Een poosje geleden bakte ik voor het eerst sinds zo'n twee jaar weer eens pannenkoeken. Het moest er maar weer eens van komen. Pannenkoeken bakken voor jezelf is niet leuk.
Voor mij betekende, betekent, pannenkoeken bakken in de eerste plaats Peter een groot, liefst onverwacht, plezier doen. Tijdens het bakken zat hij dan tegenover mij aan de bar gezellig kletsend zich te verheugen op het eten. De stroop, suiker, jam had hij dan al klaargezet. Of hij was nog onderweg naar huis en dan zag ik al voor mij hoe blij verrast hij zou kijken als hij bij thuiskomst de geur alleen al herkende.
Pannenkoeken bakken voor mijzelf vind ik nu he-le-maal niét leuk. Maar ik heb het dus wel gedaan. Ze smaakten... oké. Toch, waarmee ik ze ook belegde, het klopte niet helemaal. Het was wel lekker maar vooral anders. Ik heb gewoontegetrouw naar de fles stroop gezocht terwijl ik dat nooit op mijn pannenkoeken doe. De fles, die sinds mijn verhuizing niet eens meer in mijn keukenkast staat.
Het is bijna zoals in mijn eentje leven. Ik vind het niet, niét leuk. Het klopt niet, het is zo incompleet. Onnatuurlijk bijna.
Er zijn mensen die mij proberen te troosten door de voordelen van het alleen-zijn op te noemen. Niets hoeven te overleggen, niet gestoord worden, alle tijd nemen die je wilt. Dat soort dingen. Ik zet bewust geen aanhalingstekens om het woordje troosten omdat ik weet hoe goed het bedoeld is maar die mensen kunnen de plank niet misser slaan.
Natuurlijk ging ik vroeger er weleens alleen, zonder Peter dus, op uit. En daar kon ik dan ook wel van genieten. Net als van een dagje, een paar uur, in mijn eentje in huis rommelen.
Maar dan verheugde ik me er ook altijd op om weer bij hem thuis te komen of om zijn sleutel in het slot te horen.
Ik weet ook wel hoe fijn alleen-tijd kan zijn. Maar dan wel met samen-tijd daarna. Samen met mijn Peetje.
Deze alleen-tijd is heel erg niét leuk. Op nog te veel dagen zelfs vreselijk.
Nooit meer samen plannen maken, nooit meer vertellen hoe mijn dag was, luisteren naar zijn verhalen, nooit meer zijn sleutel in het slot.
De kop thee of het glaasje wijn als ik moe van een uitje thuiskom moet ik nu zelf inschenken. Als ik op de bank tv kijk of een boek lees, is er geen arm om mij heen en kan ik niet tegen zijn warme lijf aanleunen.
Maar ik schenk wél dat kopje thee, dat glas wijn, voor mijzelf in en ik ga er wél op uit, maak leuke afspraken waar ik me ook op kan verheugen. Op de bank kruip ik tegen kussens aan.
Ik moet en wil maken wat er van te maken is en er zijn steeds meer dagen waarop me dat best goed lukt. Goed genoeg tenminste. Zo goed als goed nu nog kan zijn.
Ik zal steeds meer wennen om zo alleen te zijn. Of, juister gezegd, ik zal er steeds beter mee om kunnen gaan. Echt wennen zal het nooit. En de "voordelen" van het alleen-zijn zal ik nooit zien maar ik zal mijn best blijven doen om te "genieten". (En hier staan dan wel bewust aanhalingstekens bij.)
En ik zal ook wat vaker pannenkoeken bakken.





