. Vergeten dat het buiten koud is. En onvermijdelijk in slaap vallen.

Zo’n badderdag in de winter is wat ons betreft de perfecte vriendinnenbijkletsdag. In de lente, zomer, herfst pakken we een stad, een museum of een achtertuin, maar in de winter… dan ontmoeten we elkaar het liefst in dat heerlijk warme Nijmeegse water.

Er is alleen één nadeel: het wil nog wel eens sneeuwen in de winter. Zoals uitgerekend vandaag. Sneeuw op zich is niet erg. Sneeuw is zelfs fotogeniek. Maar sneeuw zou niet op de weg moeten vallen. Sneeuw hoort op het veld, in het bos, in de tuin. Niet op de stoep en niet op de weg!

Want vandaag zou er teveel sneeuw vallen om vanuit Ede respectievelijk Groningen naar Nijmegen te rijden. En dus lagen we vandaag niet in dat warme water te kletsen en op dat warme zand te slapen. En dus hadden we vandaag niet onze relaxte vriendinnenbijkletsdag. Door die sneeuw.

Ik houd niet van sneeuw. Ik kan niet eens leuke sneeuwpoppen maken.

De afgelopen week

2010-11-28T23:22:00.002+01:00

Het is zondagmiddag en ik gluur even achterom naar de afgelopen week. Het was een week van hard, heel hard werken en afzien. Maar ook eentje van samen-werken, van samen de schouders eronder en samen veel lachen en steun aan elkaar hebben. Het was een week die veel energie vrat maar ook veel energie gaf. Het was een week waar ik moe maar o zo voldaan op terug kijk.

Op maandag begonnen we met een spoedoverleg. Er was al het een en ander aan inpakken, weggooien en boeken-verschuiven gedaan, maar nu werd het tijd om te kijken wanneer alles opgehaald, opgeslagen en verschoven kon worden. "Ja, dat kunnen we wel voor jullie doen," sprak de Verhuizer en dat was een grote opluchting. "Dan komen we woensdagochtend en –avond, want donderdag hebben we een andere klus," vervolgde hij en we schoten prompt van opluchting naar… Wat staat er aan de overkant van opluchting? Verbijstering? In die richting schoten we, ergens voorbij verbijstering zelfs: woensdag! Woens! Dag! Ochtend…

We hadden dus maar één dag: dinsdag. Gelukkig wel een dag met hulptroepen want we moesten snel door. Door met inpakken en weggooien. Door met boekenschuiven en kasten leegmaken. Door met bepalen wat opgeslagen moest worden en wat kon blijven. We bekeken waar we ons noodkantoor konden opstellen en wat de plaats kon worden van de balie. We kwamen erachter dat het heel krap, te krap zou zijn. Opnieuw dus. Opnieuw meten. Opnieuw kijken. Proberen. Beslissen. Het werd laat die dag maar we kregen het af. Hoe diep je kan zuchten van opluchting? Heel diep! Nog dieper dan van vermoeidheid. Maar wat een fijne zucht!

Woensdag was de dag van de Verhuizers. Woensdag ging alles in een sneltreinvaart. Het demonteren en ophalen van de kasten 's ochtends.

De drukke uitleen 's middags. De laatste lener was nog niet eens weg toen iedereen opeens en tegelijk voor mijn neus leek te staan: collega's van ICT om de pc's af te koppelen, collega's die een handje kwamen helpen en zes grote verhuizers. Binnen no-time stond alles wat weg moest in de verhuiswagen en was alles wat losgekoppeld moest worden losgekoppeld. Alles... op één dikke kabel na. Dat bleek de moeder van alle kabels te zijn en zij liet zich niet zomaar loshalen. Zij bleek de kink in de kabel zoals een collega later spits opmerkte. We konden niet verder, we moesten wachten op elektriciens.

Die elektriciens kwamen donderdag en ze hadden uuuuren nodig om na het ontrafelen van die moederkabel al haar kindjes door te trekken naar hun nieuwe plekken. Ondertussen liep ik rond om kasten te vullen, lege dozen op te vouwen, koffie te zetten, dingen te zoeken die kwijt leken en vooral moed te verzamelen om door te gaan. De balie stond inmiddels op z'n plek maar kon vanwege al dat dradengedoe nog niet ingericht worden. Donderdag vond ik een zware dag. Die dag kwam ik een man met een hamer tegen maar 's avonds gelukkig ook een man die met mij uit eten wilde bij ons favoriete restaurant.

Vrijdagochtend. De pc's waren aangesloten en het enige wat nog moest gebeuren was in- en opruimen, en de boel aanvegen. Het enige, maar het moest wel voor twee uur, voor de uitleen klaar zijn. We namen nog een eindspurt en toen was het klaar. Op tijd voor de eerste leners. Op tijd voor de verbouwing die komende week gaat beginnen.

Komende week. Komende. Week.

Telefoontje

2010-11-24T09:20:00.002+01:00

Je zal maar zo'n beroep hebben. Dat je elk moment een telefoontje kan krijgen met een adres en een tijdstip en dat je dan meteen, hop, onderweg moet. Mij lijkt het helemaal niks. Ik houd niet van wachten en dan meteen in actie komen. Van dat stilstaan en vervolgens meteen hollen. Zeker niet beroepshalve. Maar soms kom ik er niet onderuit.

Het was vantevoren afgesproken: maandagochtend moest er een spoedoverleg zijn en ik zou die dag zo vroeg mogelijk te horen krijgen waar en hoe laat het zou plaatsvinden. Dus zat ik die ochtend kant en klaar bij de telefoon. Te niksen, een beetje te internetten, een dom spelletje te spelen. Net op het moment dat ik dacht "ik kan misschien wel wat strijken" (echt waar), ging de telefoon en een mannenstem vroeg of ik binnen een kwartier op een bepaalde plek kon zijn.

Ik zei: "Ja, ik ben al onderweg", pakte mijn tas, schoot in schoenen, jas en auto, rende terug voor bijna-vergeten papieren, daarna weer om de voordeur op slot te draaien en prees me ondertussen gelukkig dat ik dit niet elke dag zo haastje-rep hoefde te doen. Nee echt, alleen al om deze reden zou ik nooit brandweervrouw, verloskundige, pizzabezorger of, nou ja, vul zelf maar in, willen zijn!

Verbouwing-verbouwing-verbouwing

2010-11-22T01:46:00.004+01:00

Lang, lang geleden zat ik een blauwe maandag op yoga en daar moest ik, behalve me in allerlei bochten wringen, ook chanten. Chanten is het herhalen van mantra's (woorden of zinnen, lettergrepen mogen, geloof ik, ook) met als doel om je staat van bewustzijn te veranderen. Zoiets. Yoga was niet echt wat voor mij. Ik viel ofwel om ofwel in slaap of ik kreeg kramp, maar dat chanten zag ik wel zitten. Probeer maar eens een vaatdoek uit een emmer met heet water te halen. Het scheelt een stuk als je telkens "koud-koud-koud" mompelt. (En daarna desnoods "auw-auw-auw" roept.)

Binnenkort wordt mijn filiaal verbouwd. Er gaat een behoorlijk stuk af terwijl de collectie niet kleiner wordt. Er moet dus flink geschoven worden. Met kasten, met de balie, met bureaus, met alle boeken, met heel, heel veel. Er moeten van alles uitgezocht worden, opgeruimd, opgehaald en opgeslagen. En dit alles moet snel, sneller dan verwacht, gebeuren. Om eerlijk te zijn: evenals yoga is verbouwen niet echt wat voor mij. (Voor wie wel? Aannemers uitgezonderd.)

Ik ben maar weer gaan chanten: "Wat-moet-dat-moet" en "niet-zeuren-maar-doen". Tijdens het verschuiven van achtenzeventig (78!) kastplanken vol boeken afgelopen dinsdag hielp het alvast. Al riepen mijn armspieren daarna nog heel lang "auw-auw-auw". (Zij vonden yoga indertijd ook al niks.)

Het worden tropenmaanden deze winter. Ik chant het je. En ik zal er uitgebreid over bloggen. Als mijn armspieren het toelaten.

"Wordt-vervolgd-wordt-vervolgd-wordt-vervolgd"

Waarom ik niet opendeed met Sint Maarten

2010-11-11T22:14:00.003+01:00

De kinderen die vanavond met hun lampionnen ondanks het slechte weer op pad gingen en bij mij aanbelden, zullen niet fijn over mij denken. Zij hebben mij misschien weggedoken bij het aanrecht gezien en gedacht hebben dat ik (weer) niet open wilde doen. Hoe begrijpelijk ook; deze keer zaten ze er toch helemaal naast.

Ik geef het eerlijk toe: er zijn jaren geweest dat ik net deed alsof ik niet thuis was. Dat ik de lichten uitdeed en stiekem vanuit het slaapkamerraam gluurde of er nog steeds kindertjes voor mijn voordeur stonden te wachten op een traktatie. Meestal deed ik dat omdat ik die hele Sint Maarten vergeten was en niks te trakteren in huis had. Maar soms ook vanwege gebrek aan zin om in de kou naar liedjes te moeten luisteren om vervolgens een hartgrondig "Weer een mandarijn..." naar mijn hoofd te krijgen. (Ok, dat is één keer voorgevallen maar het kwam hard aan; ik zeg toch ook niet: "Weer die koeien met die staarten!".)

Maar dit jaar, vanavond, was ik er klaar voor en ik had zelfs een schaaltje met "echt" snoep. De regen sloeg tegen de ramen en het waaide behoorlijk hard. "Zal je zien dat ze nu niet komen," dacht ik nog. En daarna: "Als ze maar niet aanbellen als ik net het eten op de borden heb!". (Er zijn grenzen aan mijn schuldgevoel en kinderliefde.) Ik hoorde telkens opgewonden stemmen, ik zag lichtjes door de luxaflex schitteren, maar het bleef stil aan de deur. Zouden ze het onthouden hebben van voorgaande jaren? Zo van: daar hoef je niet aan te bellen; daar wordt niet open gedaan! Of: daar krijg je geen snoep maar mandarijnen!

