zaterdag 1 augustus 2020

Vakantie(lijstje)!



Ken je dat gevoel dat de vakantie waar je zo, zó aan toe was, waarin je wilde uitrusten, bijkomen, dingen wilde doen waar je al die weken daarvoor geen tijd en vooral geen puf voor had en tegelijk ook “iets actiefs”, zomaar omvloog? Dat je aan het eind van die twee of drie weken terugkeek en dacht: “maar ik wilde nog… we zouden toch ook…”? Dat je daarna weer aan het werk was en dat iemand vroeg hoe je vakantie was geweest en dat je dan heel hard moest nadenken want het leek alweer zo lang geleden?

 

Ik wel of, als het antwoord bevestigend is, ik ook.

 

Dat moest dit jaar anders, vond ik. Ik was namelijk zó moe en zó aan vakantie toe, dat ik bang was dat ik een (veel te) groot deel van mijn vrije weken alleen maar als een zombie op bank of bed zou hangen.

(Niet dat er iets mis is aan bankhangen maar dan niet als een zombie en ook niet langer dan een enkele dag. Voor mij dan.)

 

En dus maakte ik een lijstje.

Ik ben dol op lijstjes, niet op lijstjes van top zoveels op film/boeken/muziek/iets anders-gebied maar op lijstjes die je af kan vinken. Het is niet overdreven om te beweren dat mijn huishouden draait op to do-lijstjes.

 

Het lijstje dat ik voor deze zomervakantie maakte is echter beslist geen to do-lijst. Het is een wánt to do-lijst. Hier staan geen dingen op die ik móet doen maar dingen die ik wíl doen. Dingen waarvan ik buiten vakanties om denk: “O, als ik daar toch eens lekker de tijd voor had!” en dus dingen waarnaar ik, eenmaal weer aan het werk, met een voldaan en blij gevoel op terug zal kijken. Dingen die, zo bleek al meteen in deze eerste vakantieweek, meer energie geven dan opslokken. 


Voor het broodnodige verschil, en omdat ik "ergens" van die vrolijke stiften voor een bedrag waarvoor je amper naar een openbaar toilet kan, zag hangen, staan er geen hokjes in om af te vinken (als in: ”pfff, gedaan”) maar om in te kleuren (als in: “dit was leuk, dit wil ik vaker doen”). 

 

Mijn lijstje, dat dus precies doet waarvoor ik het bedacht had, ziet er zo uit:



Het is nu, na één week, al duidelijk dat ik veel want to do’tjes al zeker één keer gedaan heb. En er zijn gelukkig nog genoeg vakjes, dagen, voor herhaling.


Om nou niet de indruk te wekken dat ik als een overactief eekhoorntje aan het rondrennen en inkleuren ben: ik hang tussendoor ook veel bank. Met een boek of met mijn ogen dicht. Ja hallo, ik ben wel slim maar niet gek 😜

 


Het is mijn streven om aan het eind van mijn vrije drie weken een vol en kleurrijk geheel te hebben. Dat zou namelijk betekenen dat ik een heerlijke vakantie gehad heb en er dan weer “even” tegenaan kan.

 

Maar voor nu: nog twee weken genieten, opladen èn vakjes kleuren.

 




woensdag 22 juli 2020

In de krant!



Je gelooft het misschien niet (of je herkent het meteen, al kan ik me dat toch wat moeilijk voorstellen) maar er zijn mensen die vinden dat ik mijn verhalen soms spannender, grappiger, zieliger, in ieder geval net iets meer “Sylvie” maak dan hoe het in werkelijkheid was.

Op zich hebben deze mensen, ik noem geen namen maar twee ervan hebben dezelfde ouders als ik, daar geen problemen mee; ze vinden mijn verhalen alleen daarom wat láng. Langer dan nodig.

Vinden zij dus. En dat schijnt soms wel een probleem… Voor deze mensen dan.

Hun conclusie is “dus” dat ik niet kort en bondig kan zijn.

 

Daar was en ben ik het niet mee eens. Niet helemaal en zeker niet altijd.

 

Ik heb o zo vaak geprobeerd om deze mening tegen te spreken. Ik heb het kort en bondig geprobeerd, ik heb geprobeerd het wat uitgebreider te weerleggen en, ik geef het toe, ook weleens ietsepietsie te lang. Een verhaal moet duidelijk zijn, vind ik. Volledig vooral. Tja, en soms heeft een volledig verhaal wat meer woorden nodig. Maar ik kan écht wel kort van stof zijn!

 

Daar waren en zijn eerdergenoemde mensen, vooral die met dezelfde ouders als ik dus, het niet mee eens. Tot nu misschien. Hopelijk.

 

Want nu kan ik zwart op wit bewijzen dat ik kort en bondig kan zijn. Nu staat het namelijk in de krant: mijn verhaal in slechts honderd (100) woorden en binnen één (1) minuut te lezen.

