Vandaag woon ik precies een jaar in dit appartement.
Een jaar. Alweer. Pas.
Vandaag een jaar geleden zat ik aan het eind van de verhuisdag met een glas wijn uitgeput op onze tuinbank op het terras. Het besef dat er maar één glas voor mij op tafel stond en dat ik degene was die het had ingeschonken was zo zwaar. De neiging om naar links te kijken, de kant waar mijn Peet altijd zat, was onbedwingbaar. Minstens zo onbedwingbaar als de behoefte om met hem de dag door te nemen.
"Wat hebben ze allemaal geholpen, hè!" had ik willen zeggen. "En wat hebben we geboft met het weer. Zelfs de nieuwe kasten zijn al in elkaar gezet en... en.... Het is toch onvoorstelbaar dat dat hele huis nu leeg is en dat we nu..."
Ik kon het niet meer zeggen. Niet meer op die manier dat er van links van mij een reactie kwam. Ik kon de woorden alleen maar huilen.
Een jaar alweer, pas.
De verhouding ons-mijn is in dat jaar behoorlijk uit balans geraakt. Van ons huis naar mijn appartement. Ik heb nog wel onze bank, onze salontafel en ons tv-meubel met onze tv, maar ze staan in mijn woonkamer. Onze eetstoelen staan bij mijn eettafel. Ons serviesgoed staat in mijn keuken, onze wasmachine en droger in mijn badkamer. Het bed waarin ik slaap heeft Peet nooit gezien. Net zomin als mijn gordijnen, mijn kleed, mijn lampen. Op mijn (mijn) terras staan wel een paar planten die we ooit samen gekocht hebben. Ooit.
Het zijn misschien kleine dingen in de ogen van een ander maar voor mij zijn ze groot. Groot en mooi en moeilijk, want zo confronterend.
Ik had laatst een nieuw woord bedacht: mooilijk. Een samenvoeging van mooi en moeilijk. Er zijn voor mij zoveel dingen, momenten, zoveel dagen mooilijk. Vanwege het mooie ga ik ze niet uit de weg, wil ik ze niet uit de weg gaan. Vanwege het moeilijke moet ik ze wel doseren om niet kopje onder te gaan.
Niet te veel achter elkaar. Niet in een week èn dat ene favoriete gerecht klaarmaken èn een route fietsen waar hij ook zo van kon genieten. Wel in mijn eentje naar de bios maar de gedachte aan het samen praten over de film stevig parkeren. Wel alleen op een stadsuitje gaan maar heel simpel bij de Hema koffiedrinken en niet een leuk "nieuw" zaakje daarvoor uitkiezen zoals we dan altijd deden.
Het blijft zoeken naar een balans omdat ik overeind wil blijven en omdat ik al die mooie herinneringen wil bewaren.
Ik praat tegenwoordig heel veel in mijzelf. Peet was een in zichzelf prater, een hardop denker. Ik niet, nu is dat anders. Nu praat ik in mijn eentje. Soms hardop, soms zachtjes, vaak alleen in mijn hoofd. En dan praat ik tegen Peter. Omdat we zo lang bij elkaar zijn geweest en elkaar door en door kenden, weet ik wat zijn reactie zou zijn geweest. En dan hoor ik zijn stem en voel ik hem dicht bij mij. Ook dat is het mooilijke.
Een jaar alweer, pas.
Straks zal ik weer op mijn terras zitten. En ik zal er weer een glas wijn bij nemen en ik zal me weer pijnlijk realiseren dat dat glas niet door Peet neergezet is. De neiging om naar links te kijken zal nooit verdwijnen maar is inmiddels wel iets verminderd. De behoefte om met hem de dag door te nemen niet.
"Een jaar, Peetje..." zal ik zeggen. "Een jaar, alweer, pas... Onvoorstelbaar."
Onvoorstelbaar, ja.
Nog steeds onvoorstelbaar.
En moeilijk.
