Spijt?

Heb je ergens spijt van? Spijt van iets wat je gedaan of juist niét gedaan hebt? 

 

Ik heb het nu niet over de aankoop van dat ene kledingstuk dat een paar dagen na aanschaf (je hebt het nog niet eens gedragen) met forse korting in de winkel ligt. 

Ik heb het ook niet over de keuken die je na dat uitgebreide etentje niet opgeruimd hebt waardoor je de volgende ochtend katterig en wel met een puinzooi zit. 

 

Ik bedoel iets serieuzers, iets dat meer gevolgen heeft gehad. 

Zoals de spijt na het afslaan van dat ene unieke aanbod of die uitdagende baan omdat je koos voor “zekerheid”, terwijl nu…. 

Spijt dat je niet meer aandacht aan die ander, jullie relatie, je gezin hebt besteed, dan was het misschien nu… 

Spijt dat je zo nonchalant met je studie, je gezondheid, je geld bent omgegaan waardoor nu… 

 

Het gaat om die puntjes. Die puntjes achter “nu”. Zijn er dingen in je leven waarvan je denkt dat als je dat anders had gedaan, je nu een ander leven, een béter leven misschien zelfs, zou hebben?  

Ik hoop het niet. En als het toch zo zou zijn, dan hoop ik dat het je niet te vaak en niet te lang bezighoudt. Dat het niet aan je vreet.

 

Nora had een hele lijst van verkeerde keuzes. Van haar relatie die zij een paar dagen voor de bruiloft had verbroken tot de sportcarrière die zij zomaar aan de wilgen had gehangen. Van haar broer die zij in de steek had gelaten tot de kat waar zij niet goed genoeg voor had gezorgd. En zo’n beetje alles daar tussenin. 

 

Die lijst was zo lang dat zij geen andere uitweg zag dan met het leven, haar, in haar ogen, nutteloze, waardeloze leven, te kappen. Maar het universum, een hogere macht zo je wilt, gaf haar een tweede kans. Nora kreeg de gelegenheid om de beslissingen waar zij zo'n spijt van had terug te draaien en om zo te ervaren hoe anders haar leven er dan uit had gezien. 

 

En “dus” was ze opeens toch getrouwd en runde ze samen met haar man de door hem gedroomde pub. 

En “dus” werd ze achtereenvolgens toch die zwemkampioen, die wetenschapper. En “dus” speelde ze toch in de rockband waar haar broer deel van uitmaakte, hield ze zich aan de afspraak met haar vriendin om een jaar in het buitenland te wonen. 

En “dus” leefde de pas geadopteerde kat nog.

Of? 

Nee, ondanks haar goede, haar “betere” zorgen ging haar kat toch dood. Maar niet door haar schuld; het beestje bleek al langer ziek te zijn. 

Helaas, na de bruiloft werd duidelijk dat de pub niet háár droom was en waren noch zij noch haar man gelukkig in dat huwelijk.

Ook haar andere teruggedraaide beslissingen bleken gevolgen te hebben die helemaal niet beter waren. Niet voor haar maar ook niet voor de mensen om haar heen.

 

Na al die inkijkjes in de levens die zij had kunnen hebben als ze het ooit anders had aangepakt, besefte Nora dat het leven waarin zij zich zo depressief en nutteloos voelde zo slecht niet was. Zij besefte dat zij nog steeds keuzes kon maken. Keuzes die, na al haar ervaringen, na alles wat ze nu geleerd had, beter konden zijn.  

“Leven is de enige manier om iets te leren.” 

Er is niks mis met spijt hebben. Als het je maar niet afhoudt van het nú, van het leven dat je nú leidt. En als dit leven nú niet is waar je blij mee bent, besef dan dat je altijd kunt kiezen. Kiezen om een andere kant op te gaan of kiezen om het beste van je huidige situatie te maken.

Keuzes zijn niet altijd grote gebaren, soms zijn het ook kleine stapjes.  

 

Iemand vroeg mij of ik geen spijt heb dat ik niet doorgegaan ben op het vwo. Ik had dan immers kunnen studeren en dan had ik een goede (als in: goedbetaalde) baan gehad en dan had ik een mooier huis gehad, meer van de wereld kunnen zien, enzovoort, enzovoort. 

Uit de grond van mijn hart kon ik antwoorden dat ik heel, heel blij ben met de “keus” die ik indertijd heb gemaakt. Als het anders was gegaan, hadden Peter en ik elkaar misschien niet gevonden. Dan hadden wij dit gezin niet gehad. Dan had ik niet de vrienden die ik nu heb. 