Het werd zeven uur. Ik werd het wachten beu en besloot het eten op te scheppen. En toen, nèt toen ik een moot zalm met pesto op een bord wilde leggen, ging opeens toch de bel! Ik schrok me rot en de zalm viel pardoes van mijn opscheplepel!

Flats: net gesopte keukenkastje vies!
Flats: pas gedweilde vloer onder de pesto!
Flats: kostelijke vis in stukken op de grond!

Kijk, dat is dus de reden dat ik op mijn hurken zat bij het aanrecht. En kijk, dat is, dit jaar, de reden dat ik niet open heb gedaan met Sint Maarten.

In de aanval

2010-11-08T08:27:00.001+01:00

Dit is de eerste dag van een zeer volle week. Een. Zeer. Volle. Week.

Een week met een belangrijk gesprek en een dito bezoek aan ons filiaal. Een week waarin we een heel zorgvuldig draaiboek moeten maken zodat we binnen drie weken (DRIE weken, ja!) bijna een kwart (een KWART, ja!) van ons werkoppervlak vrij kunnen maken. Waarin dus ook heel, heel veel papiertroep uitgezocht, weggegooid of goed bewaard moet worden. Om mee te beginnen...

Een week waarin ik moet zorgen dat mijn moeder een indicatie voor een verzorgingshuis krijgt en waarvoor overlegd, gebeld moet worden en formulieren ingevuld. Waarin ik ook nog moet werken. Gewoon werken en een zaterdagdienst werken.

Vergeet ik nog wat? Ach natuurlijk: de "normale" dingen. Wassen, strijken, koken, wat poetsen, proberen te sporten, mailen, blogjes lezen en misschien ook zelf schrijven, beetje ontspannen... O jee. O. Jee.

Nee, geen "o jee": ik ben weer uitgerust, ik ben er weer. Mijn nagels zijn geslepen, mijn tanden gepoetst, ik ben er klaar voor: Kom maar op Week! Ik lust je rauw!

Gisteren

2010-11-06T18:39:00.003+01:00

Ik kan natuurlijk wel beschrijven hoe ik me gisteren voelde. Gisteren toen ik 's ochtends mijn bed niet uit kon, niet uit wilde, komen. Toen ik het liefst weer onder mijn dekbed wilde kruipen, even weg van die buitenwereld die de laatste dagen niet erg aardig was. Toen een moeilijke week precies één dag te lang duurde omdat ik zó aan weekend toe was.

Ik kan natuurlijk wel beschrijven hoe ik me voelde, toen ik me toch naar het filiaal gesleept had en daar een kapotte cv-ketel aantrof, een telefoon die het niet deed, een verbroken internetverbinding en (dus) ook een niet-werkend bibliotheeksysteem. En dat terwijl ik hoopte dat werken, ongecompliceerd werken, me door de dag heen zou helpen.

Maar toen vond ik dit plaatje op internet en dit plaatje laat precies zien hoe ik me voelde: verwilderd, verdwaasd en behoorlijk aangeslagen. (Ik hoop dat ik niet zo hysterisch uit mijn ogen heb gekeken maar ik vrees het ergste.)

Fijn, dat er zulke plaatjes op internet te vinden zijn. Fijn, dat ik het nu niet hoef te beschrijven en dat ik bovendien niet hoef te bekennen dat ik gisteren heel lelijke woorden geroepen heb. Want het is nu wel duidelijk, hè, hoe ik me gisteren voelde?

Troost

2010-10-28T10:56:00.002+02:00

Vrij snel nadat ik onderstaand berichtje op mijn blog zette, vroeg ik me af of dit wel ok was: had ik er wel goed aan gedaan om dergelijke gevoelens zomaar openbaar op internet te posten? Moet je sommige dingen niet voor jezelf houden? Alleen met naasten en ingewijden delen, en dan persoonlijk en beslist niet via zoiets als een blog?

Maar het leven is nu eenmaal niet alleen maar leuk en grappig en mooi. Er zijn ook scherpe randjes en lelijke hoeken. En als je, zoals ik, ervoor gekozen hebt om de ene kant te delen, dan hoef je de andere kant niet negeren. Om deze reden en vooral omdat het van me afschrijven zo opluchtte, heb ik het toch op mijn blog gezet.

En ik ben er nu heel blij mee want ik had dit alles nog maar net gedacht toen een vriendin mailde: "Sterkte en ik leef met je mee". Meer lieve reacties volgden. Via Hyves, mail, telefoon en ook persoonlijk. Het voelde als de spreekwoordelijke warme deken en het deed, doet, me zo ontzettend goed.

Dank jullie wel, lieve mensen, hartelijk dank voor jullie medeleven en troostende woorden. Dank jullie wel dat jullie niet "Wat en waarom schrijft ze dit nu hier?" dachten maar zo spontaan en zo lief reageerden. Dankjewel, lieve buurvrouw, dat ik in je armen mocht uithuilen toen ik net van mijn doodzieke vriendin thuiskwam. Je kwam precies op het goede moment.

Voor jullie allemaal: een dikke knuffel terug en veel liefs.

Slecht bericht

2010-10-26T09:09:00.001+02:00

Het is moeilijk, heel moeilijk om slecht bericht te krijgen. Te horen dat iets niet meer goed komt. Binnen afzienbare tijd definitief afgelopen zal zijn. Te weten dat je elk moment kan horen: het is voorbij.

Maar minstens even zo moeilijk is het wachten op dat ene laatste bericht. Het wachten tussen het weten, en het uiteindelijk te horen krijgen.

Het voelt als een strakke sjaal om je keel, als een klomp in je borst. De wereld wordt vaag en klein maar tegelijk zijn alle kleuren heel helder. Extra helder. Te helder voor je gevoelige ogen.

Een mens wil altijd blijven hopen. Soms, vaak, tegen beter weten in. Dit is het gebied waarin hopen overgaat in rouwen. En, god, wat is dat moeilijk. Wat doet dit nu al pijn. Wat is dit inmiddels te herkenbaar gebied.

Barcelona

2010-10-24T23:11:00.004+02:00

We zijn weer thuis. Nog een beetje daas van alle indrukken en nog een beetje moe van alle kilometers die we gelopen hebben.

Wat is Barcelona mooi! Adembenemend, ongelooflijk mooi! En wat is het een heerlijke stad om in de herfst te bezoeken.

Vanaf het vliegveld namen we een bus die ons midden op het Placa de Catalunya afzette en daar stonden we toen met onze koffers. Weg waren de kou en de regen; we stonden in de zon, en letterlijk en figuurlijk midden in de stad en het stadsleven. Op steenworp afstand van ons hotel. Na het inchecken en uitpakken liepen we naar buiten, de bruisende Ramblas op.

We begonnen (uiteraard) met een kan sangria. Als je in Spanje bent, moet je nu eenmaal sangria drinken. Dat is een soort wet. Volgens ons tenminste.

Daarna zijn we gaan lopen. Vijf dagen lang. Kilometers hebben we door die stad gezworven. Ontelbare kilometers. Mijn voeten en kuiten weten het nu nog. 's Ochtends na het ontbijt gingen we meteen op pad. We slenterden door straatjes en over pleinen. Kerk in, kerk uit, andere kerk in en met een lift naar de toren. We ontdekten mooie doorkijkjes, dronken koffie op zonnige terrasjes en werden meerdere malen zeer, zeer aangenaam verrast door prachtige muziek van "zomaar" een straatmuzikant.

We gingen met een kabelbaan een berg op en maakten een rondvaart langs de kust. We bezochten musea en zaten in parken. We werden beroofd in de metro en liepen, blij met onze online gekochte tickets, rechtstreeks naar de ingang van de Sagrada Familia. Zomaar langs de lange rij wachtenden op. Daarna stonden we bijna drie kwartier in een andere rij voor de lift, maar wat was het 't waard!

Ik ben nu officieel zelfverklaard fan van:

Maar ook zonder Gaudi was er zoveel moois te zien, zomaar onderweg.

Overdag èn 's avonds.

We raakten maar niet uitgekeken en we hebben lang niet alles kunnen zien en doen. Aan het eind van onze vijf dagen hielden we nog zoveel Barcelona over dat we ter plekke besloten: volgend jaar komen we zeker terug. Dit was een goed begin maar wel pas het halve werk. (Gaan we wel een andere keer naar Parijs, Londen, Kopenhagen, Praag, Stockholm, Wenen, New York...)

Terwijl ik sliep

2010-10-14T17:33:00.001+02:00

Zij en ik waren samen ergens naar toe geweest en ik had haar thuis gebracht. Ze scheen mij gevraagd te hebben om een hapje mee te eten want voordat ik het wist, zat ik aan haar eettafel en hoorde ik haar en haar man met potten en pannen rammelen in de keuken. Het begon te schemeren in de kamer en door het raam naast mij zag ik de straatlantaarns door de motregen heen schitteren. De keukengeluiden waren amper nog te horen, mijn ogen werden steeds zwaarder en zwaarder en ik zakte slaperig onderuit. Mijn neus kwam nog maar net boven het tafelblad uit...

Opeens schrok ik wakker! Zij waren de kamer binnengekomen en waren bezig de tafel te dekken. Ik probeerde zo snel mogelijk uit mijn onderuitgezakte positie omhoog te komen. Ondanks dat ik grote moeite had om mijn ogen weer open te krijgen, ving ik toch hun verbaasde blikken op. Ik voelde me diep ongelukkig en had geen idee hoe ik me hieruit kon redden.

Toen begon haar man een verhaal over een kennis van wie zij de groeten moest hebben. Tot mijn opluchting herkende ik de naam uit een ver verleden. In een poging om te laten zien dat ik echt, ècht niet in slaap gevallen was en echt, ècht wel een normale gast was, begon ik (te) uitgebreid te vertellen dat ik hun kennis ook kende, dat ik lang geleden met haar op school had gezeten en dat ik me wist te herinneren dat, dat... eh... Ik stopte met praten; ik wist opeens dat ik dat mens helemaal niet mocht. Dat ik zelfs een hekel aan haar had. En dat dat bovendien wederzijds was. O help! Maar terwijl ik koortsachtig op zoek ging naar een acceptabele draai voor mijn relaas, voelde ik tot mijn afgrijzen mijn ogen weer stevig dichtvallen en ik zakte weer onderuit in mijn stoel. Net zover tot mijn neus nog maar net boven het tafelblad uitstak...