 

 



Hah!




zondag 19 juli 2020

Vakantiebaantje



Het was krap een jaar geleden. (Niet van dat vakantiebaantje, dat was toen ik nog op de middelbare school zat, nee, het was krap een jaar geleden dat ik aan dat baantje terug moest denken. Het gaat hier om een “herinnering-in-een-herinnering”.)

 

Het was hoogzomer, niemand had nog ooit van covid-19, social distancing en Irma Sluis gehoord en we zaten weer eens op een terrasje. Een groot terras om precies te zijn, met grote parasols.

Dat laatste was fijn omdat het wel warm weer was maar ook behoorlijk regende. We keken naar (vaak paraplu- en jasloze) voorbijgangers en we keken naar het personeel dat met hun volle bladen probeerde zo droog mogelijk vanonder de ene parasol naar de andere te komen. Eentje hield zelfs een leeg blad boven het andere om zo te voorkomen dat de drankjes onbedoeld aangelengd zouden worden. Heel slim en vooral handig gedaan. “Ik geloof niet dat ik het zo zou kunnen,” dacht ik bij mijzelf. 

 

Om eerlijk te zijn wist (en weet) ik wel zeker dat ik dat niet zou kunnen. Die wetenschap dateert uit de tijd van mijn vakantiebaantjes. Eén daarvan was bij een grote bank. Ik werkte daar ’s ochtends in de kantine en als koffiejuffrouw (een uitgestorven functie inmiddels), en ’s middags hielp ik bij de telefonistes. Die middagtaak kon ik wel aan en het ’s ochtends klaarmaken van de lunch lukte ook maar het rondbrengen van de koffie ging mij, eh…, iets minder goed af.

 

De eerste ochtend was het meteen raak. Ik was keurig volgens voorschriften in een rok (in mijn enige nette rok) op komen dagen en moest na het pellen van eieren en beleggen van broodjes samen met de vaste kracht de afdelingen op. Achter een kar met daarop een grote koffieketel. Vaste kracht legde het onderweg uit: "Hieronder op de kar staan kannen. Je vult een kan met koffie uit de ketel en schenkt dan uit die kan de kopjes van de medewerkers vol."

Ik vond het wat omslachtig maar ik vond het vooral eng. Koffie zonder knoeien schenken bij zoveel mensen die mij (onzekere puber in ook nog een rok) verwachtingsvol aankeken: het zweet stond ervan in mijn handen.

 

Hoogstwaarschijnlijk was dat natte zweet de reden dat nét toen ik mijn eerste kan volgetapt had, mijn vingers de grip op het handvat begonnen te verliezen. Ik probeerde met mijn andere hand de kan nog in balans te houden maar er was geen redden meer aan en de kan gleed onverbiddelijk uit mijn handen. De koffie spatte alle kanten op en ook, vooral, natuurlijk, op mijn rok.

Die enige nette rok.

Terwijl ie-de-reen keek.

Na die vakantie en terug op school was het een sterk verhaal maar op dat moment dacht ik daar niet aan, op dat moment dacht ik alleen maar "Waarom Universum?? WAAROM?? Waarom ik? Waarom zó? Waarom in die rók?!".

Pure horror kortom.

 

"Nee, ik kan dat niet," dacht ik op dat terras onder die parasol. "Ik kon het niet eens met één kan, laat staan met van die volle bladen!"

Ik dacht het stilletjes en niet eens teleurgesteld of gefrustreerd, verre van dat, een mens hoeft immers niet alles te kunnen, toch werd het door het Universum opgevangen. En helaas vond het Universum het nodig om mij (met terugwerkende kracht troostend?) te laten zien dat er meer mensen zijn die daar moeite mee hebben, want net na die gedachte liet de serveerster die op dat moment langs mij liep haar volle blad uit haar handen vallen.

Haar volle blad met glazen wijn, bier en limonade.

Pal op de stoel naast mij.

Die stoel was gelukkig leeg maar mijn tas en broek kregen wel de nodige spetters mee.

 

Dat had het Universum nu niet hoeven doen.

 

Dat had het Universum mij op z’n minst wat subtieler duidelijk kunnen maken.

 

Voor mijn tas, mijn broek en ook, oké vooral voor die serveerster. 

 

 





maandag 6 juli 2020

Stickers




"Goeiemorgen. Mag ik u wat vragen?"

 

"Ja hoor!"

 

"Ik zoek van die stickers voor op de brievenbus. Zodat je geen folders meer krijgt. Weet u wel?"

 

"Jazeker. U bedoelt van die ja-ja-stickers?"

 

"Ja!"

 

"Of nee... Het zijn ja-nee- en nee-nee-stickers."

 

"Ja, die."

 

"Nee, wacht… niet ja-nee maar nee-ja."

 

"Ja?"

 

"Nee."

 

"Nee?"

 

"Nee, die hebben we niet."

 

"Geen nee-ja?"