Ik heb “keus” hierboven tussen aanhalingstekens gezet. Zo weloverwogen was het namelijk niet. Ik had het in de drie atheneum zo gezellig dat de kans dat ik zou blijven zitten groot was. Mijn ouders wilden mij stimuleren door mij een brommer te beloven als ik toch over zou gaan. Toen bleek dat ik met de weinige punten die ik had wel naar vier havo kon, was het voor mij heel logisch om daarvoor te “kiezen” en zo toch die brommer binnen te slepen. (Ik: “Over is over, jullie hebben er niet atheneum bij gezegd.” - Mijn ouders: “.....”) 

Het was een kortzichtige, puberale keus maar wat heeft-ie goed uitgepakt ;) 

“Onderschat nooit het grote belang van kleine dingen.” 

Spoiler: Nora is blijven leven. Zij leeft alleen niet in onze wereld maar in dat, in meer dan één opzicht, fantastische boek “Middernachtbibliotheek”, van Matt Haig. De twee citaten in dit stukje komen daaruit. 

Het jaar is nog maar net half om maar ik durf nu al te zeggen dat het mijn favoriete boek van 2021 is. 

 

 

 

Alsjeblieft, een dankjewel

Beste mevrouw die voor mij stond in de rij bij de Action, Dankzij uw tip om een nat keukenpapiertje bij de snijplank te leggen als je uien moet snijden, kan ik dat tegenwoordig zonder pijnlijk tranende ogen doen. Sorry, dat ik zomaar uw gesprek met uw vriendin/zus/kennis afgeluisterd heb, maar ook als ik niet achter u maar vier plekken verderop had gestaan, dan had ik het nog gehoord. Ook wat u vindt van uw schoonmoeder trouwens. Is het echt zo’n vreselijk mens? 

Hoe dan ook, bedankt voor uw tip! Ik ben er echt heel blij mee.

 

Bedankt buienradar dat jullie consequent niet zo accuraat zijn en mij dat maar al te goed hebben laten merken. Toen ik laatst ging wandelen en jullie app mij verzekerde dat het echt niet zou gaan regenen, nam ik vanwege eerdere ervaringen toch een paraplu mee. Aanvankelijk voelde ik me wat voor gek lopen maar daarna liep ik fijn droog. 

(Jullie zouden natuurlijk gewoon je werk goed kunnen doen maar, ach, dat zijn weer andere verwachtingen...)

Bedankt goedkope paraplu. Ik kocht je indertijd meer vanwege je witte stipjes op een zwarte achtergrond (ik ben dol op stippen en stipjes!) dan vanwege je prijs. Maar jij laat (zoals onlangs nog, zie bedankje hierboven) zien dat goedkoop geen duurkoop hoeft te zijn. Tenzij het ook nog hard waait. Of gewoon waait. Nou ja, je klapt in ieder geval niet op ongemakkelijke momenten open. Dus: dankjewel!

 

Thank you so much, generaal van de United States Air Force, voor uw lieve berichtje op mijn FB-pagina. Wie zou er niet blij worden als zij een “angel” en “such a gorgeous lady” wordt genoemd? Ik sla uw aanbod om met u te talk’en en friends te become’n toch af. Ik heb namelijk al jaren meer dan genoeg “pleasure” met Peter. 

Dankuwel meneer met dat witte hondje voor de plezierige noot tijdens mijn hardlooprondjes. Wij komen elkaar geregeld op zondagochtenden tegen en dan heeft u altijd wel een speciale opmerking. “Ze hebben hem al!” vind ik niet zo’n sterke, weinig origineel ook. "Zie haar weer rennen, die uitsloofmevrouw." (tegen uw hond) was hoewel niet zo netjes toch wel raak maar “Kom, kom, rustig aan!” klonk ronduit vriendelijk en om “Hee, het is nog steeds niet verplicht, hoor!” moest ik een uurtje later nog grinniken. Ik ben elke keer weer benieuwd wat u nu weer uit uw mouw schudt.

Dankjulliewel leden van de FB-groep EenBoekPerWeek, 

Ik ben heel blij met de vele boekentips. Natuurlijk ligt niet alles wat er in die groep gedeeld wordt in mijn straatje maar dankzij jullie hoef ik me voorlopig niet af te vragen wat ik nu weer moet lezen. 

Eén boek per week oftewel 52 boeken in een jaar haal ik overigens met gemak en heel veel plezier. 