(En nu zou ik graag willen weten: is er iemand met een droom-uitleg-woordenboek-iets hier in de zaal?)

Herfstfoto's

2010-10-06T20:35:00.002+02:00

Omdat maar weinig mensen het met mij eens zijn, als ik weer jubel dat het eindelijk herfst is. Omdat ze de mooie, onverwacht warme dagen wel kunnen waarderen, maar heel triest worden als de regen tegen de ramen slaat. En omdat plaatjes meer zeggen dan: "Kruip in een lekkere stoel met een goed boek als het zo gezellig giet en loop tussen de buien door dat steeds mooier wordende bos in.

Kijk hoe die lage zon daar over het mos dwaalt.

Laat al die herfstpracht je als een waterval (bij wijze van spreken dan) overspoelen.

En ga af en toe door je knieën voor die kleine stilleventjes."

Nou daarom dus. En dan zijn al die blaadjes nog niet eens aan het verkleuren, joh, er staat ons nog zoveel moois te wachten!

Ja, sorry, hoor, wat verwacht je dan van iemand die op een zondag in de herfst geboren is, niet zo best tegen erge kou en dito warmte kan, dichtbij het bos woont en dol is op lezen?

De vrouw van de tijdreiziger

2010-09-23T20:49:00.001+02:00

Er zijn boeken die mij bij de lurven kunnen pakken (al heb ik geen idee waar die zitten), boeken die simpelweg boeien en er zijn boeken die langzaam met een vinger langs mijn ruggengraat lijken te gaan. Een gevoel van kippenvel achterlatend. Af en toe wat kietelen. En aan het eind, als ik zo'n boek uit heb, voel ik me achtergelaten. Dit was het geval bij "De vrouw van de tijdreiziger" van Audrey Niffenegger.

Dit is het verhaal van Clare, een studente kunstgeschiedenis, en Henry, een avontuurlijke bibliothecaris. Ze leerden elkaar kennen toen Clare 6 was en Henry 36, en trouwden toen Clare 23 was en Henry 31. Onmogelijk, maar waar: zonder dat hij er iets aan kan doen verplaatst Henry zich door de tijd, vooral op voor hem emotioneel zware momenten. Hij verdwijnt zonder het te willen, en zijn avonturen zijn grappig, onvoorspelbaar en grillig. (Bol.com)

Henry is een gewone man met een ongewone genetische afwijking. Een afwijking waardoor hij onverwacht door de tijd reist. Hij kan daarbij niets meenemen wat niet bij zijn lichaam hoort; geen geld, geen kleren, zelfs geen vulling in een kies. Zomaar naakt neerploffen in een andere tijd en op een andere plaats lijkt grappig, maar levert ook (vaak letterlijk) pijnlijke situaties op: "Ik besteed een groot deel van mijn uitstapjes aan het zoeken naar kleren en een schuilplaats. Gelukkig draag ik geen bril."

Clare is nog een kind als zij Henry voor het eerst ontmoet en gedurende jaren is hij haar grote geheim. Want hoe leg je uit dat de man van wie je bent gaan houden een tijdreiziger is? Ze verstopt kleren voor hem en zij blijft op hem wachten. Elke keer weer. Wachten en hopen dat hij heelhuids terugkomt en dat hij niet verdwijnt op de meest onmogelijke momenten. Zoals tijdens de huwelijksvoltrekking. "Achtergelaten worden is zwaar. Ik wacht op Henry, niet wetend waar hij is, me afvragend of hij in orde is. Het is moeilijk om degene te zijn die achterblijft."

"De vrouw van de tijdreiziger" is geen science fiction verhaal. Het is geen verhaal met moeilijk bij te houden tijdslijnen. Voordat ik er erg in had, was ik zo geboeid dat ik niet eens probeerde, niet eens wilde proberen, om te kijken of de tijden en de leeftijden wel klopten. Het is ook, absoluut, geen sentimenteel liefdesromannetje. Ondanks dat hij een tijdreiziger is en zij zijn vrouw, zijn Henry en Clare mensen die je zomaar zou kunnen tegenkomen. Misschien zomaar zou kunnen zijn. Met wie je binnen een paar bladzijden meeleeft. Het was ontroerend om te lezen hoe zij proberen zo goed mogelijk met Henry's "ziekte" om te gaan. Hoe zij proberen te genieten van elk kostbaar moment dat ze samen zijn. "Waarom versterkt afwezigheid de liefde?"

"De vrouw van de tijdreiziger" is gewoon een òngewoon prachtig liefdesverhaal.

Carpe Diem

2010-09-12T20:29:00.006+02:00

Het was een zonnige dag, vorige week zondag. Onze tuin stond vol onkruid en het leek perfect weer om daar wat aan te doen. Leek... Want we vonden het eigenlijk een veel beter idee om erop uit te gaan. Wat door de Betuwe te rijden. Met een pontje over de Rijn te varen. Het is maar een klein kwartiertje vanaf ons huis, maar door dat varen voelt het meteen Uit en Lekker Weg.

We namen mijn moeder en één van mijn zusjes mee. We aten een heerlijke lunch op een zonnig terras aan die Rijn. Reden daarna een mooie rit langs die rivier. En dronken tot slot thee op de binnenplaats van een sprookjesachtig kasteel.

We plukten geen onkruid. We plukten de dag. We genoten met volle teugen. Sommige dingen moet je niet uitstellen vanwege wat onkruid. Die moet je gewoon doen. Zeker als één van die mede-genieters al 88 is.

Wachten

2010-09-08T12:32:00.004+02:00

De matrassen en bedbodems die we een tijdje geleden besteld hadden, zouden gisteren gebracht worden. 's Middags vanaf 1 uur kon de leverancier komen. Ik haat wachten op leveranciers. Die komen dan namelijk niet om 1 uur, die komen ook niet om 2 uur of half 3. "Na 1 uur" betekent in de praktijk ergens tussen half 5 en 5. Tenzij je tot je ellebogen in een emmer sop zit of midden in een telefoongesprek. Dan gaat de bel. Op die ongeduldige als-je-niet-meteen-opendoet-ben-ik-weg-manier.

De dag ervoor en zelfs gisterochtend nog probeerde ik het positief te bekijken: ik zou een hele middag de tijd hebben om alles te doen wat er gedaan moest worden. Er was genoeg te wassen, te strijken en op te ruimen, en ik had er vast alle tijd voor. Leer mij die leveranciers kennen! Eh... leer mij liever mezelf maar eens kennen. Toen om tien voor half 5 (ja, hij was nog vroeg) eindelijk de bel ging, had ik bijna niks van dat alles gedaan. Wachten en tegelijk nuttige dingen doen schijnt bij mij niet goed samen te gaan.

Hoewel... Wachten is toch ook een nuttige bezigheid? Een serieuze bezigheid zelfs? Stel dat ik dat niet goed gedaan had, dat ik toch "even" de deur uitgelopen was of in de tuin, waar ik de deurbel niet kan horen, had gezeten, dan had die leverancier voor een dichte deur gestaan en dan hadden wij die avond onze oude matrassen weer terug moeten sjouwen. Ik ben dus wèl nuttig bezig geweest! Met wachten. Ruim drieënhalf uur lang. Ik was er gewoon moe van.

Die beide jongens

2010-09-05T21:55:00.006+02:00

Toen ik een jaar of 10 was las ik het dagboek van Anne Frank voor de eerste keer en ik was zwaar onder de indruk. Van dat meisje, een leeftijdgenoot toen, van de omstandigheden waaronder zij leefde en van het, haar, einde. Bij het herlezen, een paar jaar later, vond ik het boek zo mogelijk nog aangrijpender. Ik las toen weer over haar hoop, over haar toekomstverwachtingen en ik wist hoe het ging aflopen. Het feit dat ìk dat wist en zìj niet, maakte het zo extra schrijnend. Sindsdien pak ik niet zomaar een boek dat zo over de jodenvervolging tijdens de tweede wereldoorlog gaat.

Maar een tijdje geleden luisterlas ik "The boy in the striped pyjamas" (Nederlandse vertaling: "De jongen in de gestreepte pyjama") van John Boyne. Ik wist in ruwe lijnen waar het over ging:

De Duitse Bruno verhuist met zijn familie in 1943 naar 'Oudwis', een vreemde plaats waar niet ver van hun huis mensen in gestreepte pyjama's achter een hek wonen. Bruno snapt er niets van. Hij gaat op onderzoek uit en sluit vriendschap met Shmuel, die aan de andere kant van het hek woont. In deze roman voor jongeren/volwassenen worden de jodenvervolging en de vernietigingskampen vanuit een verrassend standpunt bekeken: dat van een kind dat weliswaar een militair als vader heeft, maar van de gruwelen van het concentratiekamp niets begrijpt. (NBD/Biblion)

John Boyne vertelt dit verhaal vanuit de ogen van Bruno. Simpel, eenvoudig en naïef. Volgens sommige lezers/recensenten tè naïef maar ik had er geen moeite mee. Of misschien juist wel maar dan op een andere manier: er werd hierdoor veel aan eigen fantasie en invulling overgelaten en dat kan hard aankomen. Dat kwàm ook hard aan bij mij. De keren dat ik "Oh, jongen... jongen toch..." dacht en bijna hardop "Ach nee!" riep, heb ik niet geteld, maar het waren er vast veel. En toen tegen het einde... O, die jongens. Die beide jongens.

Ik ben blij dat ik het boek niet "gewoon" gelezen heb, maar geluisterd. Dit is bij uitstek een verhaal wat je moet hòren vertellen. De rustige stem (Michael Malony in de Engelse versie) stond zo in contrast met de spanning en zelfs angst die ik voelde als luisteraar. Als wéér degene die al wist wat er zou kunnen gebeuren.

