Dringend verzoek

Aan alle piloten en hun co-piloten, luchtverkeersleiders, weer- en andere goden, beschermheiligen, stewards en stewardessen, en iedereen met ook maar een klein beetje meer invloed op het vliegen tussen Seoel en Amsterdam dan wij.

Mede namens Peter een heel dringend verzoek aan jullie allemaal:

Willen jullie vandaag heel, heel erg extra jullie allerbeste best doen, supergeconcentreerd zijn en nog niet in de relaxte vrijdag-bijna-weekend-modus schieten?

Alsjeblieft...

Het dierbaarste en liefste wat wij hebben zit vandaag namelijk in een van die vele, vele kleine gele vliegtuigjes. (Die gele puntjes zijn vliegtuigen, ja! Inderdaad...)

*diepe zucht*

Vacature

“In Hetzelfde Schuitje” is een recent opgerichte en zeer sterk groeiende stichting. De leden zijn vrouwen met diverse en (te)veel zorgen en verantwoordelijkheden op het gebied van gezin, familie, werk (betaald en/of onbetaald), huishouding en -dieren. De stichting heeft zich ten doel gesteld haar leden een luisterend oor te bieden, van peptalk te voorzien en bovenal praktische hulp te bieden.

Vanwege de groei en verdere optimalisatie van onze stichting, in combinatie met de enorme ambities zoeken wij met spoed een fulltime (168 uur)

lieve petemoei

De functie-eisen:

- Je voelt je thuis in een informele hectische omgeving en bent stressbestendig
- Je kan snel dáár verschijnen waar je nodig bent
- Je bent energiek, enthousiast en moederlijk
- Je kan extra tijd in een dag stoppen, cocktails mixen en schuldgevoelens laten verdwijnen
- Je gaat flexibel om met tijden als “middernacht” en “honderd jaar”
- Je maakt geen gebruik van onderaannemers als prinsen en kikkers
- Je beschikt over een slaapzandstrooi-diploma of bent bereid deze te behalen

Wij bieden een leuke baan waarin je jezelf kunt ontwikkelen met veel ruimte voor eigen initiatief en oneindige doorgroeimogelijkheden. Het salaris bestaat uit eeuwige dank en uiteraard een dertiende maand.

Ben jij de lieve petemoei die onze stichting zo heel erg nodig heeft? Mail dan snel je reactie met CV naar wanhopig@inhetzelfdeschuitje.nl

Een boek over liefde

Ditmaal kwam haar leestip via de post. In een envelop met een postzegel (“Krijg je ook nog ’s gewone post.”). Ik ben van haar veel gewend maar dat ze mij een thriller aanraadde, daar keek ik wel even van op.

"Later" van Rosamund Lupton:

Op een prachtige, warme zomerdag wordt de blauwe lucht bevuild door de zwarte rook van een school die in brand staat. Grace, een van de moeders die zich ernaartoe hebben gehaast, beseft dat haar dochter Jenny zich nog in het gebouw bevindt. En Grace doet wat elke moeder zou doen: ze rent naar binnen om haar kind te redden. Ze weet Jenny te bereiken, maar door de intense hitte en dikke rook raken ze beiden zwaar gewond en belanden in het ziekenhuis, waar ze moeten vechten voor hun leven. Het echte gevecht begint echter pas later, wanneer blijkt dat de brand is aangestoken. De pyromaan loopt nog vrij rond en lijkt erop uit te zijn Grace en haar gezin te vernietigen... (Boekmeter)

Een spannend boek, een gewoon spannend boek, zo leek het op het eerste gezicht. Maar toen kwam het: het verhaal wordt verteld door Grace. Grace, die in een coma ligt, die uit haar lichaam kan stappen en “dus” rond kan lopen, en die daarbij vergezeld wordt door ook-uit-haar-lichaam-gestapte Jenny. Beiden zijn onzichtbaar en kunnen geen contact leggen met de mensen om hen heen. (Ja, ik snap de eventueel opgetrokken wenkbrauwen op dit punt maar blijf er alsjeblieft nog even bij, het wordt echt de moeite meer dan waard!)