Thanks vlogger wiens naam ik vergeten ben voor het delen van het recept voor die heerlijke espresso-martini! Zo fijn ook dat ik "toevallig" nog wat wodka en koffielikeur in de kast had staan. Ik kende de cocktail niet maar ben inmiddels groot fan. Heel veel drank! Eh, dank.

(Misschien had ik dit berichtje moeten tikken voordat ik weer een glaasje mixte, dan had ik waarschijnlijk, of toch ook niet, je naam nog geweten.) 

 

En last but not least:

Hartelijk dank, buschauffeur die mij laatst bij een rotonde in plaats van bij een officiële halte liet uitstappen. Wat een aparte ervaring was dat!

U zei al tegen mij en andere belanghebbenden dat u geen straatnamen kende en “alleen maar” bij de haltes zou stoppen die op het bord staan maar daar leek u zelf niet mee te zitten. Vervolgens werd het al snel duidelijk dat het niet alleen de eerste keer was dat u die route reed maar ook dat het de eerste keer voor u was in dat type bus. Of misschien überhaupt in een stadsbus?

Uw vraag aan uw collega (“Hee, branden mijn lichten?”) was een duidelijke aanwijzing. Evenals de manier waarop u die ene, zelfs bij voetgangers zo beruchte, verkeersdrempel nam. (Nee, ik was niet die persoon die dat lelijke woord gebruikte; ik zei alleen zachtjes "auw".) 

De definitieve bevestiging kwam toen u ijverig door bleef rijden nadat ik op het knopje had gedrukt. Ach, iedereen maakt weleens een vergissing op een eerste werkdag en er branden ook zoveel lichtjes op uw dashboard. Gelukkig hoorde u mij roepen en trapte u toch op de rem.  

Nogmaals hartelijk dank dat ik hierdoor niet een extra halte (of meer) hoefde mee te rijden. O, en, maar dan namens de automobilist achter u: hartelijk dank dat u na die plotselinge stop bij nader inzien besloot om toch maar niet achteruit terug te rijden. 

(Zo, wat kan een mens benauwd kijken!)

Iedereen hierboven genoemd: heel hartelijk dank en ga vooral zo (ongeveer zo) door!

 

 

 

TooGoodToGo

Een bak gemengde druiven, 

een schaaltje met zes appels, 

twee kilo uien, 

een pond asperges, 

een bakje kastanjechampignons 

en bijna anderhalve kilo aardappelen.  

 

Geen enkel schimmelplekje op de druiven, niet één appel met een beurse plek, geen uitloper tussen de piepers, slechts één ui die wat zacht aanvoelde maar de rest van de groenten nog prima te gebruiken en toch kon dit alles niet meer verkocht worden omdat volgens het stempeltje op de verpakking de uiterste verkoopdatum bijna verstreken was. Kostelijk eten, alleen nog maar goed voor de afvalcontainer. 

 

Jammer, erg zonde maar toch de “gewone gang van zaken”? 

Nee, gelukkig niet! Niet als het aan de app TooGoodToGo ligt! 

Gelukkig zijn er veel supermarkten, bakkers, restaurants en meer van dat soort bedrijven die zich bij TooGoodToGo aangesloten hebben om voedselverspilling tegen te gaan. Wanneer zij aan het eind van de dag, soms zelfs halverwege de dag al, zien dat er eten overblijft, melden zij dit op de app. Als klant kan je zien dat er een “Magic Box” vanaf een bepaald tijdstip voor een zeer voordelig bedrag bij hen op te halen is. Dan is het een kwestie van snel reserveren, via de app afrekenen en je tijdens het aangegeven tijdsblok bij de betreffende zaak te melden. Wat er in de doos zit is een verrassing (vandaar de naam Magic Box), het is maar net wat er overgebleven is, maar het is minstens het dubbele, niet zelden het driedubbele waard van wat je ervoor betaald hebt. 

Al het fruit en de groente hierboven opgesomd, kreeg ik voor het luttele bedrag van € 2,99 bij de Lidl mee. We hebben er heerlijk van gegeten. En zeker niet alleen diezelfde dag. 

 

Nog een paar voorbeelden van waar je mee verrast kan worden: 

De box van de Hema kost € 5,-- en daar kunnen zomaar acht tompoezen, een slagroomtaart en een paar Bossche bollen in zitten. Of vier pakjes vleeswaren, een rookworst, twee doosjes met elk vier eieren en drie gebakjes. 