Luisteren dus. Of desnoods lezen. En pas daarna de film bekijken. Boek èn film (wat mij betreft beslist in die volgorde): heel, heel mooi en bijzonder aangrijpend.

Open brief aan "Amelander"

2010-08-31T00:13:00.006+02:00

Dag meneer of mevrouw Amelander,

Wat een reactie heeft u achtergelaten onder mijn verhaaltje over Ameland! Ik was er even beduusd van. Aangezien u niet met uw eigen naam ondertekend hebt en aangezien ik toch wil reageren, doe ik dat maar via deze open brief.

Ik vind het jammer dat u mijn lofzang (want zo was het echt bedoeld!) op "uw" Ameland zo negatief opgevat heeft:

"Dom gelul over ons eiland, alsof wij hier achter lopen.We hopen dat u niet meer terug komt op ons mooie eiland. Blijf maar lekker in uw eigen geweldige omgeving, mensen al u zijn we liever kwijt dan rijk!"

Waren de voorbeelden die ik noemde zo tegen het zere been? Het waren maar voorbeelden, geen punten van kritiek. Persoonlijk heb ik die Albert Heijn, een bioscoop en het zoeken naar een muntje bij het boodschappen doen niet gemist, en het feit dat het er later regende dan op het vasteland was alleen maar erg fijn. Alleen dat trage internet, ja dat vond ik wel lastig. Maar zou u dat niet vinden? Heeft u, meneer of mevrouw Amelander, echt niet begrepen dat ik met "achterlopen" bedoelde dat ik Ameland een heerlijke plek vind waar je prima kan onthaasten? Jammer, heel jammer! Mijn beschrijving van het wandelen kon daarna blijkbaar geen goed meer doen. Of was u toen al zo boos en beledigd dat u niet meer verder las?

Het siert u dat u opkomt voor "uw" eiland. Ameland is het waard om voor op te komen. Maar doe dat dan voortaan op een fatsoenlijke, Amelandwaardige wijze. En zeker niet anoniem! Op deze manier, meneer of mevrouw Amelander, bent u bepaald geen visitekaartje voor "uw" mooie eiland. Mijn man en ik zullen niet wegblijven maar misschien andere mensen nu wel. Mensen, toeristen, die u (of uw mede-eilandbewoners) liever rijk dan kwijt bent.

Tot volgend jaar!
Sylvie

Onze Amelandweek

2010-08-29T21:55:00.008+02:00

Mijn vakantie is voorbij en de zomer ook. Eigenlijk was de zomer iets eerder voorbij, maar gelukkig waren we op dat moment op Ameland en de tijd op Ameland loopt niet helemaal gelijk met die van het vasteland. Het lijkt daar wat achter te lopen zeg maar. Ik noem een paar voorbeelden:
- in de winkelwagentjes hoef je geen muntjes te doen
- er is geen Albert Heijn
- er is ook geen bioscoop
- sommige winkels gaan tussen de middag dicht of zijn zelfs alleen op afspraak open
- er is een irritant trage internetverbinding
- de stevige regenbuien van donderdag bereikten het eiland pas een dag later, toen wij alweer weggingen.

Wat misschien wèl vooruitstrevend is op Ameland is de bibliotheek. Ze hebben er twee vestigingen en die zijn beide serviceluw. Er staat, met andere woorden, geen personeel. De klanten scannen zelf hun boeken en kunnen bij administratieve problemen terugvallen op de medewerkers van respectievelijk de VVV en de drogist. Die hebben daar een cursus voor gevolgd. Wie de boeken opruimt aan het eind van de dag heb ik niet kunnen ontdekken. Ik ben er voor mezelf nog niet uit of ik dit wel vooruitstrevend vind: een bieb waar je alleen voor leesvoer terecht kan en niet voor inlichtingen. Ach, als klant weet je wel waar je aan toe bent...

Ik was toe aan mijn stapel zelf meegenomen boeken, maar ik heb dit jaar op Ameland niet zoveel gelezen als anders. Het weer van de afgelopen week was niet goed genoeg voor lange leessessie's op het strand of zelfs het terras, en niet slecht genoeg om lekker languit met een boek binnen op de bank te liggen. Ik klaag niet; we hebben veel gewandeld. Wandelen op Ameland is heerlijk. Wandelen op Ameland betekent weinig mensen tegenkomen.

Genieten van mooie uitzichten

en nog mooiere luchten.

Uitwaaien op het strand,

turen over de zee

en het pootjebaden dit jaar aan anderen overlaten.

Het was al met al weer een geslaagde relax- en genietweek daar op dat eiland. Nu zijn we weer thuis. En het regent en het regent maar. De zomer lijkt echt voorbij. Ik ga weer aan het werk. En verder in mijn boek. Languit op mijn eigen bank.

Kamperen anno 2010

2010-08-19T14:12:00.005+02:00

"Nee," antwoordde Peter heel beslist toen de met een vouwwagen worstelende buurman vroeg of hij het kamperen niet miste. "Nee, het was erg leuk en we hebben er veel van genoten, maar we missen het niet." Een paar dagen later boekten we een tussendoorvakantie in Noord-Holland, in een kruising tussen een bed & breakfast en een hotel, en ons huisje leek verdacht veel op een tent. (Toeval is, net als tijd, niet iets om lang bij stil te staan.)

Het was wel een zeer luxe tent. Luxe omdat het een compact en toch compleet huisje was, en tent omdat als de voordeur en de achterdeur tegelijk open stonden, je het gevoel had echt buiten te zijn. Dankzij het goede weer (en de hordeuren) was dat heerlijk. Het was er rustig, de omgeving was mooi en vanaf de boerderij aan de overkant van het straatje kwamen gezellige boerderijgeluiden. Zoete herinneringen aan onze kampeervakanties kwamen spontaan bovendrijven.

De zoéte herinneringen, niet die aan koken op een klein gaspitje en afwassen tussen de andere kampeerders. Want 's ochtends kwam de gastvrouw voorgereden in een scootmobiel met een aanhangertje en dan reikte ze ons een koffer met daarin een uitgebreid ontbijt aan. 's Avonds kwam ze weer, dan dekte ze onze tafel, serveerde ze het voorgerecht en na een minuut of twintig het hoofdgerecht. De afwas konden we na het eten in een box bij de voordeur zetten.

Een paar dagen niet koken na een dagje de toerist uithangen. Een paar dagen na thuiskomst lui op het terras uitrusten. "Hier kan ik wel aan wennen." dacht ik soezerig met mijn wijntje in de zon. Maar terwijl ik me bij voorbaat verheugde op de bewonderende reacties van vrienden en collega’s ("Hoe hebben jullie dat nou weer gevonden?" - "Ach..."), hoorde ik in gedachten een aanzwellend homerisch gelach:

"Een bejaardencamping met Tafeltje Dekje! Woehahahahaha!".

Tja. Maar het wàs genieten en het ìs een aanrader.
Alleen had ik als tip in het gastenboek moeten schrijven: "Ezel met kar in plaats van scootmobiel met aanhangertje, alstublieft. Omdat er gasten zijn die hier thuis ongelooflijk mee gepest gaan worden.".

Tijdnood

2010-08-17T22:25:00.006+02:00

Ik ben geen Einstein maar ik denk wel te weten waarom zijn haar zo raar zat. Dat moet komen door dat gedoe met de tijd, door die relativiteitstheorie van hem. Dat kan niet anders. Ik snap er in ieder geval niks en zelfs steeds minder dan niks van. Van die tijd en dat gedoe. Als ik me er te lang mee bezighoud, dan voelt mijn hoofd zoals het zijne eruit zag.

Zomertijd, wintertijd; daar verdiep ik me niet meer in, ik lijd in stilte als we een uur minder hebben en ik ben blij als we er eentje extra krijgen. Wijsneuzen die willen uitleggen dat het geen kwestie van meer of minder is, ga ik uit de weg. Dat is goed voor mijn hoofd.

Het is anders met films waarin personen bedoeld of onbedoeld in het verleden terechtkomen en, al dan niet met een tussenstop in de toekomst, weer terugreizen naar het heden. Met alle gevolgen van dien. Zulke films vind ik vaak leuk. Ik moet ze alleen niet proberen te doorgronden. Dan zie ik dingen die niet logisch zijn of waarvan ik dènk dat ze niet logisch zijn en dan ga ik vragen stellen, vervolgens erover zeuren en dan verpest ik de film voor Peter. We hebben daarom de afspraak dat ik alleen maar kijk en er niet over denk, in ieder geval er niet over praat. Dat is ook namelijk ook goed voor Peter’s hoofd.

Maar nu zit zoonlief in de Verenigde Staten, aan de westkust. Dat betekent een tijdsverschil van negen uur. Ik heb echt geprobeerd dit voor kennisgeving aan te nemen: gewoon negen uur van onze tijd aftrekken als ik wil weten hoe laat het bij hem is. Ik heb het helaas niet vol weten te houden. Want op een gegeven moment gingen we samen skypen. Op een tijdstip dat het in Nederland al avond was en bij hem net lunchtijd. We kletsten samen gezellig een paar uur weg en opeens was het bij mij al middernacht. De volgende dag dus. En ik realiseerde me dat dat voor hem nog lang niet gold. Met andere woorden, met mìjn woorden: hij zat nog in gisteren. Op de een of andere manier leek dat nog verder weg dan Amerika. Mijn moederhart begon wat zwaar aan te voelen en mijn hoofd ook.

Maar het werd nog erger. Afgelopen vrijdag zouden we Paul van Schiphol afhalen. Dacht ik. En toen begon ik toch te twijfelen. Te twijfelen en te rekenen. Negen uren op te tellen, negen uren af te trekken... En pas nadat de uitkomst telkens weer op zaterdag in plaats van op vrijdag leek uit te komen, pas toen mijn hoofd al doodmoe was, kwam zijn mailtje binnen: "Heb een ander ticket; kom nu volgende week thuis!"

Ik zei het al: ik ben geen Einstein. Maar de timing van zoonlief had ook iets beter kunnen zijn.