Want is het een wat òngewoon en spannend boek? Een met een paranormale twist? Ja, ook, maar vooral een boek over een vrouw die letterlijk en figuurlijk tegen alles in voor haar gezin wil blijven zorgen, haar gezin wil blijven beschermen. Een vrouw die aanvankelijk denkt dat zij de enige is die dat kan doen, die dat het bèste kan doen, beter zelfs dan haar man, en die langzaam maar zeker durft in te zien dat dat (gelukkig) niet zo is. Het boek gaat ook over loslaten. Het loslaten van vastgeroeste ideeën en het loslaten van steeds onafhankelijker wordende kinderen. En over afscheid nemen.

Moet je geloven dat er bovennatuurlijke, zesde zintuigelijke zaken bestaan om "Later" te kunnen lezen? Ik vind van niet. Ik kon al heel snel meegaan in de vorm waarin de schrijfster het geheel had gegoten. Wie anders had het verhaal zo duidelijk, zo aangrijpend kunnen vertellen als Grace zelf?  En aan wie had zij het beter kunnen vertellen dan aan haar man? Vooral dat laatste was voor mij het meest logische; dat ze alles wat ze ontdekte, dacht, voelde, betreurde en hoopte met haar man deelde. Met wie anders?

Het boek gaat over liefde. En ik weet zeker dat ik het nog een keer zal lezen.

Cadeau

 

“Ik heb mezelf vanmiddag een mooi cadeau gegeven,” vertelde ik Peter terwijl ik aan het koken was en hij tegenover mij aan de eetbar zat. Maar toen ging de deurbel, daarna was het eten klaar, moest er wat te drinken ingeschonken worden en ging de telefoon tijdens de eerste hap.

“O ja, over dat cadeau...”
“Ja?”
“Ik heb mezelf een loop van bijna tien kilometer cadeau gedaan!”
“..... O....kéé...” Ondanks dat hij weet hoe graag ik hardloop en hoeveel energie en lol ik ervan krijg, had hij dit niet zien aankomen.

Ik meende het uit de grond van mijn hart; het was echt een Cadeau. Met een hoofdletter bij wijze van strik. De laatste dagen waren zó druk, voor mijn hoofd nog meer dan voor mijn agenda, dat een stressgevoel om een hoekje leek te kijken. Maar gelukkig weet ik sinds een jaartje wat dan goed voor mij is. Het was prima weer, ik had de belangrijkste klussen al gedaan en de tijd tot aan het eten was voor mij. Dus...

Het was zo heerlijk in het bos. Rustig. Zonlicht door de bomen. Zoveel tinten groen. Af en toe een wielrenner. Vogelgeluiden en een eekhoorntje dat over mijn pad schoot. Halverwege een ijskar met genietende mensen en een vriendelijke zwaai. Mijn benen werden zwaar maar mijn hoofd op een fijne manier licht. Ik hoefde niet meer te glimlachen naar mij tegemoetkomende fietsers, na anderhalve kilometer krulden mijn mondhoeken al vanzelf omhoog. Ik liep op een comfortabel rustig tempo en als het even niet meer ging, gunde ik me een wandelmoment. Iets meer dan acht kilometer had ik tot dusver namelijk nog nooit gelopen. Het was bijkomen en genieten. Met elk zweetdruppeltje leek een stukje stress weg te sijpelen. Hoe moeier ik werd, hoe meer rechtop ik leek te gaan. O, het was zo heel erg heerlijk.

“Aan wat voor een cadeau dacht je eigenlijk, toen ik dat gisteren zei?” vroeg ik vanochtend.
Peter lachte: “Iets van laarsjes of schoenen... Of een jurk of zo... Zoiets!”
“En daar werd je niet benauwd van?” (Een paar dagen eerder hadden we net weer zo’n budgetoverlegje gehad waarbij de woorden “zuinig”, “saldo”, “positief” en “eindelijk” waren gevallen.)
“Nee!” antwoordde hij heel lief en heel beslist. “Dit is een moeilijke tijd voor jou en dan verdien je wel wat leuks!”

Aaaahh!
*smelt*

(Laat ik nou morgen een afspraak in het dorp hebben. Dus...)

Wereld

Er ligt een heel gebied tussen vermoeden, het diep verstopt wel weten, en er steeds minder goed omheen kunnen. Tussen “ach, wat wil je ook op die leeftijd?” en “ze gaat nu toch wel èrg, en erg snèl ook, achteruit...”

Er ligt een groot gebied tussen het hierover praten met elkaar en met specialisten. En een zo mogelijk nóg groter tussen dit alles en de niet meer te vermijden diagnose.

Maar oh!

O, deze wéreld sinds die diagnose! Deze o zo nare, grote wereld...


Van Alzheimer.