Voor € 4,99 vulde de Jumbo een keer een doos met een pond geschrapte worteltjes, een zak opbakaardappeltjes, een pakje hamburgers, een pak melk, een schaaltje paté, een bakje verse champignonsaus en biefstuk. 

Bij een banketbakker, niet bij mij in de buurt maar in een plaatsje verderop, kreeg iemand ook voor € 4,99 een slagroomschnitt, zes bruine bollen, twee croissantjes en een pompoenbroodje. 

 

Dat is misschien wel het enige nadeel van de app: als er in jouw woonplaats (nog) niet veel ondernemers meedoen, is het aanbod minder groot dan wanneer je in een stad woont waar meer supermarkten zijn en waar bijvoorbeeld ook restaurants en hotels zich bij TGTG aangesloten hebben.  

Een ander “nadeel”, maar dan wel tussen vette aanhalingstekens aangezien het alleen een nadeel voor klanten is, is dat je snel moet zijn met het reserveren van een pakket. De groente- en fruitboxen van de Lidl zijn bijvoorbeeld erg gewild en dus heel snel uitverkocht.  

 

Voor de rest is het alleen maar een win-winsituatie.  

Voedsel wordt niet meer weggegooid enkel en alleen vanwege een bijna verstreken datum of omdat er toch wat te veel brood gebakken is of omdat de slagroomtoefjes op de taart wat geplet zijn. 

Klanten die minder kieskeurig zijn, hun steentje tegen voedselverspilling willen bijdragen, zich graag laten verrassen en/of op hun portemonnee willen/moeten letten kunnen zo zeer voordelig aan hun ontbijt/lunch/avondeten/snack komen. 

 

Met deze lofzang op TooGoodToGo hoop ik jou (mocht je het niet allang kennen tenminste) ook te inspireren om van deze app gebruik te maken. Toen ik hier laatst een vriendin over vertelde, was zij meteen zo enthousiast dat zij zich meteen aanmeldde en een paar dagen later mij het ene na het andere berichtje stuurde met foto’s en opsommingen van wat voor lekkers zij allemaal heeft kunnen “redden”. 

Dat brengt mij op toch een waarschuwing die ik moet geven: op een wat aparte manier kan het bijna verslavend worden. Ik heb namelijk, dankzij haar, gemerkt dat ik niet de enige ben die meerdere keren per dag zit te loeren of die ene bakker, die ene supermarkt (Lidl!) of (o!) die viswinkel een Magic Box beschikbaar heeft gesteld. 

 

 

Koffieochtend

“Hee! Hoi, hoe is het?   

  

O, ik kom net van een koffieochtend. Dat kan nu eindelijk weer eens. 

 

Ja, natuurlijk met een kleiner groepje en met aanmelden en zo. Ik had er zó’n zin maar het viel me erg tegen. 

  

Ach, die mensen, helemaal niet gezellig en ook niet leuk! Ze zaten daar maar wat stilletjes en je kent mij, daar kan ik niet zo tegen. Dus, ik dacht, ik vertel over mijn buurman... 

   

Die van twee deuren verderop. Ach, je weet wel, die vre-se-lij-ke kerel! Met al die rotzooi in z'n tuin.  

   

Nee, nee, dat is geen kwaadspreken; die koffiemensen kennen hem toch niet.   

  

Nee, luister nou!   

Ik vertel alleen maar over dat hij zijn fiets altijd zo slordig neerzet. Dat er laatst zelfs een agent bij hem aan de deur was.   

  

Nee, ik weet niet waarom dat was.  

  

Maar goed, ik vertellen, maar denk je dat die mensen reageren? Niet eens!  

  

Nee echt! Een beetje raar knikken, meer niet.   

  

Maar ik ging gewoon door. Dat die van de zomer over zijn eigen stoep gestruikeld was en languit in de tuin lag. Stomdronken natuurlijk! Waarom zou je anders struikelen?  

  

Ja hoor eens, dat ze hem niet kennen maakt toch niet uit? Ze konden toch wel reageren? Ik zit er mee, hoor, met zo'n iemand in de straat.

Maar ze zaten daar maar wat dommig te kijken en ze zeiden echt let-ter-lijk niks terug! Snap je zulke mensen nou?   

  

Nee, niks 'ach'! Een beetje met mij meeleven is toch niet zoveel gevraagd?  

  

Toen begon ik over dat hij zo’n neusoperatie had laten doen. Géén idee waarom!

En dan niet één keer, nee, wel twéé keer!

