Budgettip

Sinds... wat zou het zijn? Een jaar of twee? Ja, zoiets ongeveer. Sinds een jaar of twee dus ongeveer is het winkelen zo goed als uit mijn systeem gegleden. Nu was ik al niet zo’n fanatieke shopaholic maar één keer in de twee, drie weken een middagje winkel in en winkel uit, pashok in en pashok uit, daar was ik toch niet vies van. Zeker niet als ik “toch” in het centrum moest zijn. Niet dat ik altijd met iets thuis kwam maar het was toch wel een soort uitje. Dat lijkt nu heel anders. Sterker nog, dat ìs nu heel anders. Toen ik laatst twee vrouwen een afspraak hoorde maken om samen gezellig te shoppen voor decemberkleding dacht ik: “Gelukkig heb ik al warme hardloopkleren voor de winter. O wacht, ze hebben het over gewóne kleren. Pffff, blij dat ik niet hoef!” Ja, dat dacht ik echt.

Kijk eens wat voor een leuk jasje ik heb gescoord!

“Zou het de overgang zijn?” vroeg een kennisje en ze klonk wat bezorgd. Zij steunt namelijk van harte de kledingindustrie en had toch al zo'n last van opvliegers. Zelf denk ik dat het door dat hardlopen komt. Daar begon het in ieder geval mee. Op de dagen waarop ik “vroeger” naar het centrum reed, ga ik nu naar het bos. En je kan je tijd nu eenmaal niet twee keer besteden. (Net zo min als geld, ja, ik kop hem er zelf wel in.)

Het is precies in mijn kleur en het zit perfect! Lengte is goed, taille op de juiste hoogte!

Daar is mijn herontdekte naaihobby bij gekomen. Het is dus niet zo dat ik tegenwoordig in (alleen maar) oude kleren rondloop. Een uitzondering maak ik daarom voor stofjesmarkten. Af en toe fiets ik op een woensdagochtend naar zo’n markt twee dorpen verderop. En laatst ben ik op het stoffenspektakel geweest. Daar kan je heel voordelig in de leukste lappen slagen.

Ik vind 'm mooi met deze sjaal erbij! Spijkerbroek eronder, rokje kan ook...

En ik heb de kringloopwinkels “ontdekt”. Over voordelig slagen gesproken! Ten aanzien van kringloopwinkels schijnen er grofweg twee kampen te bestaan. In het ene kamp zitten mensen die er niets van willen weten: al dat tweedehandse spul, bah! Het is al gebruikt, gedragen en “dus” vies. Hun tegenstanders behoren tot kamp twee. Kamp twee-mensen vinden het heel normaal om (eerst) in het tweedehandse circuit te kijken als zij wat nodig hebben. Of het nu om meubels gaat, om kerstballen omdat ze de aanstaande kerst in een andere kleur willen vieren, om speelgoed, glazen of om kleren. Er wordt al zoveel weggegooid...

Het is maar een jasje maar ik ben er zo blij mee!

Kringloopwinkels zijn geen muffe winkels met half kapotte spullen. Alles staat netjes gesorteerd en de kleding is gewassen of zelfs gestoomd. In kringloopwinkels kan je ook gewoon leuk snuffelen. Dan vind je misschien, net als wij, een losse deksel die precies op je ene ovenschaal past zodat die weer compleet en nog bruikbaarder is. Of dan kom je zomaar een leuke picknick-rugzak tegen. Gloedjenieuw, waarschijnlijk was het een relatiegeschenk, en voor een belachelijk laag prijsje. Soms moet je je fantasie en handigheid gebruiken. Dan kan een kaal krukje met een nieuw verfje een nachtkastje worden en een te grote jurk na een uurtje achter de naaimachine je lievelingsdracht in de zomer. Net als die korte spijkerbroek die ik ooit voor minder dan de prijs van een kopje koffie kocht. 