Dream on 2

2010-08-13T14:17:00.009+02:00

Ik ben nooit een echt meisjes-meisje geweest. Zo eentje dat met poppen speelde, het liefst jurkjes droeg en ze ook nog schoon hield. Ik heb nooit op ballet gewild en ik wilde ook nooit later een prinses worden. Ik houd nog steeds van roze en van leuke kleren, maar niet van schattig en van strikjes. Ik ben liever stoer dan lief.

Maar toen de verkoper in de beddenzaak, waar we heerlijk allerlei matrassen uit mochten proberen, waar we lekker in verschillende bedden mochten kruipen en ook nog comfortabele kussens aangereikt kregen, toen die man zomaar concludeerde dat ik van stevig hield, beslist niet van zacht, zelfs niet van soepel, maar heel beslist van stevig, toen die man, die verder heel erg aardig was, dat ook nog een paar keer herhaalde, toen kwam dat toch hard aan.

Nog steeds

2010-08-10T18:00:00.003+02:00

Vijfendertig jaar samen, waarvan tweeëndertig jaar getrouwd en, nog steeds, als ik deze blik wil zien hoef ik alleen maar te vragen: "Hoeveel houd je van me?". (Geen wonder dat ik nooit die jackpot in de Staatsloterij win!)

Deze foto nam ik toen we op een luie zaterdagmiddag zomaar even de Betuwe ingereden waren. We namen een pontje en dronken een prosecco aan de overkant. Op een gezellig, zomers terrasje. Ik stelde dus die vraag en na de klik van het toestel verschoof Peter zijn stoel om van het uitzicht op de Rijn te genieten. Maar dat ging niet helemaal goed...

Er klonk gekras over de klinkertjes, er was een schurend geluid en vervolgens zag ik Peter voor mijn ogen achterover tussen de bloemen tuimelen!

Had ik dáár nu maar een foto van gemaakt, maar ik kan niet lachen, héél hard lachen, en fotograferen tegelijk. Die verschrikte blik, dat dubbelgeklapte lijf, die benen omhoog: onbetaalbaar!

Net als hijzelf.
Onbetaalbaar.
Vind ik na al die jaren nog steeds.

Dierenleed

2010-08-07T09:30:00.003+02:00

Er was eens een reiger in Monnickendam
Die schrok zich op een ochtend lichtelijk lam
Kom je met een bad hair day uit bed
Word je meteen op de foto gezet
Eerst maar op zoek naar een kam

Pleefiguur

2010-07-31T09:43:00.003+02:00

Oma was op bezoek en haar kleindochter liet haar trots de bibliotheek zien. "Mijn oma wil misschien ook wel een pasje," vertelde het meisje, ondertussen kwamen haar vader en broertje er gezellig bij staan. "Nou, dat weet ik nog niet," twijfelde oma, "oma leest niet zoveel, oma leest eigenlijk alleen op vakantie." "Wij lezen wel heel veel!" riep haar kleindochter, "En mama, mama leest het aller-allermeest!" Bij het eerste deel van haar uitroep stond haar broertje nog ijverig mee te knikken, maar het tweede deel vond hij blijkbaar wat sneu voor zijn vader. Daar ging hij meteen wat aan doen: "Papa ook! Papa leest ook..." maar na een blik op zijn vader, "nou ja, niet zo erg veel...". Zijn stem stierf wat weg en net toen we allemaal toch wat medelijden met hem en zijn vader kregen, had hij het gevonden en, ach, wat kan een kinderstem dan luid en helder klinken:

"Papa leest héél erg veel..."
(in gedachten hoorde ik bijna tromgeroffel)
"...op de wc!!!"

Een stukje zon in het Vechtdal

2010-07-29T16:26:00.014+02:00

Dagen van tevoren de meest sombere weersverwachtingen en dan toch heerlijk in het zonnetje fietsen. Logeren op een wijngaard. Bij aankomst ontvangen worden met een glaasje net gebottelde rosé. Hoe schoon kan het leven zijn? En hoe veranderlijk het weer in Nederland!

De dag voor ons vertrek had ik een stapeltje kleren klaargelegd. Niet een luchtige jurk, geen rokje of korte broek maar lange broeken. Drie stuks, voor elke dag één omdat het elke dag zou regenen. Mijn optimisme moest van ver komen. Terwijl ik die middag aan het werk was, mailde Peter mij de ene weersite na de ander: "Volgens deze regent het alleen 's avonds..." en "Hierop staan geen regenbuien meer bij woensdag!" en hij ondertekende met "de eeuwige optimist". We pakten voor de zekerheid toch elk een boek in.

En toen veranderde dat weer dus. In ons voordeel gelukkig. We kwamen in een heerlijk zonnetje bij ons logeeradres aan en zijn meteen op de fiets gestapt. We fietsten door weilanden, door het bos, langs de Vecht en, man, wat is het daar mooi! Mooi en stil.

Een enkele fietser,

een paar beesten,

de meest fraaie uitzichten,

en, o, die wolken! Kijk die wolken toch eens!

Ik ben dol op mooie wolkenluchten! Ik ben ook dol op inzoomen:

En op het Vechtdal in Overijssel. Trouwens, ik niet alleen. Peter ook. (En nog een paar mensen.)

Je hoeft niet ver te reizen om fraaie natuurgebieden tegen te komen. Om te genieten, te ontspannen en los te komen van de waan van de dag. Soms hoef je er maar een uurtje voor te rijden. En te boffen met het weer.

Wandelen

2010-07-20T11:13:00.003+02:00

De beslissing om te gaan lopen was ver van te voren genomen. Na een periode van goed voorbereiden en af en toe twijfelen, was het eindelijk zover: op de eerste dag van de Nijmeegse Vierdaagse, vroeg in de ochtend, trok ik de deur achter mij dicht. Even later meldde ik me bij een opgewekte man en toen kon ik op pad.

Het ging soepel. Dankzij mijn heuptasje kon ik me vrij bewegen en ik had het goede ritme snel te pakken. Heerlijk was het om zo buiten bezig te zijn. Er waaide een verfrissend windje, vogels waren aan het kwetteren en de mensen om mij heen straalden ook allemaal iets uit van: de paden op, de lanen in! Ik onderdrukte de neiging om naar ieder van hen te zwaaien; ik voelde me blij, sportief en overmoedig, maar misschien was het voor hen niet zo speciaal, was het voor hen net zo gewoon als, eh, naar het werk gaan, zeg maar.

Later kwam de twijfel over de keuze van mijn schoeisel. Och jee, die ene teen, die zo gevoelig voor blaren is... Doorlopen, gewoon blijven doorlopen! De zon begon feller te schijnen en ik begon last te krijgen van de vele mensen, moest steeds meer voor ze uitwijken. Doorlopen, gewoon doorlopen! Had ik toch wat te drinken mee moeten nemen? Doorlopen, gewoon blijven doorlopen! Ik kwam weer in mijn ritme, maakte een praatje met een medewandelaarster (die nota bene twee honden bij zich had) en genoot van het uitzicht en de schaduw van de bomen. Ach, wat is wandelen toch eigenlijk fijn!

En toen was daar het eindpunt: yes, ik had het gehaald en met gemak ook nog! Ik was dorstig, hongerig maar vooral voldaan! Wat een heerlijk gevoel was het om dat heuptasje af te doen, mijn slippertjes uit te schoppen en aan mijn ontbijt te kunnen beginnen. En straks, als vanmiddag mijn auto klaar is, rijdt Peter mij lekker naar de garage toe. Nog een keer die twintig minuten lopen en dan ook nog aan het eind van een hete dag gaat deze wandelaarster net te ver. Zeker zo'n route zonder leuke winkeltjes, terrasjes en ijs!

Zestig

2010-07-15T21:26:00.006+02:00

Dit is mijn zestigste blogberichtje. Niet dat ik het bijhoud, nee, dat doet zo'n teller en ik zag het vandaag toevallig staan. Zestig sinds maart 2009, dus ruim anderhalf jaar, het stelt eigenlijk niks voor. Wat zeg ik? Het stelt niks komma nada voor in de wereld van bloggen. Zestig? Dat tikt een beetje blogger in krap een jaar weg en een fanatieke in een maand. En dan heb je mij, met mijn zestig-in-ruim-anderhalf-jaar. Ach, het was ook nooit mijn bedoeling. Het begon als een onderdeel van een cursus en ik bleek bloggen leuker te vinden dan ik dacht.

Vroeger, als kind, vond ik het leuk om verhaaltjes te schrijven. Men zegt dat papier geduldig is - feit is dat papier vele, vele malen geduldiger is dan ik. Voeg daarbij de neiging tot perfectionisme en je ziet al snel een klein meisje voor je dat bijna constant zinnetjes aan het hèrschrijven is, weer een hoofdstukje ongeduldig doorkrast en vellen papier driftig verscheurt omdat het niet alleen leuk of spannend maar ook netjes moet zijn. Dat kleine meisje ging uiteindelijk steeds minder schrijven en steeds meer lezen. Zestig boeken in een jaar? Met gemak!

Maar door die cursus dus, en dankzij Blogger en Word (kopiëren, plakken en deleten in plaats van herschrijven, doorkrassen en verscheuren!) zit ik nu dus mijn zestigste verhaaltje te tikken. Ik krijg er steeds meer lol in. Door de reacties via Hyves, FaceBook, Twitter en op dit blog zelf gaat het bovendien steeds meer op een gesprek lijken. Zo weet ik sinds het bloggen meer van een ex-buurvrouw dan toen ze nog in mijn straat woonde en heb ik contact met mensen die ik weinig (meer) zie of zelfs nog nooit gezien heb. Waar ik, vreemd genoeg, nog wel aan moet wennen zijn de persoonlijke opmerkingen: toen iemand laatst in een gesprek "Oh, dat kind!" riep, duurde het even voordat ik doorhad waar ze op doelde; ik kon me niet herinneren dat ik haar over het fietsende meisje verteld had.