En toen, toen pas reageerde zij, die vrouw.

Maar wat denk je dat ze zei?

Nou? 

  

‘Tja, als het nou de eerste keer niet goed gedaan was?’ zei zij…   

  

Maar daar gíng het toch niet om?!

Ik wilde dat net zeggen toen die man van haar ook eindelijk zijn mond opentrok. Echt, je gelóóft het niet!   

  

‘En als hij toch het bonnetje nog had.’   

  

Het bónnetje! Die mensen snappen er toch helemaal niks van! Eerst niks zeggen en dan zoiets en ook nog hard lachen. Snap je die lui nou? Die sporen echt niet!

 

Vind jij dat grappig?! Nou, ik niet! 

Ik ga er voorlopig niet meer naar toe. 

 

Bij wie ik nu een bakkie ga doen? Nou...

Bij mijn buurman?

Bij dié buurman?!

Ben jij niet wijs of zo?

Ach, méns! Je moet echt wat aan die humor van jou doen!" 

  

 

 

Vakantiegevoel?

“Wat is het eerste wat je straks gaat doen?” 

 

Het was met afstand dé nummer 1-vraag tijdens de laatste dagen voor mijn afscheid.  

Bij een nummer 1-vraag hoort een duidelijk en ferm antwoord, die indruk gaven de stellers tenminste, maar ik kon niets bedenken. Of ik het echt niet wist, vroegen ze verbaasd en daarna werd er het een en ander geopperd: 

 

“Heel lang uitslapen?” 

Mwah, niet origineel en ook niet juist; mijn werkdagen begonnen, “met dank aan” corona en de bijbehorende beperkingen, niet zo vroeg dat ik mijn wekker ervoor hoefde te zetten. 

 

“Je bedrijfskleding verbranden?” 

Zou ook niet kloppen; die had ik voor mijn laatste werkdag al ingeleverd. (En verbranden is zo slecht voor het milieu.) 

 

“Dronken worden?” 

Nee, dank je. Ik weet hoe een kater voelt. 

 

“Alle biebboeken die je in huis hebt inleveren?” 

Dat was een grapje. 

 

“Meteen het vliegtuig in naar Ver-weg?” 

Uh, iets met corona, met wat met prepensioen gaan kost en vooral: met mijn grote behoefte aan even niks hoeven doen. Dus ook hier: Nee, dank je. 

 

Uiteindelijk heb ik maar iets bedacht rond onze tuin.  

Daar moesten in verband met een nieuwe tuinafscheiding een paar plantenbakken/borders vervangen worden, er was het een en ander opnieuw te planten en te beitsen… Daar zou kortom nog veel leuks te doen zijn. 

Dus na wat vaag gemompel van “Eh… Lezen? Sporten? De tijd nemen voor dingen?” werd het: “In de tuin aan de slag”. 

Al met al geen ferm antwoord maar tenminste wel een die geaccepteerd werd. En die klopte. Al was het maar bij het beeld van een pensionada ;) 

 

Nu ben ik drie weken met prepensioen (en is de tuin op wat beitsen na “af”) en sinds zeker twee weken is vraag nummer 1: “Voelt het als vakantie?”. 

Hierop heb ik wél een duidelijk en ferm antwoord:

 

“O, nee. Véél beter!” 

 

Tenzij… 

 

Tenzij het om een vakantie gaat waarvoor je geen grotere andere maat badpak hoeft te kopen, geen (altijd te krappe) koffer hoeft te pakken en geen lijst met instructies hoeft achter te laten over kliko’s, planten en/of huisdieren. (Een lijst die je vervolgens tóch vergeet klaar te leggen…) 

Een vakantie waarbij je, zonder te verdwalen, zonder lange autoreis of turbulente vlucht, al dan niet met zeurende medepassagiers, meteen (onmogelijk maar een mens mag blijven hopen) op de plek van je bestemming aankomt. En dan niet midden in de nacht maar op een prettig tijdstip. Zonder dat je toch de oplader van je telefoon, het sleuteltje van je koffer of je bankpas blijkt te zijn vergeten. 

O, en dat het weer er precies goed is, de bedden nog beter dan thuis en niemand met veel lawaai het gras maait als je net onderuitgezakt aan je boek of dutje wil beginnen. 

Een vakantie waarbij je ook, zelfs, na drie weken niet aan een terugreis hoeft te denken. 

 

Als zó’n vakantie bedoeld wordt, ja, dan voelt dit net als vakantie. 

 

En dan nog wat beter.