 

"Ja. Eh nee."

 

"Huh?"

 

"Nee, en ook niet die nee-nee."

 

"U heeft ze helemaal niet?"

 

"Nee."

 

"Eh…"

 

"Tja."

 

"Ja nou, toch bedankt."

 

"Ja, dag hoor!"



(Voor de goede orde en ter bescherming van mijn imago: ik was geen onderdeel van dit gesprek. Ik was slechts die ene die rare geluiden maakte vanwege het ingehouden grinniken terwijl zij ondertussen bijna de weg kwijtraakte tussen al die ja's en nee's.)






vrijdag 26 juni 2020

Tips 2



Een paar maanden geleden deelde ik (op verzoek) een paar tips. Omdat die tips goed werden ontvangen en er bovendien lezers waren die op hun beurt tips deelden (dankjulliewel nogmaals!), heb ik besloten er maar een serietje van te maken.

  

Hierbij dus het tweede deel:

 

* Als je net als ik niet zo’n trouwe poetser bent een gruwelijke hekel hebt aan grauwe en zelfs schimmelige voegen in je douche, dan is dit een gouden tip: zet acrylplaten tegen de wanden in je douchecabine! Nadat wij gekeken hadden naar complete douchecabines (dus bak, wanden en schermen ineen) en die had afgekeurd vanwege prijs en de (naar onze smaak) te glimmende plastic-look, kwamen we die platen tegen. Je hebt er geen klusbedrijf voor nodig mits je een goed meetlint, twee rechterhanden (in Peters geval twee linkerhanden), geen haast, wel een goede relatie en wat gereedschap hebt. En dan is dit het resultaat:


Douchecabine voor en na


Rest van de wand ook maar aangepast


Ik ben er nog elke dag heel trots op en blij mee!


(Geen link naar de fabrikant aangezien ik niet gesponsord word; stuur me een berichtje als wil je weten waar ze te koop zijn.)

 

* Nog een zelfdoe-tip en nu op haakgebied. Je hoeft er geen ervaren haker voor te zijn, ben ik ook niet. Als je het verschil weet tussen lossen, vasten en stokjes (tip-in-tip: met de uitleggen op YouTube kom je een heel eind) dan lukt het ook jou om deze Dragon Belly Shawl te maken.

Het patroon vind je hier. Ik had genoeg aan twee bollen van 150 gram, haaknaald nummer 4,5 en ongeveer 2 luisterboeken. Om eerlijk te zijn heb ik halverwege op dringend verzoek van een paar lamme vingers een pauze in moeten lassen. Die waren niet zo goed tegen mijn enthousiasme en mateloosheid bestand.



* Voor liefhebbers van thrillers en dan vooral van Scandinavische thrillers: Lees/luister de serie de Bergmankronieken van het Zweedse duo Michael Hjorth en Hans Rosenfeldt. Onder de naam Hjorth Rosenfeldt hebben zij zes spannende boeken geschreven met zeer arrogante, egocentrische maar (natuurlijk) ook slimme politie-psycholoog in de hoofdrol. Ik ben (gelukkig!) pas in deel 2 en heb nog een spuughekel aan die kerel maar dat zal misschien wel veranderen. En zo niet, dan zorgen de onverwachte plotwendingen en de humor voor veel uurtjes lekker-even-van-de-wereld-zijn.



* Ligt je voorkeur meer bij romantisch (maar niet te zoet) / historisch, dan is “De sterrengever”, van Jojo Moyes een aanrader. Dit boek gaat over het Pack Horse Library Project dat zo rond 1937 opgericht werd. Te paard bezorgden vrouwen boeken bij de meest afgelegen huizen. In “De sterrengever” lees je dat dit niet zonder slag of stoot ging. Met boeken komen kennis en emancipatie en als er dingen zijn waar conservatieve mannen een broertje dood aan hebben, dan zijn het wel…. Inderdaad.

 

*Last but absoluut not least een documentaire. Eentje uit 2016 maar helaas nog steeds erg actueel: “Wit is ook een kleur”. Te zien op NPO en YouTube.

In deze documentaire onderzoekt maakster Sunny Bergman waarom veel “witte”, vaak hoogopgeleide, mensen zich aangevallen, geïrriteerd, op z’n minst ongemakkelijk voelen als het om racisme en witte privileges gaat. Wat je in deze film ziet is geen beschuldigende vinger maar de vraag, de noodzaak om je in “die ander” te verdiepen. En om in je eigen hart te kijken, hoe gekleurd kijk jij, onbewust, ongewild zélf?

Mocht je vinden dat je deze documentaire niet (meer) “nodig” hebt, dat jij ruimdenkend, of hoe je het noemen wilt, genoeg bent, kijk dan naar de foto’s hieronder. Wat is het eerste dat in je opkomt? Grappig? Vreemd? Omgekeerde wereld?

Misschien dat je je mening dan nu toch verandert.



 


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...