Winkelen, dat eindeloze shoppen is echt niets meer voor mij. Kringloopwinkelen daarentegen; af en toe, absoluut niet te vaak, even door zo'n zaak struinen en dan (heel voordelig) zomaar boffen: zo goed voor portemonnee, milieu èn humeur ;)

Zomaar gevonden in een kringloopzaak. Voor vier eurootjes. Vier! Daar wordt zo’n jasje gewoon nóg mooier van! Toch?

Beste meneer de houthakker

We hebben elkaar de laatste maanden geregeld gezien daar in het bos. Aangezien deze zin een beetje verkeerd over kan komen (van u weet ik het niet maar ik ben stevig getrouwd) vul ik het even aan: het is meestal uit de verte, u bent samen met uw collega’s aan het bomen hakken en ik ren, dankzij de blubberige bandensporen die jullie wagens achterlaten, als een modderig crossmotortje over de paden.

Om eerlijk te zijn probeer ik uw aanwezigheid zo goed mogelijk te negeren. Niet alleen maakt u veel lawaai (ik hoor in het bos liever vogeltjes, bladergeritsel of desnoods helemaal niets; alles liever dan dat snerpende zaaggeluid kortom), u lijkt bovendien ook meer bomen om te hakken dan nodig is waardoor de ene lelijke, kale plek na de andere ontstaat. Gewoon vanwege die rode stip op hun stammen. Ook, zelfs, stevige bomen die niet eens in de weg lijken te staan. Brengt hun stam misschien de bruikbaarste planken op en is dat stiekem de belangrijkste reden? Vermoedelijk (hopelijk) zie ik dat verkeerd en ligt het aan mijn lekenogen. Wat weet ik nou van bosbeheer? Nul komma niets. Voor de zekerheid bied ik daarom hierbij mijn excuses aan.

Ik ben niet altijd zo argwanend, hoor, ik ga het liefst van het goede in de mens uit. Uw werk, dat dus een nietsontziende indruk op mij maakt, doet me alleen zo denken aan de manier waarop veel bedrijven en organisaties bezuinigingen uitvoeren. In het bos zie ik stompjes in plaats van stevige bomen en daarbuiten zie ik ontslagen en versobering van zorg. In het bos zie ik u en uw collega’s met oorbeschermers tegen het lawaai en daarbuiten hoor ik bestuurders zichzelf sussen met er-moet-nu-eenmaal-bezuinigd-worden, met-jouw-kwaliteiten-heb-je-zo-een-andere-baan en waarom-zouden-kinderen-niet-voor-hun-eigen-ouders-kunnen-zorgen? 

Met deze associatie heb ik u, ik ga er nu maar vanuit, geen recht gedaan. Nogmaals: dat spijt me. U doet ook maar uw werk en u bent hoogstwaarschijnlijk blij dat u nog werk heeft. Ik zal niet meer zo ongefundeerd negatief over u en uw gehak denken. Zeker niet nu ik dit onverwachte kunstwerkje op mijn looproute ben tegengekomen.

Ik zie er niet zomaar een rond iets op een stuk stam in en ik denk niet dat dit het product is van een houthakker die zich verveelde. Ik vind het veel leuker, prettiger, om te geloven dat hier iemand (u, denk ik dus maar) zijn werk een mooie draai wilde geven. Dat die persoon, u, niet alleen maar wilde omhakken, zoals door "hogerhand" besloten was, maar ook iets wilde máken. Dat u wilde maken wat er nog van te maken was. Ik wil dit echt heel graag geloven. Het doet mijn mensbeeld namelijk goed.

Dus...

Dus mocht het zo zijn dat ik er totaal naast zit en dat het een houthakkerswedstrijdje was (wie is het handigst met de zaag?), misschien zelfs iets in de trant van YES!-boom-nummer-vijftig-is-OM! of iets anders banaals, vertel het me dan niet.