Een aardige bijkomstigheid van dit bloggen, dit schrijven over alledaagse dingetjes, is dat ik nu anders naar mensen en situaties kijk. Wat bewuster. Het is als wanneer je met een fototoestel rondloopt, dan kijk je ook anders naar je omgeving: de ene keer gefocust op details, het andere moment met meer oog voor het grote geheel. Terwijl ik dit tik, vraag ik me af of het wel een bijkomstigheid is. Is dit niet een gevalletje kip en ei? Wat dan ook, ik vind het in ieder geval minstens zo leuk als bloggen. En fotograferen. Alleen die zestig boeken in een jaar – dat haal ik nu niet meer.

Hup Holland Hup!

2010-07-10T18:40:00.005+02:00

Zo zitten ze er bij mij bij. Het zijn niet alleen beesies van mij, het zijn ook beetjes van mij. Tijdens dit WK tenminste. Zo hebben zij en zo heb ik de wedstrijden van Oranje bekeken.

Vol aandacht en spanning languit voor de bank. Af en toe een wanhopige blik omhoog bij onnodig balverlies of een irritante soloactie van Van Persie. Een beetje in de war als er na de rust gewisseld is van helft en ik nog naar het verkeerde doel zit te kijken. Scheel van verontwaardiging als Robben onderuit geschoffeld wordt. Opgelucht achterover na het juichen bij een doelpunt. Bijna niet durven kijken als er een gevaarlijke aanval van de tegenpartij dreigt. Ja, voetbal (kijken) is topsport!

Voor de finale heb ik op de valreep nog wat versterking erbij kunnen boodschappen. Voor nog wat extra oranjegevoel, voor geluk en omdat ze er zo koddig uitzien. Na zondag gaan ze terug naar Albert Heijn en dan ben ik weer voetbalfan af. Maar nu eerst:

HUP HOLLAND HUP!!!

Door een nieuwe bril

2010-07-08T21:14:00.008+02:00

Ik heb een nieuwe bril. Eigenlijk heb ik twee nieuwe brillen, maar dit is de opvallende van de twee. Ik vind dit een bril met een tattoo. En ik vind dat een beetje stoer. Want heel af en toe heb ik mezelf weleens afgevraagd of ik een tattoo zou willen. Of ik het aan zou durven vooral. Ik kan namelijk niet zo goed tegen naalden.

Toen ik een jaar of 16 was wilde ik gaatjes in mijn oren. Ik weet niet meer hoe dat plan ontstond ("iedereen" had gaatjes?) en hoelang ik ermee rondgelopen had voordat ik het eindelijk durfde (vast heel lang). Vanwege die naaldenfobie dus. In het echt had ik ze op die leeftijd nog niet zo vaak (bewust) gezien, maar als er op tv iemand een injectie kreeg, werd ik al licht in mijn hoofd. Mijn moeder verklaarde mij daarom voor gek en hoewel ze gelijk had (wat dit betreft), was dat het duwtje dat ik, puber in hart en nieren, nodig had. Samen met mijn vriendin ging ik op pad.

Zij mocht (durfde) eerst en het was zo gepiept. Ik heb haar vervolgens aan een derdegraads verhoor onderworpen, maar ze bleef volhouden dat het ècht niet eng was, ècht geen pijn deed en het stond haar ook ècht heel leuk. En toen was het mijn beurt... Bij een andere juwelier, want dat leverde weer een paar minuten extra uitstel op.
Het was een heel gedoe. Nou ja, ìk heb er een heel gedoe van gemaakt. Compleet met flauwvallen en al. Maar ik had mijn gaatjes en ik was er blij mee! Vooral toen ik na ruim een maand van draaien aan de ringetjes, steriliseren, weer draaien, weer bijna flauwvallen, ook eens andere hangertjes durfde te dragen.

Het is nu jaren later, maar naalden en ik: dat is nog steeds niks. Verder ben ik behalve ouder gelukkig ook wat wijzer geworden. Geen tattoo voor mij. (Niet alleen vanwege die naalden trouwens.) Maar nu dus deze bril. En bijpassende oorknopjes. Is het niet leuk? Is het niet een klein beetje stoer?

Het leven is dat stukje chocola

2010-07-04T12:06:00.006+02:00

De moeder van Forest Gump zei het zo mooi: "Life's a box of chocolates. You never know what you're gonna get."
Een eenvoudige, mooie vergelijking. Maar voor mij mag het nog iets simpeler.

Ik houd namelijk wel van (pure) chocola - ik ben alleen niet zo dol op bonbons, niet zonder meer tenminste. Ik wil eerst weten wat erin zit en als de vulling mij niet aanstaat, dan is de bonbon mij de calorieën niet waard. Liever geen verrassingen op dit vlak dus voor mij.

Maar zeg nooit "nooit". Dus toen ik in een winkel een plakje chocola van Fair Trade zag liggen met de tekst "Dark Chocolate with spices and orange" erop, werd ik toch nieuwsgierig. Sinaasappel en chocola vind ik een lekkere combinatie, maar chocola met kruiden? Met specerijen? En welke dan? Op de wikkel werd dit niet nader vermeld.

Soms moet je risico's nemen in het leven; ik kocht dus de chocola. Of liever, zoonlief kocht het voor mij en toen we op mijn trein wachtten, deelden we een stukje. En nog een stukje. En nog eentje. Zoiets eet je niet, zoiets proef je. Met kleine hapjes. Bij elk hapje smakten we bijna gelijktijdig met onze lippen en keken we elkaar nadenkend aan. Wat proefden we nou? Sinaasappel ja, maar verder? Iets bekends, iets aparts. Nootmuskaat? Nee… Of toch? We vonden het allebei lekker: zoet, maar ook een beetje scherp, erg apart vooral. Bijna teveel voor één persoon. Qua hoeveelheid en zeker qua smaak. Gemaakt om te delen dus. Om samen van te genieten.

En het wàs gezellig genieten, zo met z’n tweetjes. Het leven is zoet, zo met mijn zoon.

Zomerhitte

2010-07-01T14:54:00.008+02:00

Met deze temperaturen is het achterste terras van onze tuin één van de weinige plekken waar ik me lekker voel. Als er tenminste nog een beetje wind te voelen is. Heerlijk in de schaduw van de grote larix en een parasol, met een stapeltje leesvoer en een fles spa. Verder ben ik het liefst binnen in huis, desnoods in de airco-gekoelde slaapkamer. Of op Ameland, waar het altijd wel waait. Hmmm, Ameland...

Ik kan zo slecht tegen deze warmte! Het mat me af, ik voel me minstens 5 kilo zwaarder, kan me slecht concentreren en aan het eind van een (werk!)dag lijkt het alsof mijn hoofd op het punt van exploderen staat. Nee, ik overdrijf niet. Als de thermometer boven de 25 graden uitkomt kan je mij wel opvegen.

In een land zonder seizoenen zou ik niet graag willen wonen. Maar als ik het voor het zeggen had, als ik kon toveren, dan zou ik het jaar toch iets anders willen indelen. Wat te denken van één derde lente, zo'n lente met onverwacht warme dagen die als cadeautjes voelen? Zo tussen de 20 en 24 graden. Zodat je lekker buiten kan zitten tussen tere groentinten en zonder allerlei vliegend, prikkend ongedierte. Dan één derde herfst. Een mooie Indian Summer, een rustige uitloop van de zomer met van die zwoele avonden en prachtig verkleurende bomen. De overige vier maanden zou ik verdelen tussen zomer en winter. Omdat dat ontluikende groen natuurlijk eerst volop groen moet worden voordat het over kan gaan tot die herfsttinten. En omdat het ook wel eens even goed moet kunnen vriezen, en natuurlijk sneeuwen rond kerst.

Nou, heb ik dat niet even mooi bedacht! Of ben ik nou officieel door de hitte bevangen? Aan sneeuw en kerst denken terwijl het buiten ruim 30 graden is... Ik zei het al: ik kan zo slecht tegen deze warmte!

Kwijt

2010-06-24T09:01:00.004+02:00

Zelfs in de beste huwelijken, de beste relaties, komen momenten voor waarop je het allebei een beetje kwijt bent. Het ene ogenblik denk je dat je het prima voor elkaar hebt en voelt alles compleet, en dan, krap een paar dagen later, weet je niet waar je het zoeken moet.

"Hoe is het mogelijk?" vraag je jezelf af terwijl je doelloos door het huis loopt. "Hoe kan ik zoiets over het hoofd zien?" Je kruipt in de ontkenningsfase en probeert jezelf wijs te maken dat het zo erg niet is. Het komt wel weer terecht. Vast wel. Toch? Maar je weet dat als er niets gebeurt, één van jullie uiteindelijk aan het kortste eindje zal trekken. Dus blijft er weinig anders over dan toch met elkaar te praten, toch te vragen wat de ander ervan denkt.

En Peter zei: "Waar zou het dàn kunnen liggen? Volgens mij zijn wij gewoon vergéten wc-papier te kopen!"

WK blozen

2010-06-20T16:45:00.005+02:00

Vlak voor de ingang van onze bibliotheek stond een jongetje de longen uit zijn lijf te blazen. Op zo'n oranje voetbaltoeter. Heel hard en vooral heel zenuwslopend. Dat vond ook de jonge moeder die bij mij aan de balie stond. En zij had het al zo moeilijk met al die boeken die uit haar mandje kwamen: stapeltje links, stapeltje rechts, eentje in het midden, waar zijn de juiste pasjes nou weer? Tijdens al dat geredder en gezoek wierp ze steeds bozere blikken richting het lawaaimakertje en toen tot overmaat van ramp haar portemonnee uit haar handen glipte, kon ze zich niet meer beheersen en krijste ze naar buiten: "HOUD NOU IN VREDESNAAM OP MET DAT GETOETER!!!"

Het werd prompt stil. Bij de deur, maar ook om haar heen. Doodstil leek het wel. Ik kreeg het er plaatsvervangend warm van en bij haar spatte het schaamrood van haar wangen. Zo erg dat de oudere dame achter haar medelijden kreeg. "Ach, het is ook zo'n naar geluid. Ik snap die ouders niet die zoiets aan hun kind geven," vergoeilijkte zij vriendelijk.

Helaas schieten vriendelijke opmerkingen soms hun doel voorbij. In dit geval was het ver, ver naast. Want de jonge moeder keek niet dankbaar maar vermoeid op. "Het is mijn eigen kind…" zei ze en ze sjokte met al haar boeken naar de kleine vuvuzelablazer.
Toen stond er een andere lener voor mijn balie met een dieprode kleur.

Noodrem

2010-06-17T10:09:00.005+02:00

Ze wilde met de trein mee, vertelde ze toen ik vroeg waarom haar enkel ingezwachteld was. Ze was wat laat, het was druk en toen ze zich nog net op tijd in de trein wilde persen, gingen de deuren dicht. Terwijl haar ene voet nog buitenboord bengelde. En dat deed PIJN. En dat was ENG.

"Trek aan de noodrem!"
"Nee, daar is-ie niet voor!"
"Haal een conducteur!"

Er werd een conductrice gevonden. Die schoot echter spontaan in de stress. Nee, nee, nee, aan de noodrem mocht niet getrokken worden! Maar verder wist ze niks, durfde ze niks en deed ze ook niks. Ja, ze probeerde een collega te bellen. Zonder succes. Het lijdend voorwerp stond ondertussen in haar ongemakkelijke en vooral pijnlijke positie op het punt van flauwvallen. Maar het was kennelijk nog steeds geen nood genoeg voor die rem...

Pas een kwartier later, op het volgende station kon de deur opengekrikt en de voet bevrijd worden. Niet door die conductrice; die had zich huilend in de armen van een collega gestort. De enkel bleek gelukkig niet beschadigd. Het vertrouwen in het mechanisme van treindeuren en in de stressbestendigheid van het NS-personeel wel.

Dus, medepassagiers in de trein van Utrecht naar Ede, afgelopen dinsdag rond een uur of 5: toen jullie bij het instappen ergens ten hoogte van jullie middel een paar fikse duwen voelden – dat was ik oftewel een gewaarschuwd mens. Sorry! Als goedmakertje beloof ik hierbij plechtig dat als één van jullie ooit in een dergelijke situatie terecht komt, ik onmiddellijk aan die noodrem zal trekken.

Mijn werk saai?

2010-06-15T09:03:00.003+02:00

We zaten naast elkaar op de bank en kenden de jarige goed, maar elkaar niet zo. "Wat doe jij voor werk?" vroeg ze. En na mijn antwoord: "Wat leuk, een bibliotheek. Ik houd ook van lezen, maar is het niet saai zo achter de balie?" Saai? Ik verslikte me bijna in mijn wijn. En ondertussen flitsten er een paar willekeurige baliegesprekjes door mijn hoofd:

"Ik moet voor mijn vader een bruin boek met een vlag erop meenemen en de titel is iets met vrijheid." (meisje, 10 jaar, zoeken-zoeken-zoeken en vinden!)

"Is mijn abonnement niet betaald? Mevrouw! Wilt u mij dan brieven sturen die ik kan lezen? Nee, ik hoor u niet, ik kan niet meer goed horen." (vrouw, 75 jaar, toen ze nog wel goed kon horen, luisterde ze ook al niet; van Oost-Indisch doof naar Oost-Indisch blind?)

"Wat heeft u een mooie ketting om!" (lief complimentje van schattig 4-jarig meisje; ik voelde me alleen wat ongemakkelijk toen haar vader wel erg lang naar mijn borst bleef staren)

"Kind, heb je nog een gezellig boek voor ons? Er mag gerust iemand in doodgaan, hoor." (twee vriendinnen van ruim in de 80, het maakte het zoeken een stuk gemakkelijker)

"Heeft u een boek over seksuele voorlichting voor 6-jarigen? Liefst met duidelijke plaatjes; je kan per slot van rekening niet alles zelf laten zien, toch?" (je had de oma moeten zien die dit voor haar kleinkind vroeg, dan had je gesnapt waarom ik rillend naar mijn balie terug liep)

"Die luisterboeken zijn echt ideaal. Mijn ogen willen de laatste tijd niet meer zo goed en ik kan het niet uitstaan!" (bijna stampvoetende 94-jarige)

"Heeft u een wetboek of zoiets waarin staat dat mijn buren hun schutting niet in mijn tuin mogen neerzetten?" (op het filiaal heb ik geen wetboeken, maar gelukkig wel tijd om naar haar verhaal te luisteren; het had haar goed gedaan, zei ze achteraf)

"Ik heb deze keer geen boeken nodig, hoor, maar ik wilde gewoon weer eens langskomen. Het was een zware winter, ik ben zo ziek geweest dat mijn huisarts zei dat hij niks meer voor mij kon doen. Gelukkig gaat het nu wel weer en dat wilde ik even melden." (86-jarige weduwnaar met versleten longen, kwam buiten adem met zijn rollator binnenlopen; wij hadden hem al gemist en vreesden het ergste)

"Kijk, je eigen biebpas, nu besta je echt!" (moeder tegen haar jongste van krap 1 jaar; ik lees dus ik besta?)

Het was een gezellig drukke verjaardag. Opmerkingen vlogen over en weer door de kleine woonkamer heen. Er werd veel en hard gelachen. Een uitgebreid antwoord leek me niet echt op z’n plaats, dus gaf ik de korte versie:

"Saai? Nee, hoor! Integendeel!"

Ik hoop dat het de schrik was

2010-06-12T21:24:00.006+02:00

Over deze straat rijd ik bijna dagelijks. Op weg naar werk, boodschappen, koffie bij een vriendin. En meestal is het er dan net zo rustig als op deze foto. Dat plan ik namelijk zo. Want buiten beeld, aan de linkerkant staan twee basisscholen. Vlak voor en na schooltijd ziet deze straat er dus heel anders uit. Kinderen schieten dan de weg over, te voet, op skeelers, fietsend. Ze kijken vaak wel goed uit, maar kinderen en verkeer: dat is niet altijd een fijne combinatie. Dus als ik op die tijdstippen deze route kan vermijden, dan doe ik dat graag.

Helaas lukt het niet altijd. En zo kon het gebeuren dat ik laatst in deze straat, vlak om die bocht, een stevige hartverzakking kreeg. Ik had mijn auto net voorzichtig door de ergste schooldrukte heen gemanoeuvreerd toen ik een meisje van een jaar of acht aan de kant van de weg op haar fiets zag balanceren. Ze keek naar links, naar rechts en weer naar links. En ze zag mij. "Mooi zo, dat doe je goed, meissie!" dacht ik nog, maar toen stak ze toch over!

Vlak voor mijn auto!
Ik trapte het rempedaal bijna tot op het asfalt in!

Gelukkig reed ik heel langzaam en gelukkig kon ik op tijd remmen. Het kind stapte geschrokken af en keek angstig om. Niet naar mij maar naar haar moeder die achter haar aan kwam fietsen. Schreeuwend en wel. Naar mij en naar haar dochtertje. Dochterlief kreeg een mep en ik een middelvinger.
"Maar mama, jij zei zelf dat ik door moest fietsen!" krijste het meisje.
"En dan luister je opeens wel!" was het woedende antwoord.
Ik zat stil voor me uit te trillen.

Een jaar of acht.
O, man.
Ik hoop dat het de schrik was. Dat ze normaal wèl lief is. Zuiniger op haar kind vooral.
(En dat ze het later goedgemaakt heeft...)

Dream on

2010-06-10T09:20:00.003+02:00

Ik zou het bijna vergeten door de verkiezingen en de steeds oranjer wordende straten, maar het is vandaag toch wel weer mooi de 10e! En vlak voor en op de 10e van elke maand vind ik het heerlijk om zomaar weg te dromen. Dromen over wat wij zouden doen als eindelijk, ooit, die jackpot of desnoods een wat lagere, maar toch zeer behoorlijke, prijs op ons lot zou vallen.

Er kan zoveel niet met geld. Je kan geen gezondheid kopen, geen geluk. Maar je kan wel een eind komen. En stel, stel dat…. Dan moet je toch een beetje voorbereid zijn. Dromen bij wijze van voorbereiding. Hoe fijn is dat! Elke maand weer…

Had ik nou maar...

2010-06-06T20:13:00.003+02:00

Ze stonden voor mij in een kassarij. Te praten over ditjes en datjes, de boodschappen, het weer, het schoolkamp van een kind. Gewoon zo’n kassarij-kletsje. En toen, bij het afscheidnemen, zei de ene: "Nou tot ziens en blijf jezelf serieus nemen, hoor!". Het klonk zo raar, zo nergens op slaand in dat gesprek dat ik verbaasd opkeek. De andere ving mijn blik op en haalde wat gegeneerd haar schouders op. "Ach, nou ja…," mompelde de kassière van de weeromstuit troostend.

Een paar dagen later was ik op de Pasar Malam. Het was op een donderdag en het was er (dus?) rustig. We konden overal goed rondkijken en vooral veel lekkers proeven: allerlei smaken spekkoek, sambal, verschillende vruchten en ook een gerechtje van rijst met kip in Black Pepper Sauce. Dat laatste smaakte erg goed. Wat pittig, maar niet tè. Het was zo gemakkelijk en snel te maken, vertelde de kok. Kip -vis kan ook- aanbraden. De kruidenpasta uit het zakje erbij. Goed roeren. Klaar. Ik zei het nog: ik kook liever niet uit zakjes. Maar de kok bleef enthousiast uitleggen hoe simpel het was, wat je allemaal zelf kon toevoegen ("Hoeft niet, kan wel, ja.") en het was inderdaad lekker, en, ach, drie zakjes voor 2 euro. Bovendien had ik, minder onopvallend dan ik dacht, net zijn schaaltje lychees leeggegeten.