Alstublieft.... Vertel het me niét! Gun me de gedachte, de illusie desnoods. Het is al zo kaal nu in mijn bos.


Met vriendelijke groet,
Sylvie

Het afgelopen weekend op mijn iPhone

Op deze foto staan meer dingen niet dan wel. (Dat begint lekker, hè?) Hier staan helaas niet de proevende mensen, de gezellige praatjes en de heerlijke geuren op. De redenen zijn van privacy-respecterende respectievelijk technische aard. Dit is de kraam van oud-collega Minhee Kim. Zij is voor zichzelf begonnen en staat sinds kort op de zaterdagmarkt alhier. Wij haalden er onze avondmaaltijd en hebben ervan gesmuld! Een extra leuke bijkomstigheid was dat we ons zo (nog) wat meer met Zuid-Korea verbonden voelden.

Om het gebrek aan geuren goed te maken, hierbij haar menukaart. Ik ben een fan van bulgogi en helemaal van sikumchi!

De zondag begon weer vroeg. En, hoewel niet zo koud als verwacht, ook behoorlijk fris. Als twee dieseltjes renden zwager Frans en ik ruim tien kilometer door bos en over hei. We kwamen vervaarlijke runderen tegen, weinig andere vroege vogels en heel veel mist. Ik steek niet graag veren in mijn eigen achterste maar ik vind mijzelf èn Frans èn chaufferende en ondertussen stevig wandelende Peter echte bikkels. Op zondagochtend vroeg opstaan in de zomer is één ding, op zondagochtend vroeg opstaan in de winter is doorbijten. 

Van de bieb nam ik een vogelboek mee. In onze tuin hebben we wat vetbollen, pindaslingers en zo’n vogelzaadvoederding hangen. Ik vind het zo leuk aan mijn eettafel te zitten en te kijken naar al die vogels die erop afkomen. Mijn moeder genoot er ook altijd zo van. Zij strooide broodkruimels en rijst op haar terrasje en vanaf haar stoel bij het raam gaf ze dan commentaar op alles wat ze zag. “Hee, hee, wel delen, hoor!” - “O, jij brutaaltje!” - “Ga weg! GA WEG!!” Dat laatste was tegen de buurtkat. Als die zich in haar tuin waagde vergat mam al haar pijntjes en de kou; ze vloog op uit haar stoel, pakte het bakje water dat in de vensterbank klaarstond, gooide de tuindeur op en smeet het water richting de kat. “Zo! Wegwezen jij! Weg, ja!!”

Omdat ik net als zij al die verschillende vogelsoorten niet uit elkaar kan houden, heb ik nou dit boek geleend. Maar ik geloof dat ik het toch leuker vind om ze net als zij “die met dat oranje snaveltje”, “de ene kleine”, “die branie” en “die beetje grote” te noemen. Gelukkig komt er in mijn tuin geen kat..

Het weekend sloten wij af met een film. Na een stevige kom home made erwtensoep fietsten wij in zo’n vijf minuutjes naar de bios. Dat vind ik nog steeds één van de (vele) voordelen van onze wijk: dat daar de fijnste bioscoop van Nederland staat. We zagen The Hunger Games: Mockingjay, part I. Hoe spannend de film ook was, de gedachte dat Philip Seymour Hoffman hierin zijn laatste rol speelde schoot regelmatig door mijn hoofd. Nu moeten we een jaar wachten op deel II.

En een week totdat het weer weekend is.

Fijne (werk-)week allemaal!

Vrijdagochtend, ik ben weer oké

Een vroege vrijdagochtendloop in het bos en langs de hei. Ik doe het zelden als ik daarna moet werken maar nu was het Nodig. Heel erg Nodig. Het was niet alleen buiten grijs de laatste dagen maar ook grijs in mijn hoofd en in mijn hart. En hoewel Peter het nooit zat zal worden om mij te troosten, is er wel een grens aan het tranenabsorbtievermogen van zijn vest. Vandaar dat ik de wekker zette. Om het laatste beetje grijs uit hoofd en hart te lopen.