Afgelopen week maakte ik het gerecht klaar. Rijst, komkommersla en kipfilet in die Black Pepper Sauce. Kroepoek erbij. Watertje erbij. Inderdaad heel simpel en snel. Maar toen…. De eerste hap was pittiger dan ik me kon herinneren. De tweede hap was héél pittig. De derde ronduit heet. En daarna werd het alleen maar nog heter! Of het nog wel even lekker was als bij die kok konden mijn inmiddels comateuze smaakpapillen niet meer beoordelen. Mijn mond en lippen leken in brand te staan. Peter was er niet veel beter aan toe. We graaiden de kroepoek voor elkaars neus weg. Na elke steeds kleinere hap namen we een steeds grotere slok water en ik verbeelde me sisgeluiden te horen. “Sorry, ik zal dit nooit meer doen!” beloofde ik met licht verlamde tong. “Is goed”, antwoordde Peet met een mondvol komkommer.

En toen moest ik aan die mevrouw bij de supermarkt denken. Die was zo gek nog niet. Had ik mezelf nou maar serieus genomen: ik kook liever niet uit zakjes. Dan hadden we die avond veel lekkerder gegeten. En daarna geen, eh, lichamelijke ongemakjes gehad.

Anna's nier

2010-06-03T11:51:00.005+02:00

Soms is een boek zo boeiend dat ik het amper los kan laten.
Soms dringt een luisterboek, zeker als het goed voorgelezen wordt, dieper tot mij door dan een "papieren" boek.
"My sister’s keeper" (Nederlandse vertaling: "De tweede dochter") van Jodi Picoult viel in beide categorieën. Aan de ene kant had ik het boek het liefst achter elkaar uitgeluisterd en aan de andere kant moest ik soms gewoon stoppen omdat het mij af en toe even teveel werd.

De bespreking op NBD/Biblion:

De dertienjarige Anna is haar hele leven lang al donor voor haar iets oudere zusje Kate. Bij Kate werd op driejarige leeftijd acute promyeloïde leukemie geconstateerd. Haar ouders besloten toen de perfecte donor voor haar te vinden door nog een baby te nemen die aan precies de juiste genetische eisen zou voldoen. Dat werd Anna. Nu zal Anna een nier moeten afstaan aan Kate. Ze wil dit niet en stapt naar een advocaat, een rechtszaak volgt. Anna's beslissing verscheurt haar familie en kan fatale gevolgen hebben voor Kate. Boeiende en goedgeschreven psychologische roman van de Amerikaanse bestsellerauteur (1966), die haar complexe, realistische personages feilloos weet neer te zetten. Het verhaal gaat het vooral om de vraag wat moreel gezien goed is en wat mag. Wanneer ben je een goede ouder of een goede zus? Hoe kun je goed zijn voor je beide kinderen als je het leven van de een riskeert om de ander in leven te houden? Het vertelperspectief verandert per hoofdstuk (Anna, de advocaat, de moeder, de vader, Anna's/Kate's oudere broer Jesse, de gezinsvoogd etc.) zodat de lezer alle personages steeds beter leert kennen en begrijpen. Controversieel onderwerp dat met veel menselijk begrip en inzicht is uitgewerkt.

Deze recensie las ik voordat ik aan het boek begon en ik dacht het al meteen te weten: arme, arme Anna! Maar, zoals boven al staat, Jodi Picoult laat niet alleen Anna haar verhaal vertellen, je hoort ook de verhalen van de mensen om haar heen. En op het luisterboek (tenminste op de Engelstalige versie) worden die hoofdstukken door verschillende mensen voorgelezen. Met stemmen die perfect passen bij de betreffende personen. Probeer dan maar eens met slechts één persoon mee te leven! Die eerste gedachte van mij vervaagde bij elk hoofdstuk.

Want toen hoorde ik haar moeder vertellen. Over hoe blij zij en haar man waren met baby Kate, hoe bang en ongerust zij waren toen bleek dat Kate niet gezond was en zelfs snel dood zou kunnen gaan. Het enige waar zij nog mee bezig konden zijn was dat dit kind beter moest worden, dat dit kind niet mocht sterven. Niet eerder dan zij. En ik kon het me zo goed voorstellen. Arme, arme Sara. Arme, arme Brian. Dit doen ouders. Zo zijn ouders. Zij (wij) kunnen niet anders.

Maar toen hoorde ik Anna weer. En daarna ook haar broer Jesse, en Kate zelf. En ik hoorde wat voor een impact niet alleen de ziekte van Kate, maar ook het "ouders-zijn" van hun ouders op hen had. En ook dat kon ik zo goed begrijpen. En ook naar hen ging mijn hart uit.

Soms is een roman zo goed dat alles door elkaar gaat lopen. Het verhaal en eigen ervaringen. Hart en hoofd. Stel dat ooit... en stel dat toen...

Als ik met een luisterboek bezig ben, loop ik met mijn iPhone in mijn zak en kleine koptelefoonoortjes in mijn oren rond. Ondertussen doe ik dan huishoudelijke karweitjes. Nuttig en aangenaam, dat idee. Rustig in een stoel zitten luisteren lukt me niet goed; hoe boeiend het verhaal ook is, vaak dwalen mijn gedachtes dan af of val ik zelfs domweg in slaap. Bij dit boek was dat anders. Ik betrapte me erop dat ik af en toe met een natte, steeds kouder wordende, vaatdoek in mijn hand voor me uit stond te staren. Helemaal onder de indruk van Anna en haar familie. Dan ging ik toch maar zitten, verder luisterend met de tranen in mijn keel.

Zij schijnt meer van dergelijke boeken geschreven te hebben. Jodi Picoult. Ik wil die andere boeken ook (luister)lezen. Maar nu nog even niet. Eerst even op adem komen.

Regendag

2010-06-01T20:57:00.004+02:00

Na een drukke, volle week was ik wel toe aan een relax-zondag. De weersvoorspelling was duidelijk: onderuit met een boek in de tuin zou er niet bij zijn. Het werd ook inderdaad een regendag. Een heel gezellige binnenblijfdag.

Zomerse dagen in het voorjaar zijn cadeautjes. Maar soms word ik er wat onrustig van. Ik heb dan het gevoel dat ik moét genieten van het mooie weer. Fietsend of wandelend of languit in een stoel, als het maar buiten is. Omdat het ein-de-lijk kan. En natuurlijk ben ik daar ook vaak blij mee. Met dat mooie weer en dat buiten-kunnen-zijn. En ik bèn ook graag buiten. Maar soms wil ik gewoon binnen rommelen zonder het gevoel dat ik iets moois onbenut laat. Dan wil ik niet persé naar buiten hoeven. Is dat ondankbaar? Of dom?

Afgelopen zondag vond ik het in ieder geval heerlijk gezellig binnen. Lekker rommelen binnen in huis. Beetje huishouden, beetje lezen, beetje internetten, heel veel genieten. Dat kan toch niet ondankbaar zijn? Of dom?

Mooi eiland

2010-05-19T10:01:00.014+02:00

Er zijn mensen die van niets iets heel moois kunnen maken. Laten maken desnoods. En gelukkig beschikken sommigen van die mensen over genoeg geld daarvoor. En kennen zij de juiste architecten. En vinden zij ook dat anderen daarvan moeten kunnen genieten. Want het was ooit een kale rots en nu wordt het bloemeneiland genoemd.

Het enige wat jij dan hoeft te doen is langs het Lago Maggiore rijden en in Stresa op de parkeerplaats stoppen. De boten liggen klaar en de kapiteins wachten je al op. Ze leggen uit waar je een kaartje kan kopen, helpen je aan boord en varen je direct - en desnoods privé - naar dat wonderschone eiland toe.

Waar al naar je uitgekeken wordt.

En daar begin je te wandelen, te bewonderen, te genieten. Van de geuren, de kleuren, de doorkijkjes en de uitzichten.

En van die ijdele mannetjes; als je geen foto van ze neemt, komen ze achterna. Ze schudden met hun achterste zodat hun verenpracht nog prachtiger uitkomt en draaien parmantig rondjes. Mannetjes dus.

Isola Bella

De naam zegt het al.

Nagenieten

2010-05-16T16:29:00.008+02:00

Toen we vorig jaar in Locarno waren, ontdekten we op loopafstand van ons hotel een restaurant aan de oever van het Lago Maggiore: "Navegna au Lac". Die eerste avond kwamen we er druppend van de regen binnen; het hoosde namelijk. Maar, zo verzekerde de ober ons, overmorgen zou het opklaren, en hij serveerde ons prosecco van het huis. Met een amuse erbij. Een zeer gastvrije ontvangst in een gezellige en warme omgeving. Daar worden wij altijd erg blij van. Daarvan en van een goede menukaart uiteraard. Ik weet niet meer wat wij die avond gekozen hebben, maar ik weet nog wel hoe ons eten geserveerd werd: heel chic onder zilveren cloches die met een zwierig gebaar van ons bord getild werden.
Dat hadden we nog niet eerder meegemaakt; we gingen er spontaan extra netjes door eten. Lang waren we echter niet onder de indruk en al snel meenden we zelfs zeker te weten dat het restaurant maar over hooguit drie van die dingen beschikte: de obers liepen wel erg snel heen en weer als er een gezelschap van vier of meer gasten bediend moest worden. Maar de sfeer was goed en het eten meer dan prima. (Bovendien kreeg de ober gelijk: twee dagen later was het stralend weer!)

En daarom wilden we er dit jaar weer naar toe. Op de website stond echter

Hotel-Restaurant Navegna has definitely closed and will not reopen.

O jee. Wat jammer. Toen lazen we verder

This is the bad news. The good news is that the whole Navegna team has moved to Ponte Brolla (5 min. on the outskirt of Locarno, towards Valle Maggia/Centovalli) were we are opening the Ristorante T3e Terre (ex Mamma Mia) on march 27th.

"Tre Terre" in plaats van "Navegna". Een spoorbaan (buiten gebruik) in plaats van het meer. Who cares? Het nieuwe onderkomen is ook gezellig en ze zijn nog steeds erg gastvrij: “No reservation? No problem!”. Alleen die drie cloches hebben ze kennelijk niet meegenomen. Of het was er die avond te druk voor ;-)

De heerlijke scaloppine al limone die ik er at, heb ik afgelopen vrijdag nagemaakt. Hier heet het kalfsschnitzels met citroen en hoewel niet helemaal hetzelfde (nog even verder experimenteren) - het was toch ook lekker. Het was nagenieten!