Het was koud! Twee graden was het buiten volgens de weerapp op mijn telefoon. Heel veel graden meer in mijn bed.... En dan is het waar wat veel, zelfs de meest fanatieke lopers zeggen: de zwaarste stap is die over de drempel van je voordeur. Al kan je dat, wat mij betreft, ook vervangen door: die uit je bed op de koude slaapkamervloer.

Het werd die vrijdagochtend dus doorzetten. Uit bed en daarna warm aankleden, in een steenkoude auto naar het bos, “het valt wel mee, het valt wel mee, het valt wel mee” mompelen en vervolgens dapper warmlopen. Met muziek in mijn oren (heel toepasselijk begon mijn telefoon met, ik had het niet eens zelf uitgekozen, “What doesn’t kill you, makes you stronger!”) en al snel een strak aanvoelend gezicht van de kou.

Het was móói daar in het bos. Mooi, mooi, móói! Slierten nevel tussen de struiken met bomen die er bovenuit staken. Duidelijk van dichtbij, vaagjes in de verte. 

Dat maïsveld aan het eind van het klinkerpad.... Die ochtend letterlijk oogverblindend!

De zon die door de ochtendmist door probeerde te breken.... En daar zo prachtig in slaagde.

En met de kou, de louterende inspanning en vooral met het steeds lichter wordende uitzicht verdween het laatste beetje grijs uit mijn hoofd en mijn hart.

 Ik ben weer oké.

To do-lijst

Bijna een maand is het alweer geleden dat ik hier schreef. Oktober is ook omgevlógen! Met mooie dingen, verdrietige dingen, prachtige dagen, regendagen, leuke uitjes, huishoudelijke klussen... The usual stuff dus. Ik heb er even over gedacht om ze op te diepen uit mijn geheugen, agenda en fototoestel maar ik heb besloten het niet allemaal op te halen. Nu even geen “toen” maar “nu”. Er is genoeg “nu” om mee te maken en te doen. Vooral om te doen...

Door een week van griep en daarna nog eens een week van post-griep, door paar goede boeken en een o zo spannende serie op Netflix zijn er veel klussen blijven liggen. Nou kan ik redelijk gemakkelijk langs rommel en rommeltjes heenkijken maar op een gegeven moment werd het zelfs mij te erg. Het werd hoog tijd voor een stevige to do-lijst. Eentje waarop ik dan lekker kan afvinken wat ik allemaal gedaan had. (Ben zo dol op afvinken!) En dus stroopte ik mijn mouwen op en.... zocht in de App-store naar een handige app ;)

Kijk eens wat ik vond!

Je kan hier plaatjes bij de klussen zetten! (Dit zijn er nog maar een paar.)

Zelfs eigen foto’s!

En er is een logboek waarin je kan zien wat je allemaal al gedaan hebt! 

Ik vind het zo leuk dat ik steeds meer dingen-om-te-doen verzin en er foto’s bij maak. Iets als de was doen zet ik (zoals je hierboven kan zien) in gedeeltes in de app: eerst in de machine (plaatje wasmachine), daarna vouwen (foto wasmand) en tot slot de strijk (foto strijkijzer). Omdat er zo'n leuke afbeelding van een naaimachine bij zit, zet ik ook mijn naaiwerk (strikt genomen geen echte klus natuurlijk) in de lijst en voor mijn hardlooprondjes heb ik een eigen actiefoto toegevoegd.

Er is alleen één nadeel aan deze app. Ik ben er zo druk mee dat er geen eind komt aan mijn lijst. Sterker nog: ik heb amper tijd om al die (inmiddels hoognodige) dingen te doen...

Ach ja.

Bij “Blogstukje schrijven” kan ik nu in ieder geval wel een vinkje zetten.

Zo leuk handig!